kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΚΙΝΗΤΕΣ-ΟΙ ΔΙΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Ένα από τα ζητήματα που αφορούν την πόλη των Χανίων και έχουν ανοίξει στον δημόσιο διάλογο της πόλης τον τελευταίο χρόνο είναι και οι εντονότερες σε ρυθμό αφίξεις μεταναστών από τα παράλια της Β. Αφρικής προς τις ακτές της Νότιας Κρήτης. Πρόκειται κυρίως για μετανάστες από το Σουδάν ή την Αίγυπτο, χώρες δηλαδή που είτε βρίσκονται σε εμφύλια σύρραξη (Σουδάν), είτε κυβερνώνται από αυταρχικά καθεστώτα (Αίγυπτος, χούντα Αλ Σίσι). Πράγμα το οποίο σημαίνει πως αυτοδικαίως χρήζουν διεθνούς προστασίας, που επίσης σημαίνει πως πρέπει να τους παραχωρείται άσυλο σε μικρό χρονικό διάστημα.

Κι όμως. Το ελληνικό κράτος πιστό στις αρχές και στις αξίες του δόγματος "να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο", νομοθετεί σκληρότερη μεταχείριση στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, προχωρώντας ακόμα παραπάνω στην ήδη θεσμοθετημένη ποινικοποίηση της ανθρώπινης μετακίνησης και της προσφυγιάς. Σαν να μην έφτανε το γεγονός πως οι πληθυσμοί αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν χίλια βάσανα και κακουχίες μέχρι να πατήσουν το πόδι τους στην Ευρώπη. Κακουχίες που περιλάμβαναν απαγωγές, ληστείες και φυλακίσεις από διάσπαρτες πολιτοφυλακές της Λιβύης. Έρχεται τώρα, σε δεύτερο επίπεδο, η "πολιτισμένη δύση", να τους αποστερήσει για μια ακόμη φορά την ελευθερία τους.

Το ελληνικό κράτος, λειτουργώντας ως συνοριακός προμαχώνας της Ευρώπης-φρούριο φροντίζει ούτως ώστε οι μετανάστες και οι μετανάστριες που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια να βιώσουν μια ασύλληπτη καταστολή.

Εκτός από τα ναυάγια, τις επαναπροοωθήσεις και τον εγκλεισμό σε κέντρα κράτησης, οι μετανάστες/τριες έχουν να βιώσουν και μια ποινική διαδικασία στα δικαστήρια, που προσιδιάζει περισσότερο σε εμφυλιοπολεμικό στρατοδικείο, παρά με ένα δικαστήριο ευνομούμενου "δυτικού κράτους".

Στα Χανιά το τελευταίο εξάμηνο πραγματοποιούνται δίκες μεταναστών με την κατηγορία των διακινητών. Πρόκειται για μια ακόμη "εφεύρεση" του ελληνικού κράτους και της δικαιοσύνης, η οποία αφορά κατά συντριπτική πλειοψηφία μετανάστες οι οποίοι εξαναγκάστηκαν να χειρίζονται το πηδάλιο του σαπιοκάραβου στο οποίο επέβαιναν, να ανατροφοδοτούν τη βάρκα με καύσιμα, να κρατούν το κινητό τηλέφωνο για κλήσεις έκτακτης ανάγκης και είχαν επιλεγεί από τους πραγματικούς διακινητές για αυτά, συνήθως, επειδή δεν είχαν το απαραίτητο χρηματικό ποσό για να πληρώσουν για το ταξίδι. Άλλωστε, ποιος διακινητής θα ρίσκαρε να ταξιδέψει σε κάποιο από αυτά τα σαπιοκάραβα, να συλληφθεί, να μπει φυλακή και πάνω απ΄ όλα να χάσει μια πολύ επικερδή για αυτόν μπίζνα που κοστολογείται στα 2000 -τουλάχιστον- δολάρια το κεφάλι;

Η κατηγορία περί "παράνομης προώθησης και μεταφοράς παράτυπων μεταναστών" (έτσι το λένε), επισείει βαρύτατες ποινές, οι οποίες αγγίζουν αστρονομικά νούμερα μεταξύ 100 και 200 χρόνων και χρηματικά πρόστιμα των εκατομμυρίων ευρώ, ανάλογα τα πόσα άτομα είχε η συγκεκριμένη "καραβιά" για την οποία κατηγορείται κάποιος. Την ίδια στιγμή βέβαια, οι πραγματικοί διακινητές συνεχίζουν απρόσκοπτα την δουλειά τους σε βάρος της ανθρώπινης μετακίνησης, συχνά συνεργαζόμενοι στενά με τις ευρωπαϊκές κρατικές αρχές αλλά και με καθεστώτα της Βόρειας Αφρικής.

