kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

#2 Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στην αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας

#2 Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στην αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας και την πολεμική προετοιμασία

Παρασκευή 21/11 στις 19:00

Ακολουθεί το αρχικό κείμενο καλέσματος της ανοιχτής συνέλευσης:

Ο Δένδιας μάς ενημέρωσε πρόσφατα (με το απαραίτητο ύφος στοργικού αλλά αυστηρού πατέρα) πως ένας στους έξι δεν πάει στρατό. Δεν την χρειαζόμασταν βέβαια αυτή την πληροφορία, καθώς τόσο το ότι όλοι μας οι φίλοι έχουν πάρει ή σκέφτονται να πάρουν απαλλαγή όσο και οι γεμάτοι διάδρομοι του 424 που συναντήσαμε όταν πήγαμε για το δικό μας Ι5 μας είχαν δείξει ότι μιλάμε για μια κοινωνικοποιημένη πρακτική. Αυτή όμως η μαζική ανυποταξία δεν μπορεί να γίνει ανεκτή σε μια περίοδο όπου το ελληνικό κράτος εντείνει την πολεμική προετοιμασία του. Θα πρέπει να δράσει αφενός προληπτικά ώστε οι αντιμιλιταριστικές χειρονομίες να μην μετατραπούν σε κουλτούρα αγώνα, και αφετέρου πρέπει να αποδείξει ότι ως εξουσία επιβολής της τάξης εξακολουθεί να μπορεί να δράσει. Έτσι, έρχεται η γενική αναδιάρθρωση του στρατού και η θέσπιση του νέου μοντέλου θητείας.

Θα ξεκινήσουμε με τη γενικότερη αναδιάρθρωση του στρατού, η οποία όμως λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο του προγράμματος Rearm Europe. Πολύ συνοπτικά, το Rearm Europe είναι ένα πρόγραμμα της ΕΕ κόστους 150 δις με το οποίο θα χρηματοδοτηθούν κοινές συμβάσεις μεταξύ των κρατών μελών για την ανάπτυξη της πολεμικής τους βιομηχανίας και την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών τους. Προφανώς, τα κράτη μέλη θα πρέπει να επιστρέψουν αυτά τα ποσά αργότερα, απλά με χαμηλότερους τόκους, με ό,τι συνέπεια έχει αυτό για τη ζωή μας. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να δούμε το Rearm Europe ως ένα ακόμα οικονομικό πακέτο της ΕΕ προς τα κράτη μέλη. Αντίθετα, προκειμένου να δεχτεί ο ευρωπαϊκός πληθυσμός (άρα και εμείς εδώ) να κάνει θυσίες ώστε να φύγουν λεφτά από κοινωνικές παροχές και να πάνε στις στρατιωτικές δαπάνες, θα πρέπει να προετοιμαστεί για αυτό. Και ως γνωστόν, ο στρατός εκτός από σώματα αλέθει και μυαλά.

Εδώ είναι που μπαίνει και το νέο μοντέλο θητείας. Αυτό περιλαμβάνει κόφτη στις απαλλαγές, εθελοντική στράτευση γυναικών και την απόκτηση των λεγόμενων σκιλς κατά τη διάρκεια της θητείας. Δηλαδή, δεν θα κόβουμε μόνο πατάτες αλλά θα παίρνουμε και πιστοποίηση στο Microsoft Office. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στρατεύσιμων θα καταταγεί στο πεζικό, θα αποτελεί δηλαδή τα σώματα που θα πάνε να σκοτωθούν σε περίπτωση κήρυξης πολέμου. Αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω στην στράτευση γυναικών, μια ρύθμιση που συζητιέται σχεδόν 20 χρόνια στην ελλάδα. Αφενός, η στράτευση γυναικών έρχεται για να καλύψει τα κενά που δημιουργεί ο μεγάλος αριθμός ανυπότακτων. Αφετέρου όμως είναι μια απόπειρα επανακαθορισμού των έμφυλων ρόλων. Όταν τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων χτυπιούνται, το κράτος προσφέρει μια εναλλακτική: Ισότητα μέσω της συμμετοχής στη βαρβαρότητα. Αν οι γυναίκες θέλουν πρόσβαση στην εργασία και να μην γίνουν απλά μηχανές αναπαραγωγής του έθνους μπορούν να υπηρετήσουν στον στρατό και στη συνέχεια να συνεχίσουν σε κάποιο από τα πολλά σώματα ασφάλειας.

Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να συμπεράνουμε ότι δύο είναι οι βασικές προτεραιότητες του ελληνικού κράτους αυτή τη στιγμή: η ανάπτυξη της πολεμικής οικονομίας και η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Και αυτά τα δύο πάνε πακέτο. Όμως, αν η πολεμική οικονομία είναι η προσπάθεια των αφεντικών να βγουν από τη συνθήκη πολυκρίσης που μπλοκάρει τα κέρδη τους από το 2007 μέχρι σήμερα, η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας αξίζει να εξεταστεί πιο προσεκτικά. Ως στρατιωτικοποίηση ορίζουμε τις διαδικασίες με τις οποίες η κοινωνία οργανώνει τον εαυτό της για την παραγωγή βίας. Το ερώτημα λοιπόν είναι ενάντια σε ποιον θα ασκηθεί αυτή η βία. Η απάντηση είναι μάλλον απλή. Η βία θα ασκηθεί πρώτα απέναντι σε όσους δεν συστρατεύονται με τα εθνικά ιδεώδη, σε όσες δεν πειθαρχούν στους έμφυλους ρόλους και σε όσα αγωνίζονται κόντρα στον κοινωνικό κανιβαλισμό του σήμερα. Στη συνέχεια, η βία αυτή θα στραφεί ενάντια σε όποιον χαρακτηριστεί εχθρός.

Είναι πολύ πιθανόν οι πρόσφατες εξαγγελίες να είναι μια ακόμα απόπειρα εφαρμογής του δόγματος του σοκ. Γίνονται οι δηλώσεις, μετριούνται οι όποιες αντιδράσεις και μετά εφαρμόζεται μια πιο μετριασμένη εκδοχή των αρχικών σχεδίων, η οποία όμως σηματοδοτεί μια σαφή αλλαγή πλαισίου. Σε κάθε περίπτωση όμως, το Rearm Europe, το νέο μοντέλο θητείας και η επίθεση στην ανυποταξία και την άρνηση στράτευσης έρχονται για να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με τον στρατό και δημιουργούν μια κατάσταση μόνιμης πολεμικής ετοιμότητας. Ταυτόχρονα, το άνοιγμα θέσεων εργασίας σε εταιρείες «αμυντικής» τεχνολογίας θα προσδέσει με υλικούς όρους κομμάτια των εργαζομένων στην πολεμική οικονομία.

Σε μια τέτοια συνθήκη, δυστυχώς, δεν αρκεί η στοχοποίηση απλά του στρατού. Όταν ο μιλιταρισμός γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία και η οικονομία αναδιαρθρώνεται σε πολεμική, τότε το σαμποτάζ σε κάθε πτυχή της πολεμικής προετοιμασίας είναι μονόδρομος αν δεν θέλουμε να γίνουμε κρέας για κανόνια. Για αυτό λοιπόν συλλογικοποιούμε και κοινωνικοποιούμε τις χειρονομίες ανυποταξίας. Δεν τσιμπάμε με μοριοδοτήσεις για δουλειά και δεν εργαζόμαστε για την πολεμική οικονομία. Και το σημαντικότερο, συναντιόμαστε για να δούμε πως θα την παλέψουμε μαζί σε αυτή τη νέα συνθήκη πολεμικής προετοιμασίας.

Φάμπρικα Υφανέτ