Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026 στις 19.00
Συγκέντρωση ενάντια στο νομοσχέδιο αυστηροποίησης της στρατιωτικής θητείας
Ούτε μία ώρα στον στρατό!
Συγκέντρωση ενάντια στο νομοσχέδιο αυστηροποίησης της στρατιωτικής θητείας
Πέμπτη 08/01 - 19:00 - Σβώλου με Γούναρη
Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στην Πολεμική Προετοιμασία
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΚΟΡΟΪΔΑ ΓΙΑ ΘΥΣΙΕΣ
Τύμπανα πολέμου ηχούν πλέον σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τα κρατικά επιτελεία να διαμηνύουν σε κάθε τόνο πως πρέπει να ετοιμαστούμε για νέες συρράξεις στο κοντινό μέλλον. Βλέποντας τις κρίσεις να στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη, ποντάρουν στον πόλεμο για να λαδώσουν τις μηχανές ενός συστήματος που αγκομαχεί. Πακτωλοί δισεκατομμυρίων δεσμεύονται σε ένα σχέδιο δημιουργικής καταστροφής, με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ετοιμοπόλεμων πληθυσμών και τη γιγάντωση μιας πολεμικής οικονομίας. Οι υποσχέσεις για θέσεις εργασίας στη λεγόμενη «αμυντική βιομηχανία» πηγαίνουν χέρι χέρι με τις εκκλήσεις για «θυσίες για την πατρίδα». Σε κοινωνίες διαλυμένες και κατακερματισμένες, αμφότερες πωλούνται σαν τα ριάλιτι επιβίωσης.
Το νέο νομοσχέδιο για τις ένοπλες δυνάμεις δεν είναι επεισόδιο σε επανάληψη, αλλά τρέιλερ από τα προσεχώς. Άλλωστε, η αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας αποτελεί προϋπόθεση για την υποταγή του πληθυσμού στα πολεμικά σχέδια.
Μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο περιλαμβάνει:
- Την αυστηροποίηση των απαλλαγών για λόγους υγείας. Το χρονικό όριο της εξέτασης μετακινείται από τα 2 στα 5 χρόνια και οι αναβολές γίνονται εξάμηνες ή ετήσιες. Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία θα περιλαμβάνει μακροχρόνιες και συχνές εξετάσεις, με τους υποψήφιους να είναι αναγκασμένοι κάθε τρεις και λίγο να αποδεικνύουν την ακαταλληλότητα τους. Οι δε τελικές κρίσεις αναμένεται να αυστηροποιηθούν περαιτέρω και να ανατεθούν σε νεοσύστατες επιτροπές. Αυτή η διάσταση του νομοσχέδιου αναδείχθηκε και από τον ίδιο τον Δένδια, καθώς το γεγονός ότι 1 στους 6 δεν πάει να υπηρετήσει κρίθηκε ως απαράδεκτο για ένα έθνος που ετοιμάζεται για πόλεμο.
- Την υποτίμηση της ψυχικής υγείας μέσα από την παραπάνω διαδικασία. Σε μια καθημερινότητα που δοκιμάζει συνεχώς τις ψυχικές μας αντοχές, η στρατιωτική θητεία τις τσακίζει. Τα άτομα που βιώνουν εντονότερο ψυχικό πόνο, αναμένεται να ταλαιπωρηθούν ακόμα περισσότερο και να υποβληθούν σε επιπρόσθετη καταπόνηση, καθώς το νομοσχέδιο αδιαφορεί για τις ανάγκες τους και τα αντιμετωπίζει ως παράπλευρες απώλειες ενός γραφειοκρατικού κόφτη απαλλαγών.
