Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025 στις 21.00
Πρώτη συνάντηση στο καινούργιο χώρο
Ένας κύκλος έκλεισε. Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή.
😊Είμαστε χαρούμενα, γιατί μετά από αρκετούς μήνες χωρίς χώρο, που μας δυσκόλεψε και μας έλλειψε πολύ και μετά από μεγάλη συλλογική προσπάθεια, ένας ΝΕΟΣ ΧΩΡΟΣ είναι πλέον πραγματικότητα.
Σας καλούμε την Τετάρτη 10/12/2025 στη πρώτη μας συνάντηση στο καινούργιο μας χώρο Καλλιάρχου 14-16 , στις 9μμ.
Ο κοινωνικός χώρος paratod@s, ήταν, όπως όλοι οι κοινωνικοί χώροι, απότοκο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008. Με την εξεγερτική δημιουργικότητα του Δεκέμβρη, ξεκινήσαμε τους πρώτους κοινωνικούς χώρους/τόπους συνάντησης ιδεών, δράσεων, λόγων και έργων. Χώρους πολιτικής ζύμωσης και (συν)αναζήτησης, χώρους αυτοργάνωσης και αλληλεγγύης. Από τα κάτω οριζόντια και συλλογικά. Δημιουργώντας μια ζωή μέσα και έξω από τους τοίχους, στο δρόμο, στις γειτονιές, στα camp των προσφύγων, στις φυλακές, στις πλατείες. Αλλά και νέους τρόπους κοινωνικής διαπραγμάτευσης και νέους τύπους κοινωνικών σχέσεων.
Και αυτό ήταν και παραμένει μια ζωτική ανάγκη.
Ζώντας σε έναν κόσμο με πόρτες κλειστές , μάτια κλειστά, αγκαλιές κλειστές, κάποια από μας νιώθουμε την ανάγκη να τα ανοίξουμε, να δημιουργήσουμε δομές αλληλεγγύης, αγώνα, αντίστασης απέναντι στην καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Να δώσουμε ζωή σε νέους τρόπους έκφρασης, να συλλογικοποιήσουμε την αντίσταση, να αντιπαραβάλουμε το «εμείς» στα «εγώ».
Από το πρώτο στέκι στη Θουκυδίδου 9 και αργότερα σε αυτό της Φαρμακίδου 4 μέχρι την αναγκαστική αποχώρηση μας λόγω πώλησης του ακινήτου το φετινό καλοκαίρι, πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια. Πολλά από όσα οραματιζόμασταν τα καταφέραμε, αλλά και σε πολλά σκοντάψαμε.
Έχοντας την εμπειρία στον κοινωνικό χώρο paratod@s ως παρακαταθήκη, ήρθε η ώρα να κάνουμε τον απολογισμό μας, μιας και συλλογικά σαν αντιρατσιστική πρωτοβουλία ήμασταν αναπόσπαστο μέρος αυτού του χώρου από την αρχή, μετρώντας τα σωστά και τα λάθη μας και επαναπροσδιορίζοντας τη στάση μας απέναντι σε ζητήματα που μας ταλάνισαν και διέρρηξαν κάποιες σχέσεις. Όμως η αυτοκριτική ή ο απολογισμός για να γίνει σωστά απαιτεί να θέσουμε τα σωστά ερωτήματα.
Διασφαλίσαμε στην πράξη την αυτοοργάνωση, την ισότιμη κατανομή ρόλων και ευθυνών, τα ίσα δικαιώματα, τις αντι - ιεραρχικές και αντι - εξουσιαστικές σχέσεις εντός ή / και μεταξύ συλλογικοτήτων, την ατομική και συλλογική αυτοτέλεια και αυτονομία;
Ήταν το στέκι μας ένας χώρος ανοιχτός στην κοινωνία και συμπεριληπτικός για όσους βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας ή αναπαράγαμε και εμείς έναν πατερναλιστικό, ηγεμονικό λόγο;
Σταθήκαμε ρητά και έμπρακτα απέναντι σε πατριαρχικές, σεξιστικές - παραβιαστικές συμπεριφορές ή αυτό αποτελούσε μια διακήρυξη κενή περιεχομένου ;
Καταφέραμε να διαμορφώσουμε μια άλλη πολιτισμική πρακτική και κουλτούρα, με εναλλακτικές αισθητικές ή ακολουθούσαμε την κυρίαρχη;
Οι απαντήσεις δεν είναι ένα ναι ή ένα όχι, αλλά σίγουρα με όλα αυτά πρέπει να αναμετρηθούμε, θέτοντας εξαρχής κόκκινες γραμμές, με τα αποθέματα ενέργειας που μας έχουν απομείνει και είναι πολλά.
