Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026 στις 18.00
Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως ένα «τραγικό ατύχημα» ούτε να περιοριστεί στη σφαίρα μιας μεμονωμένης δυσλειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Αποτελεί την πιο ωμή και αποκαλυπτική έκφραση μιας διαχρονικής καπιταλιστικής συνθήκης, μέσα στην οποία η ανθρώπινη ζωή αποτιμάται ως μεταβλητό κόστος και όχι ως αδιαπραγμάτευτη αξία. Μέσα από την ιδιωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών, τη χρόνια υποστελέχωση, τη συστηματική υποβάθμιση των μέτρων ασφαλείας και τη μεθοδική συγκάλυψη ευθυνών, το κράτος επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τον ουσιαστικό του ρόλο: τη διαχείριση της κοινωνίας προς όφελος οικονομικών και πολιτικών ελίτ, ακόμη κι όταν το τίμημα είναι ανθρώπινες ζωές.
Στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν απλώς μηχανισμοί ή λάθη, αλλά δύο ασύμβατοι κόσμοι. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο κόσμος των εργαζομένων, των φοιτητών και των νέων ανθρώπων που εξαρτώνται από τις δημόσιες μεταφορές για να εργαστούν, να σπουδάσουν, να επιστρέψουν με ασφάλεια στο σπίτι τους. Από την άλλη, ο κόσμος του κράτους και του κεφαλαίου, που λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο το κέρδος, την ανάθεση χωρίς έλεγχο, την αδιαφάνεια και την πλήρη απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης δεν ήταν απλώς μια «δυσάρεστη έκβαση», αλλά δεκάδες νεκροί και μια κοινωνία που πιέζεται να αποδεχτεί τον θάνατο ως κανονικότητα, ως μια δήθεν αναπόφευκτη συνέπεια ενός συστήματος που αρνείται να αμφισβητηθεί.
Γίνεται έτσι ολοφάνερο πως η κρατική βία δεν εξαντλείται στις στιγμές ανοιχτής καταστολής αλλά εκδηλώνεται κυρίως μέσα από τη συστηματική εγκατάλειψη. Τα τελευταία χρόνια, η κοινωνική πλειοψηφία βιώνει μια συνολική υποβάθμιση των όρων ζωής της, με την εργασία να γίνεται όλο και πιο επισφαλής και κακοπληρωμένη, το κόστος ζωής να εκτοξεύεται και τα δημόσια συστήματα υγείας και παιδείας να αποσυντίθενται. Η στεγαστική κρίση, η ενεργειακή φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν αποτελούν παρενέργειες, αλλά δομικά χαρακτηριστικά μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές ανάγκες ως δευτερεύουσες. Την ίδια στιγμή, το ελληνικό κράτος επιλέγει συνειδητά μια ολοένα και πιο επιθετική φιλοπολεμική κατεύθυνση, διοχετεύοντας τεράστιους πόρους σε εξοπλισμούς και στρατιωτικές συμμαχίες, συμμετέχοντας ενεργά σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενώ η κοινωνία αφήνεται να φθείρεται.
Ο πόλεμος και η προετοιμασία του δεν είναι κάτι μακρινό ή θεωρητικό. Διαπερνούν άμεσα την καθημερινότητα, συνδέονται με τη φτώχεια, την ακρίβεια και τη γενικευμένη ανασφάλεια, με τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, τον εθνικισμό και την καλλιέργεια φόβου ως μηχανισμούς πειθάρχησης. Πίσω από τις λέξεις «ασφάλεια» και «γεωπολιτική αναβάθμιση» κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα, όπου η κοινωνία αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμη. Είτε μέσα από υποδομές που καταρρέουν και σκοτώνουν, είτε μέσα από πολεμικές μηχανές που θυσιάζουν ζωές για ξένα και εγχώρια συμφέροντα, το κράτος αποκαλύπτει τις πραγματικές του προτεραιότητες, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να τις συγκαλύψει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τη μετατροπή της ανασφάλειας και του θανάτου σε μόνιμο καθεστώς.Το έγκλημα των Τεμπών συμπυκνώνει αυτή τη λογική. Δεν είναι εξαίρεση, αλλά κανόνας. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που επενδύει στον θάνατο και την καταστροφή, είτε αυτός έρχεται με τη μορφή ενός «ατυχήματος» είτε με τη μορφή ενός πολέμου. Μιας πολιτικής που ιδιωτικοποιεί τα κέρδη, κοινωνικοποιεί τις απώλειες και χρησιμοποιεί τη δικαιοσύνη ως μηχανισμό εκτόνωσης και όχι απόδοσης πραγματικών ευθυνών.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ανάθεση, η σιωπή ή η ανοχή. Η μόνη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στη συστηματική υποτίμηση της ζωής μας είναι η συλλογική οργάνωση από τα κάτω. Η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη και η κοινή δράση αποτελούν το αντίβαρο τόσο στην κρατική εγκληματική αδιαφορία όσο και στη φιλοπολεμική στρατηγική που μας θέλει πειθαρχημένες και φοβισμένους.
Γι' αυτό καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών και στο σύστημα που το γέννησε και το έθρεψε. Για να συζητήσουμε, να αναλύσουμε, να συνδέσουμε τους αγώνες μας και να οργανώσουμε συλλογικές απαντήσεις. Για να μετατρέψουμε την οργή σε συνειδητή δύναμη αντίστασης. Για να υπερασπιστούμε τη ζωή απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και τον πόλεμο.
Η συνέλευση είναι ανοιχτή σε όλες και όλους. Γιατί το έγκλημα στα Τέμπη, όπως και ο πόλεμος, δεν είναι μακριά από εμάς. Και η σιωπή δεν είναι επιλογή.
ΟΤΑΝ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ
ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