- Τον περιορισμό των ετών αναβολής για σπουδές και την προώθηση της κατάταξης απευθείας μετά το σχολείο. Η θητεία προσαρμόζεται και ενισχύει την ήδη παρούσα εντατικοποίηση της καθημερινότητας. Όσο νωρίτερα εκπαιδευτεί κανείς, τόσο καλύτερα για το κράτος. Όσο λιγότερο προλάβει να γνωρίσει τη ζωή, τόσο πιο εύκολα θα γίνει κρέας για κανόνια. Ως κίνητρο για να καταταγεί ο απόφοιτος λυκείου κατευθείαν στον στρατό προσφέρεται η μείωση της διάρκειας θητείας.
Επιβεβαιώνεται εδώ η εκτίμησή μας ότι σχεδόν κανείς δεν γουστάρει τον στρατό: το μόνο ουσιαστικό κίνητρο για να υπηρετήσεις είναι να ξεφύγεις μια ώρα αρχύτερα.
- Το λανσάρισμα της εθελοντικής γυναικείας θητείας, ως πρώτο βήμα για το ενδεχόμενο να γίνει υποχρεωτική. Το κράτος πουλάει ισότητα στο να πεθάνεις για την πατρίδα, μια ισότητα που δεν ζήτησε καμία μας. Προσπαθεί να αιχμαλωτίσει τους αγώνες για χειραφέτηση και ορατότητα και να τους ντύσει στο χακί, αποβάλλοντας τις ενοχλητικές πτυχές τους. Την ίδια στιγμή δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τα τρανς άτομα.
- Την αυστηροποίηση του πλαισίου για τους κατοίκους του εξωτερικού, την αύξηση τόσο του έτους που γίνεται δυνατή η εξαγορά θητείας, όσο και της τιμής της.
- Την ανανέωση της εκδικητικής στάσης απέναντι σε αρνητές στράτευσης, με επιβολή υπέρογκων προστίμων.
Όπως κάθε νομοσχέδιο, έτσι και αυτό δεν έρχεται μόνο για να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο, αλλά για να ρυθμίσει τις κοινωνικές συμπεριφορές. Το κράτος αναγνωρίζει ότι οι υπήκοοι του διατηρούν επιφυλάξεις ως προς τη σπουδαιότητα της στρατιωτικής θητείας.
Ένα υπολογίσιμο μέρος του πληθυσμού εκφράζει αυθόρμητα μια απροθυμία να εκχωρήσει την ζωή του στο κράτος, ακόμα και για μερικούς μήνες. Κομμάτια της κοινωνίας έχουν πιο σημαντικά προβλήματα να λύσουν ή καλύτερα πράγματα να κάνουν. Πολλοί υποψιάζονται ότι η ιστορία βρωμάει και δεν μπορούν ούτε να φανταστούν ότι θα πρέπει πολεμήσουν και να πεθαίνουν. Αρκετοί πιστεύουν ότι δεν χρωστούν τίποτα στην πατρίδα. Πρόκειται για κοινωνικά αντανακλαστικά που αναπτύχθηκαν στους (ευρωπαϊκούς) πληθυσμούς μέσα στις δεκαετίες, όταν οι κοινωνίες ήρθαν αντιμέτωπες με την φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου.
Αυτά τα κοινωνικά αντανακλαστικά θέλει να εξαλείψει το κράτος. Από την πλευρά μας, τα υπερασπιζόμαστε, παρά το γεγονός ότι μπορεί να ενεργοποιούνται από πολλές, διαφορετικές ή και αντικρουόμενες κοινωνικές προσδοκίες. Διότι γνωρίζουμε ότι χωρίς αυτά θα είμασταν χαμένοι. Ότι χωρίς αυτά μπορεί να έπεφταν ήδη βόμβες και στα μέρη μας, όπως συμβαίνει και αλλού στον πλανήτη. Αυτές οι συμπεριφορές ενστικτώδους ανυπακοής απέναντι στις προσταγές της εξουσίας αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο στεκόμαστε. Μας επιτρέπουν να διεκδικούμε κάτι παραπάνω από το να μην πεθάνουμε σε πόλεμο: να μην αρκούμαστε σε μια ζωή που εκπίπτει σε επιβίωση, να αντιστεκόμαστε στη βαρβαρότητα σε περιόδους ειρήνης.