Στις δίκες αυτές οι κατηγορούμενοι που είναι κυρίως από το Σουδάν, αλλά και από την Αίγυπτο έρχονται αντιμέτωποι με μια "κατάσταση εξαίρεσης" που όμοιά της είναι δύσκολο να συναντήσει κανείς σε δικαστικές αίθουσες.

Άνθρωποι μικρής ηλικίας -και ανήλικοι ανάμεσα τους- , ήδη προφυλακισμένοι αν και αιτούντες άσυλο, να έρχονται κατά ομάδες στο δικαστήριο με συνοδεία πάνοπλων μπάτσων. Χωρίς καμία επίγνωση για τις κατηγορίες, για τις ποινές και για την διαδικασία, με ελλιπή πρόσβαση στη μετάφραση και με υπεράσπιση η οποία διορίζεται εκείνη την στιγμή από την έδρα και έχει γύρω στα 5 λεπτά στην διάθεση της να λάβει γνώση της δικογραφίας, πριν η υπόθεση δικαστεί. Η εικόνα της έδρας είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτική. Η πρόεδρος και η εισαγγελέας να απευθύνουν δύο με τρεις τυπικές ερωτήσεις στον καθένα κατηγορούμενο και έπειτα κάνουν την "σούμα" και βγάζουν ετυμηγορία. Μέσα σε -το πολύ- μισή ώρα δηλαδή, η έδρα έχει καταλήξει να καταδικάζει με ποινές "μαμούθ", για βαρύτατα κακουργήματα, 10-15 ανθρώπους οι οποίο πιο πριν είχαν ισχυριστεί πως οι ίδιοι δεν ήταν οι διακινητές, απλά έτυχε να οδηγούν εκείνη την στιγμή την βάρκα, ακόμα και με απειλή της ίδιας τους της ζωής.

Ουσιαστικά, η ποινική αυτή μεταχείριση των προσφύγων είναι ακόμη ένα στάδιο στην ίδια την διαδικασία εγκληματικοποίησης και άρα βαριάς υποτίμησης των μεταναστριών και των μεταναστών. Είναι ακόμη ένα κομμάτι που έρχεται να συμπληρώσει το παζλ της ρατσιστικής κρατικής διαχείρισης του μεταναστευτικού ζητήματος, παρέα με την εξίσου ρατσιστική ευρωπαϊκή ένωση. Η διαχείριση αυτή συμβαίνει αφενός για να νομιμοποιήσει ,με τον πιο εμφατικό τρόπο μάλιστα, το κυβερνητικό αφήγημα περί "εισβολής" και "αλλοίωσης του έθνους", αφετέρου λειτουργεί ως ένας τρόπος "αορατοποίησης", στο περιθώριο του κοινωνικού ιστού και της δημόσιας συζήτησης, ενός πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού.

Τα δικαστήρια Χανίων στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν σαν ένα ακόμη συνοριακό μπλόκο. Για να τιμωρούνται οι σημερινοί και να μαθαίνουν οι επόμενοι. Γιατί μέσα σε αυτή την κατάσταση εξαίρεσης και μηδενικής ανοχής, το κράτος και οι θεσμοί του δεν εξετάζουν τους λόγους ούτε και τις πράξεις. Απλά επιβάλλουν εξαντλητική καταστολή, χωρίς λογοδοσία.

Όμως, η κατάσταση εξαίρεσης δεν είναι είναι μόνο για "τους άλλους". Οι ίδιοι οι Σουδανοί μετανάστες έχουν αρχίσει να αυτοοργανώνονται, ενημερώνουν τους έγκλειστους για τις επιλογές και τα δικαιώματά τους, παρέχουν νομική προστασία. Ταυτόχρονα, βοηθούν όσους απελευθερώσουν στο να χτίσουν μια νέα αρχή. Εμείς λοιπόν, αυτό που έχουμε να μάθουμε από τους Σουδανούς και τις Σουδανές μετανάστες/τριες είναι η αλληλεγγύη, η μεταξύ τους φροντίδα και νοιάξιμο και η από τα κάτω οργάνωση τους. Και είμαστε για πάντα μαζί τους!

-ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ

-ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ- ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΘΩΟΙ

-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Δευτέρα 12/1 και Τετάρτη 14/1, 9π.μ.

Κατάληψη Rosa Nera