Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026 στις 18.00
Εκδήλωση για τα 35 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή Ν. Τεμπονέρα
Εκδήλωση τιμής & ιστορικής-ταξικής μνήμης για τα 35 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή εκπαιδευτικού Νίκου Τεμπονέρα από παρακρατικούς φασίστες της ΟΝΝΕΔ Πάτρας. Το Σάββατο 10 Γενάρη στις 18:00 στο Ελευθεριακό - Κοινοτικό στέκι ''ΑΝΤΑΜΑ''.
________________
Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ
Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την άγρια δολοφονία του αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από στελέχη της τοπικής ΟΝΝΕΔ Πάτρας. Την περίοδο εκείνη με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη επικρατούσε αναβρασμός τόσο στην κοινωνία, όσο και στα σχολεία αλλά και σε διάφορους εργασιακούς χώρους εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής της τότε κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφάρμοσε εχθρικά μέτρα απέναντι στην κοινωνική βάση, μέτρα που περιλάμβαναν ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές δαπανών, αύξηση φόρων και απελευθέρωση τιμών, προκαλώντας κοινωνικές αναταραχές, όπως οι αγροτικές κινητοποιήσεις, οι απεργίες σε μια σειρά από εργασιακούς χώρους αλλά και μαθητικές καταλήψεις στην πλειοψηφία των σχολείων της επικράτειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του αγώνα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης ήταν οι καταλήψεις διάφορων «προβληματικών» εργοστασίων. Στην Πάτρα συγκεκριμένα, η Πειραϊκή-Πατραϊκή είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 ένα ιδιότυπο κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ. του Μητσοτάκη. Ταυτόχρονα, το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα αντιστεκόταν με πολύμηνες καταλήψεις και πορείες ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, στην κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, την επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, τον πιθανό περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, την επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, την έπαρση της σημαίας κ.ά.
Σε ό, τι αφορά τις μαθητικές καταλήψεις η τότε κυβερνητική γραμμή ήταν να ανοίξουν τα σχολεία με κάθε τρόπο. Συσκέψεις και εγκύκλιοι του ΥΠΕΠΘ προς τους διευθυντές των σχολείων έδιναν οδηγίες για κατασταλτικά μέτρα. Να κοπούν οι αλυσίδες και τα λουκέτα στις πόρτες των σχολείων. Να παρθούν απουσίες, έστω και στο πεζοδρόμιο του κάθε σχολείου. Να γίνουν «συστάσεις» στους γονείς των καταληψιών μαθητών. Ταυτόχρονα ετοιμάστηκε το σχέδιο της κυβερνητικής προβοκάτσιας των «αγανακτισμένων πολιτών», που θα έκαναν φασαρίες και επεισόδια έξω από τα σχολεία, για να σπάσουν τις καταλήψεις.
Το απόγευμα της 8ης Γενάρη 1991 η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της Πάτρας με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή ήταν να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν τα σχολεία στους διευθυντές, ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Ξύλο και επεισόδια σε διάφορα σχολεία της Πάτρας και φτάνοντας οι παρακρατικοί τραμπούκοι της Ν.Δ. στο 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια επιτίθενται με αλυσίδες, λοστούς, καρέκλες και δέρνουν τους μαθητές και τους αλληλέγγυους καθηγητές. Στο παρακρατικό τάγμα εφόδου πρωτοστατούσαν τοπικά στελέχη της ΟΝΝΕΔ, όπως ο επικεφαλής τοπικός πρόεδρος της οργάνωσης Γιάννης Καλαμπόκας, καθώς και άλλοι νεοδημοκράτες τραμπούκοι, όπως οι Σπύρος, Μαραγκός και Γραμματίκας. Ξαφνικά μια απόλυτη σιωπή. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, (χτυπημένος στο κεφάλι με σιδηρολοστό από τον Καλαμπόκα) ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) και δεύτερος σοβαρά τραυματισμένος, ο φιλόλογος Χρήστος Τσουκαλάς, μέλος του Μ-Λ ΚΚΕ.
Η κηδεία του Νίκου Τεμπονέρα μετατράπηκε σε συλλαλητήριο καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής. Το ίδιο έγινε και με τα μεγάλα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στην Αθήνα τις επόμενες ημέρες. Στη μεγάλη πανεκπαιδευτική πορεία στην Αθήνα στις 10.1.1991, μετά τις συγκρούσεις και τη λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές, βομβίδες ασφυξιογόνων αερίων των ΜΑΤ προκάλεσαν πυρκαγιά στο κτίριο του καταστήματος ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης», με τραγικό απολογισμό την κρατική δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων εντός του φλεγόμενου καταστήματος.
Ο δολοφόνος Νεοδημοκράτης Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια και στο Εφετείο η ποινή του μειώθηκε. Αφού πέρασε κάποια χρόνια στη φυλακή, επιβραβεύτηκε με το διορισμό του ως διευθυντής σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Βόλο. Από την υπόλοιπη ομάδα των ΟΝΝΕΔιτών, οι περισσότεροι «τιμωρήθηκαν» με μικρές ποινές κάποιων μηνών φυλάκισης. Οι περισσότεροι δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες. Άλλωστε γνωρίζουμε πως η αστική δικαιοσύνη ως βασικός πυλώνας του κρατικού μηχανισμού δε μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα των εξουσιαστών εξ ου και η αναμενόμενη αντιμετώπιση των δολοφόνων του από την αστική δικαιοσύνη. Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν ο Καλαμπόκας και η κουστωδία του ήταν οι φυσικοί αυτουργοί, η κυβέρνηση της Ν.Δ. ήταν οι ηθικοί αυτουργοί στρώνοντας το έδαφος για εκείνη την δολοφονία. Και αυτή η παραδοχή είναι μια κατάκτηση του αγωνιζόμενου κόσμου κόντρα στην καθεστωτική προσπάθεια στρέβλωσης της ιστορικής - ταξικής μνήμης.
Ο αγωνιστής αριστερός καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας εξακολουθεί να παραμένει παράδειγμα προς μίμηση στον εκπαιδευτικό κόσμο. Η μνήμη του αντέχει στη λήθη και τη συκοφαντία και η αγωνιστική του στάση συνεχίζει να μας εμπνέει στους αγώνες του σήμερα.
Στο σήμερα μπορούμε να δούμε πολλά κοινά με εκείνη την περίοδο. Την επέλαση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού να καταστρέφει τη δημόσια παιδεία με τις ιδιωτικοποιήσεις, την ενταντικοποίηση και την οριοθέτηση των σπουδών στο πανεπιστήμιο επιβάλλοντας το ν+2 και τις διαγραφές, αλλά και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση με την εφαρμογή της ΕΒΕ και της τράπεζας θεμάτων. Βλέπουμε την καταστολή αγωνιζόμενων φοιτητών και εργαζομένων, τις πειθαρχικές διώξεις (όπως αυτή του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ στην Αθήνα ο οποίος μάλιστα καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση για την πολιτική του δράση στην σχολή του), την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, την απόπειρα ένταξης της αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους, την εκκένωση καταλήψεων εντός του πανεπιστημιού (ΑΚΝ, στεκι Βιολογικού κλπ) αλλά και τα πειθαρχικά μέτρα εις βάρος εκπαιδευτικών που αντιστέκονται στην αξιολόγηση.
Ταυτόχρονα, στη γενική εικόνα βιώνουμε τον συνεχή ταξικό πόλεμο του κράτους και του κεφαλαίου ενάντια στους από τα κάτω. Το κόστος ζωής όλο και αυξάνεται, με τους μισθούς μας να μην μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στο ελάχιστο για να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες επιβίωσής μας (στέγη, τροφή, ρεύμα, θέρμανση κ.α). Οι εργατικές διεκδικήσεις καταπατώνται ξεδιάντροπα με την νομιμοποίηση του 13ωρού. Το δημόσιο σύστημα υγείας έχει εξαθλιωθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς με τη σκοπούμενη υποχρηματοδότηση και υποστελέχωσή του το κράτος το έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα, αφήνοντας έτσι ως μόνη βιώσιμη λύση τον ιδιωτικό τομέα, αδιαφορώντας για όσους ανθρώπους δεν έχουν να καλύψουν τα υπέρογκα ποσά για πολύ σημαντικές εξετάσεις και θεραπείες. Εκτός αυτού, η πολιτική του κράτους και των αφεντικών δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κέρδος, φτωχοποιώντας και εξαθλιώνοντας την κοινωνική πλειοψηφία, δολοφονώντας ανθρώπους χωρίς ενδοιασμό στα εργοτάξια, τα νοσοκομεία και τα τρένα στα Τέμπη με 57 νεκρούς.
Μας είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων, όπως αυτή που ζούμε στο σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο ρίχνουν το "δημοκρατικό" προσωπείο τους, αποκαλύπτοντας τον φασισμό που υπάρχει εγγενώς μέσα τους. Κάποιες χρονικές περιόδους εκφράζεται από παρακρατικές ομάδες, οι οποίες κάνουν τη "βρώμικη" δουλεία του κράτους και των αφεντικών, όπως την δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα από ΟΝΝΕΔίτες 35 χρόνια πριν, και τις δράσεις και επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της Χ.Α. 15 χρόνια πίσω. Αυτή την περίοδο έχουν ανταλλάξει τους λοστούς, τα μαχαίρια και τα τσεκούρια με κοστούμια και γραβάτες, συνοδευόμενα από βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Φτιάχνονται αντιλαϊκοί νόμοι και μετά την δουλειά την κάνουν οι μπάτσοι και ο στρατός.
Τον φασισμό του κράτους τον βλέπουμε και από τον μισαλλόδοξο και ρατσιστικό οχετό που βγαίνει από τα στόματα των βουλευτών και των υπουργών για τους μετανάστες, τους Ρομά, τις γυναίκες, τα queer άτομα και οσους/ες/α δεν χωράνε στο τρίπτυχο του "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια". Από τους βασανισμούς και τις δολοφονίες μεταναστών και μεταναστριών στα σύνορα και στα ανοικτά της θάλλασας, όπως είδαμε στην Πύλο με 600+ νεκρούς/ές και τον εγκλεισμό όσων καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή και σε φυλακές. Το βλέπουμε, επίσης, στην πολεμική προετοιμασία και σε δηλώσεις ότι οι νέοι πρέπει να θυσιαστούν για την πατρίδα (και φυσικά, όχι αυτοί που μιλάνε για θυσίες) προετοιμάζοντας το φιλοπόλεμο κλίμα για τα δικά τους καπιταλιστικά και κρατικά συμφέροντα.
Σε ό,τι μας αφορά, μπροστά στην φασιστική απειλή και την υποτίμηση της ζωής μας προτάσσουμε τη δημιουργία κοινοτήτων αλληλεγγύης και αγώνα, με αξίες την αλληλοβοήθεια και την ισότητα, με σεβασμό στη διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου. Ο φασισμός αναπτύσσεται πιο εύκολα μέσα σε μια κοινωνία όπου η κυρίαρχη κουλτούρα είναι ο ατομικισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Ωστόσο, οι συλλογικές μας αντιστάσεις και οι οργανωμένοι ακηδεμόνευτοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, μπορούν να βάλουν φρένο τόσο στον κρατικό όσο και στον παρακρατικό φασισμό και να φέρουν ένα βήμα πιο κοντά μια διαφορετική κοινωνία χωρίς κράτη και αφεντικά, χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, καταπίεση και δυστυχία.
35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ - ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ - ΦΑΣΙΣΤΕΣ & ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Ανοιχτή Αντιφασιστική Συνέλευση Πάτρας | asp2023@espiv.net
(* συνέλευση κάθε Παρασκευή στις 19:00 στο Ελευθεριακό - Κοινοτικό Στέκι "ΑΝΤΑΜΑ", Αγ. Τριάδος 47 & Β. Ηπείρου)
πηγή : email που λάβαμε στις 5 Ιανουαρίου 08h