Αυτό που διακυβεύεται, λοιπόν, δεν είναι μόνο το αν θα πάμε στον στρατό ή όχι. Είναι το αν θα επιτρέψουμε να στρατιωτικοποιηθεί ολόκληρη η ζωή μας. Η πολεμική προετοιμασία αναμένεται να διαπεράσει κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας. Όσο δεχόμαστε να δουλεύουμε αδιαμαρτύρητα, όσο συναινούμε σε θυσίες, όσο σκύβουμε το κεφάλι στις εντολές, όσο εκπαιδευόμαστε στο μίσος, όσο συνηθίζουμε στον θάνατο τόσο η ζωή μας θα μοιάζει με αγγαρεία. Τόσο πιο έτοιμοι θα είμαστε να πάμε να σκοτωθούμε για πάρτη τους. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Αρνούμαστε τους χακί εκβιασμούς και παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας!
Να μη χύσουμε αίμα για τους πολέμους του κεφαλαίου
Το ελληνικό κράτος δεν έπαψε ποτέ να πολεμά. Δεν έπαψε ποτέ να πολεμά τους μετανάστες στα σύνορα και μέσα στις πόλεις, τις εργάτριες και τις διεκδικήσεις τους, τα ριζοσπαστικά κινήματα. Δεν έχει πάψει να τροφοδοτεί και να συμμετέχει σε πολέμους και γενοκτονίες, όπως με τη στήριξη της Ουκρανίας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, με τη στήριξη του Ισραήλ στη γενοκτονία που διαπράττει σε βάρος των Παλαιστινίων, αλλά και σε παλιότερους πολέμους του ΝΑΤΟ, όπως στη Σερβία (πρώην Γιουγκοσλαβία) το 1999, στο Αφγανιστάν το 2001, στο Ιράκ το 2003, στη Συρία το 2017-2018 κ.ά.
Η κοινωνική έκφραση του πολέμου με τα χαρακτηριστικά της ταξικής καταπίεσης στην καθημερινότητα, μέσω της ακρίβειας, της καταστολής, της πειθάρχισης, της πατριαρχίας, της γκετοποίησης και αορατοποίησης πλεοναζόντων πληθυσμών, είναι ουσιωδώς συνδεδεμένη και αλληλοτροφοδοτούμενη με την "συμβατική" έννοια του πολέμου. Η καταστολή στο εσωτερικό, άλλωστε, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την διεξαγωγή πολέμου στο εξωτερικό και αντίστροφα, ο πόλεμος στο εξωτερικό καλλιεργεί σιγή νεκροταφείου και πειθάρχιση στο εσωτερικό.
Εν μέσω της παρατεταμένης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, οι αστικές τάξεις και τα κράτη αναζητούν διέξοδο μέσω του πολέμου, ο οποίος αποδεικνύεται διαχρονικά μια μπίζνα που έχει κερδισμένο το κεφάλαιο. Εδώ για παράδειγμα, ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος στάθηκε ως αφορμή για τη μεγιστοποίηση των κερδών των εταιρειών ενέργειας, των super market, του εμπορίου καυσίμων, και για την μετακύλιση τεράστιου κόστους ζωής στην κοινωνική βάση. Παράλληλα, το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, κατέχοντας έναν εκ των μεγαλύτερων εμπορικών στόλων παγκοσμίως, έχει ως ένοπλο προστάτη των συμφερόντων του το ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή και αλλού και παράλληλα μεταφέρει υγροποιημένο φυσικό αέριο από τη Ρωσία.