Ποι@ είμαστε;
Ως συλλογικότητα σε αυτή τη πόλη έχουμε παρουσία 22 χρόνων και την ανάγκη πολλών ακόμη.
Είμαστε όλα όσα οραματιζόμαστε ένα κόσμο αταξικό χωρίς ρατσισμό, κοινωνικό, φυλετικό, έμφυλο, χωρίς εθνικισμό και μισαλλοδοξία, πολέμους, κυριαρχία και εκμετάλλευση. Οραματιζόμαστε ένα κόσμο ελευθερίας όπου η ανθρώπινη ζωή θα μετράει χωρίς συγκεκριμένες κοινωνικές και φυλετικές προδιαγραφές και χωρίς κοινωνικές ανισότητες.
Ξέρουμε πως ένας άλλος κόσμος δεν φτιάχνεται με ευχολόγια, παρά μόνο χτίζεται καθημερινά σε κάθε γειτονιά μέσα σε κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης πολιτιστικής και κοινωνικής αυτοέκφρασης, όπου αποπειρόμαστε να ζήσουμε συλλογικά, ισότιμα και συμπεριληπτικά, ανακτώντας την καθημερινή ζωή ενάντια σε αγοραίες αξίες και σχέσεις.
Αυτό το συλλογικό είναι που θα δώσει πνοή στις αναζητήσεις μας και θα εξωτερικεύσει την οργή μας απέναντι στην εξαθλίωση που ζούμε καθημερινά οικονομικά και κοινωνικά
Αν όχι, ΤΩΡΑ,πότε;
Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια διαρκή συνθήκη βίας.
Αντιμετωπίζουμε την ακρίβεια που πλήττει όλο και περισσότερ@ και πασχίζουμε για την επιβίωση. Ενώ ολοένα και πιο πολλά μοιράζονται σε ολοένα και πιο λίγους.
Αντιμετωπίζουμε τις ιδιωτικοποιήσεις όλων των βασικών αγαθών, την φτωχοποίηση στο όνομα των συνεχών κρίσεων άμεσα σχετιζόμενων με την καπιταλιστική κερδοφορία.
Ζούμε στη ζοφερή συνθήκη των πολέμων, της βίας, της αποικιοκρατίας, με αποτέλεσμα τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Βλέπουμε μπροστά μας να απονοηματοδοτείται η ίδια η ανθρώπινη ζωή με τις ρατσιστικές κρατικές δολοφονίες, με τις γυναικοκτονίες, την έμφυλη βία, την βαθιά ριζωμένη πατριαρχία που μας καταπνίγει και ορίζει τις σχέσεις μας με τρόπο ισοπεδωτικό, την μισαναπηρική βία, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία. Μας ταΐζουν καθημερινά, κράτος και ΜΜΕ, με ατομικισμό και ατομική ευθύνη, φασισμό καλυμμένο μέσα από μια κρατική πολιτική άκρατης κοινωνικής βίας και μίσους που αντανακλάται και διαχέεται προς σε όλες τις κατευθύνσεις.
Γι΄ αυτό, παίρνουμε πάλι την πρωτοβουλία να καλέσουμε ατομικότητες και συλλογικότητες να συνδιαμορφώσουμε, τις προυποθέσεις για μια νέα αρχή, για έναν νέο ριζοσπαστικό δημιουργικό χώρο, άμεσης δημοκρατίας, όπου οι σχέσεις μας θα είναι ισότιμες.
Γιατί δεν είμαστε λίγα, ούτε αδύναμα, ούτε μόνα. Μόνα είμαστε μέχρι να συναντηθούμε, να ενδυναμωθούμε, να αλληλεπιδράσουμε για να φτιάξουμε στιγμές από το μέλλον που οραματιζόμαστε , για να αντισταθούμε στην εξουσία, για να δώσουμε χώρο στην ελευθερία.
Γιατί οι κοινωνικοί χώροι μπορούν να γίνουν μια όαση μέσα στην έρημο, μια γη που καλλιεργούνται νέοι σπόροι ιδεών, χώροι ριζοσπαστικής ανοιχτότητας, περάσματα ελευθερίας και πεδία πολιτικής δράσης και σύνδεσης με κοινωνικά και ταξικά κινήματα, που ξεφεύγοντας απ' το «κανονικό» προσεγγίζουν το «άλλο». Μια ουτοπία που γίνεται πράξη.
Αντιρατσιστική πρωτοβουλία Λάρισας