Από τη μία, επομένως, έχουμε το θησαύρισμα των εταιρειών ενέργειας, των εφοπλιστών, των κατασκευαστικών εταιρειών που ανοικοδομούν τις ισοπεδωμένες πόλεις, τη βιομηχανία όπλων γενικότερα τη δημιουργία κεφαλαίου μέσω του πολέμου. Και από την άλλη, βλέπουμε στη μέγγενη του πολέμου και των γενοκτονιών να συνθλίβονται όσοι πληθυσμοί περισσεύουν για το κεφάλαιο, όπως οι Παλαιστίνιοι, οι μετανάστριες, οι λαοί του Σουδάν. Σε μικρότερη κλίμακα, βλέπουμε στη Δύση, να περιορίζονται οι ελευθερίες και να καταπατώνται κεκτημένα και διεκδικίσεις στο όνομα της ασφάλειας και της κύβδιλης "κοινωνικής ειρήνης".
Η συστράτευση των κρατών γύρω από την πολεμική προετοιμασία φάνηκε και με την έγκριση του προγράμματος Rearm Europe που προβλέπει δαπάνες ύψους 800 δις ευρώ για στρατιωτικές δαπάνες με σκοπό τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, αλλά και με τον στόχο του ΝΑΤΟ για υπερδιπλασιασμό των αμυντικών δαπανών των μελών του στο 5% επί του ΑΕΠ. Λίγες μέρες πριν ο υπουργός εθνικής άμυνας Δένδιας, στο Συνέδριο «Athens Security Forum 2025» δήλωσε πως <<Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία>>. Οι δηλώσεις του δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ιαχή πολέμου των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου, που ανέκαθεν και σε πλήρη σύμπνοια (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ), καλούν πλέον πολύ έντονα, την κοινωνική βάση να πειθαρχίσει πίσω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Σε μία περίοδο που η κοινωνική βάση βρίσκεται αντιμέτωπη με την κατάργηση του 8ώρου και την νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας, με το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 67, με τη φτώχεια, την ακρίβειας, την καταστολή και τα κρατικά εγκλήματα (Τέμπη, Πύλος), το κράτος την καλεί να αγνοήσει τους πραγματικούς υπαιτίους αυτών και να αναζητήσει διέξοδο στους πολέμους του κεφαλαίου.
Παράλληλα, το κράτος μέσω του υπουργείου εθν. άμυνας, καταθέτει στις 8/1 νομοσχέδιο το οποίο προβλέπει:
-την υποχρεωτική στράτευση έως τα 25
-την εθελοντική στράτευση γυναικών
- την αύξηση του ποσού εξαγοράς της θητείας
- την αύξηση του ηλικιακού ορίου εξαγοράς
- την αυστηροποίηση της απαλλαγής.
Ενώ ήδη η στράτευση από το 2021 αυξήθηκε στους 12 μήνες στις πόλεις. Η κρατική στρατηγική επιδιώκει με αυτούς τους τρόπους την στρατιωτικοποίηση και την τροφοδότηση του κοινωνικού εκφασισμού της κοινωνίας, με σκοπό να απσοπάσει τη συναίνεση και να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου ως προς την βαρβαρότητα του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος.
Μόλις πριν λίγες ημέρες, άλλη μία επιθετική εξέλιξη -φυσικά σε βάρος των κοινωνικών βάσεων- έλαβε χώρα με την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Αποτελεί άλλη μία απόδειξη ότι όταν οι κυρίαρχοι επεκτείνουν την ισχύ τους, αυτό συνεπάγεται τρομοκρατία και εξαθλίωση για την κοινωνική βάση, όπως αυτή της Βενεζουέλας.
Να ενισχύσουμε τις ταξικές αντιστάσεις και τα κοινωνικά μέτωπα ενάντια στους γδάρτες των ζωών της κοινωνικής βάσης.
Να αντισταθούμε στην πολεμική προετοιμασία και στους πολέμους των αφεντικών.
Ενάντια στο νέο νομοσχέδιο αυστηροποίησης της στρατιωτικής θητείας
Αλληλεγγύη στους λαούς και στο προλεταριάτο της Βενεζουέλας
Να αγωνιστούμε για να σταματήσει η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ και για τη νίκη της Παλαιστινιακή Αντίστασης.
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης