kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συνέλευση αλληλεγγύης στους αναρχικούς Συντρόφους Γ.Καρατσώλη Σ.Τουτζιαράκη

Τα κείμενα των συντρόφων:

https://athens.indymedia.org/post/1637533/

https://athens.indymedia.org/post/1631733/

Το κείμενο της συνέλευσης;

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Γ. ΚΑΡΑΤΣΩΛΗ ΚΑΙ Σ. ΤΟΥΤΖΙΑΡΑΚΗ

ΕΦΕΤΕΙΟ 25/02/2026 - Πάτρα

Στις 18/01/23 πραγματοποιείται από την πατρινή ασφάλεια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, κατά την οποία γίνονται έφοδοι σε σπίτια και συλλαμβάνονται 7 άτομα. Από την πρώτηαναρχικούςρα στις φυλακές Μαλανδρίνου και ο Σοφοκλής στον Άγιο Στέφανο Πάτρας, ενώ η εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό αναμένεται να γίνει στις 25/02/26 στην Πάτρα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Περί «εγκληματικής οργάνωσης»

Η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης, είναι στην πραγματικότητα η αναγκαία επινόηση των διωκτικών μηχανισμών για να συνδεθούν οι άσχετες μεταξύ τους καταστάσεις και τα άσχετα και διαφορετικά επιμέρους «ευρήματα» που βρέθηκαν στους κατηγορούμενους. Μόνο έτσι μπορεί να στρωθεί ο δρόμος για τις 6 προφυλακίσεις που θα ακολουθήσουν. Μοναδικό συνεκτικό στοιχείο των ατόμων είναι οι φιλικές και κοινωνικές τους σχέσεις. Κατασκευάζεται λοιπόν, ένα αφήγημα περί «οργάνωσης», που μόνο και μόνο εξαιτίας των μεταξύ τους συναναστροφών, καθίστανται ύποπτοι για να προβούν από κοινού σε έκνομες ενέργειες. Πρόκειται για μία πάγια πλέον τακτική της καταστολής, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις ποινικοποιούνται, προβάλλονται ως δείγματα ενοχής και γίνονται συχνά η μοναδική αιτία καταδίκης και φυλάκισης.

Στο σύντροφο Σ. Τουτζιαράκη γίνεται επίσης προσπάθεια να του φορτώσουν μια ληστεία σε κατάστημα ΟΠΑΠ, ενώ έχουν ήδη αναλάβει την ευθύνη και καταδικαστεί δύο άλλα άτομα, άσχετα με την υπόθεση. Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι διαδικασίες της αναγνώρισης, οι οποίες στήνονται και παραποιούνται γελοιωδώς. Σε πρώτη φάση, ακριβώς μετά την σύλληψη, εισέρχονται σε δωμάτιο οι 2 σύντροφοι και 2 άντρες της ασφάλειας, για να γίνει αναγνώριση υπόπτων, από αυτόπτες μάρτυρες που υπήρχαν στις ληστείες. Ο σύντροφος Γιάννης είναι εκεί σκόπιμα ο μοναδικός με γαλανά μάτια, προκειμένου να γίνει υπόδειξή του από μάρτυρα, καθώς σύμφωνα με τις μαρτυρικές καταθέσεις, σε μια ληστεία ο δράστης είχε γαλανά μάτια, με εντελώς όμως διαφορετικά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του. Παρόλες τις παρατυπίες, κανένας αυτόπτης μάρτυρας δεν αναγνώρισε τον Σοφοκλή.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Γ. Καρατσώλης βρίσκεται στην φυλακή με μηδενικά στοιχεία, ενώ κομβικό ρόλο στην δίωξή του στέκεται το επίθετό του. Η ενοχή του από διωκτικούς μηχανισμούς και μέσα, είναι προαποφασισμένη, από το ότι είναι γιος καταδικασμένου μέλους της οργάνωσης 17Ν. Έτσι, στοχοποιείται από την παιδική του ηλικία, και ξεκινά από τότε, ένα καθεστώς παρακολούθησης που τον συνοδεύει μεγαλώνοντας. Μοναδικά «ευρήματα» στο σπίτι του που παρουσιάζονται ως στοιχεία, μπροσούρες, βιβλία του αναρχικού χώρου και δύο περούκες. Μάλιστα, ο εισαγγελέας, αναφέρεται στην ύπαρξη του βιβλίου του Βασίλη Παλαιοκώστα (πασίγνωστο βιβλίο με πολυάριθμες πωλήσεις) και το σχολιάζει ως εγχειρίδιο ληστειών. Ρουφιανοφυλλάδες και σάιτ, τρίβοντας τα χέρια τους, επαναφέρουν στο προσκήνιο την υπόθεση της 17Ν, με τίτλους για τον «γιο του Στέλιου της 17Ν» και για το «μήλο που θα πέσει κάτω απ' την μηλιά», ενοχοποιώντας τον για τις οικογενειακές του σχέσεις. Για εμάς είναι αδιαπραγμάτευτο, οικογενειακά τζάκια και "συνέχειες'' έχουν μόνο τα υπουργεία και οι πολιτικοί.

Η δίκη-παρωδία

Καθ' όλη την διάρκεια της δίκης ξετυλίγεται το κουβάρι της κακοστημένης δίωξης-σκευωρίας. Από την αρχή φαίνεται πως η έκβασή της είναι προδιαγεγραμμένη. Στο επίκεντρο τοποθετούνται οι πεποιθήσεις των ατόμων και στην εξέταση των κατηγοριών μπαίνει διαρκώς το φίλτρο της πολιτικής ταυτότητας και των αναρχικών ιδεών ορισμένων εκ των κατηγορουμένων («είστε αναρχικοί, άρα είστε ένοχοι»). Αυτό φαίνεται καθαρά και από το διαβιβαστικό κατηγορητήριο της αστυνομίας, όπου η πρώτη του σελίδα δεν αναφέρει καμία κατηγορία, παρά μόνο ότι τα άτομα αυτά είναι «παλιοί γνώριμοι των αρχών», «σκληροί αναρχικοί» της «πρώτης γραμμής», που κάνουν επιθέσεις σε αστυνομικούς και έχουν παρουσία στην κατάληψη Παραρτήματος. ∆ικαστική έδρα και εισαγγελία επιδίδονται σε έναν οξυμένο αντιαναρχικό λόγο, διακρίνοντας «μια νέα γενιά τρομοκρατίας» και προσπαθώντας να συνδέσουν την υπόθεση -σε επίπεδο εντυπώσεων- με άλλες τότε ενεργές υποθέσεις στην Πάτρα.

Στην εξέταση των αυτόπτων μαρτύρων στη δίκη, η έδρα αρχικά έχει καλέσει μόνο τους τρεις βολικούς μάρτυρες, παρά το αίτημα της υπεράσπισης να καλεστούν όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες. Έτσι καλούνται οι 3 εκ των 20 συνολικά αυτοπτών μαρτύρων, οι οποίοι εντελώς βολικά είχαν «αναγνωρίσει» τον Γ. Καρατσώλη. Σε ένα κρεσέντο του παράλογου έργου, ο αστυνομικός που είναι και ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας, πιάνεται να δείχνει φωτογραφίες από το κινητό του σε μάρτυρες, με τα πρόσωπα τα οποία αυτοί θα έπρεπε να υποδείξουν, έξω από την δικαστική αίθουσα και μπροστά στα έκπληκτα μάτια οικείων και συνηγόρων που σπεύδουν στο σημείο για να το επιβεβαιώσουν. Στην συνέχεια, μια αυτόπτης μάρτυρας παραδέχεται πως στο τμήμα δεν ήταν σίγουρη για την αναγνώριση του Γ. Καρατσώλη και πως παραποιήθηκαν τα όσα είπε, ενώ οι άλλοι δύο μάρτυρες φουσκώνουν τα λεγόμενά τους, αναπαράγοντας το ίδιο ακριβώς αφήγημα, με τις απαραίτητες υποδείξεις από την αστυνομία σε σχέση με τις αρχικές καταθέσεις.

Επιπλέον, άλλοθι που κατατέθηκαν για ημερομηνίες στις οποίες έγιναν ληστείες που τους φορτώνονται, δεν λαμβάνονται υπόψιν από την έδρα. Ο σύντροφος Γ. Καρατσώλης, σε περίοδο όπου τελέστηκε μια εκ των ληστειών που κατηγορείται, είχε σπασμένο πόδι, με έγγραφο από δημόσιο νοσοκομείο να το αποδεικνύει και μαρτυρία γιατρού. Παρόλα αυτά, το γεγονός αυτό αγνοείται πλήρως, όπως αγνοούνται και άλλοθι για άλλη μία ληστεία.

Η ιεράρχηση της υπόθεσης από την αστυνομία της Πάτρας ήταν τέτοια, που δεν θα μπορούσε να έχει άλλη συνέπεια πέρα από την απόδοση μεγάλων ποινών στο δικαστήριο. Εξάλλου ο μοναδικός λόγος για τον οποίο η αστική δικαιοσύνη θα μπορούσε να εκθέσει την αστυνομία, είναι να υπάρχει μεγαλύτερο πολιτικό κέρδος απ' ότι κόστος από αυτή την επιλογή. Εν προκειμένω δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, αφού οι εξωφρενικές ποινές που αποδόθηκαν ήταν απόρροια της θεαματικής διαχείρισης της υπόθεσης. Με την κατάρρευση της «οργάνωσης» δεν γινόταν να δοθούν μεγάλες ποινές σε όλους. Το δικαστήριο αφού παίζει τον ρόλο «απόδοσης δικαιοσύνης», επιλέγει τους δύο αναρχικούς να την ''πληρώσουν" για όλο το θέαμα που στήθηκε και για να ικανοποιηθεί όλο το αφήγημα που χτίστηκε περί μεγάλης "εξάρθρωσης'' από την ΕΛΑΣ.

Μέσα απ' τα δελτία μιλάει η αστυνομία

Στο κλίμα της λασπολογίας και της τρομολαγνείας, σπεύδουν να συνδράμουν τοπικά και μη μέσα. Σε αγαστή συνεργασία πάντα με την ΕΛΑΣ, παίρνουν απευθείας πληροφορίες και ενισχύουν την «γραμμή» που αυτή δίνει. Με «φωτογραφίες σοκ», βαρύγδουπα ρεπορτάζ, ψέματα, φουσκωμένα και παραποιημένα τα ευρήματα, εδραιώνουν το αφήγημα μιας υποδειγματικής αστυνομικής επιχείρησης που έπιασε «λαβράκια» και πάταξε τους «σκληρούς εγκληματίες». Μικροκαλλιέργειες κάνναβης για ατομική χρήση βαφτίζονται εμπόριο ναρκωτικών, ενώ μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης μεταφράζεται από τα αστυνομικά σαΐνια σε «ένδειξη επερχόμενου τρομοκρατικού χτυπήματος». Βιβλία και μπροσούρες πολιτικού περιεχομένου παρουσιάζονται επίσης ως ευρήματα και ενοχοποιητικά στοιχεία. Χέρι-χέρι με την εξουσία, τα μέσα διαχρονικά παίρνουν τον ρόλο πρώιμου δικαστή, μοιράζουν κατηγορίες, καταδικάζουν σε πρώτο επίπεδο κοινωνικά τους κατηγορούμενους και δυναμιτίζουν το ήδη υπάρχον κλίμα.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης αντιαναρχικής προπαγάνδας, δεν έλλειψε για άλλη μια φορά η στοχοποίηση της κατάληψης Παραρτήματος, που όσο και αν κάποιοι επιμένουν να το παρουσιάζουν ως ένα σκοτεινό κέντρο ανομίας, με «αρχηγούς» και «κλειδοκράτορες», είναι διαχρονικά και θα παραμείνει ένα ανοιχτό κοινωνικό κέντρο αγώνα. Είναι ένα ζωντανό κύτταρο, που ανά τα χρόνια έχει φιλοξενήσει πλήθος εγχειρημάτων, συνελεύσεων και συλλογικών δομών, έχει στεγάσει πολλές μορφές των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Μακριά από λογικές ηγεσίας, οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε αυτό δρουν οριζόντια και ισότιμα, αδιαμεσολάβητα από θεσμικούς φορείς και προτάσσουν την αυτοοργάνωση.

Η πατρινή αστυνομία δεν κουράζεται να στήνει υποθέσεις

Αυτό το σόου εντυπώσεων δεν μας είναι καθόλου πρωτόγνωρο. Εξάλλου μπάτσοι, δικαστές, εισαγγελείς και λοιποί ρουφιάνοι, χτίζουν με αυτόν τον τρόπο καριέρες και παίρνουν προαγωγές, πατώντας πάνω σε σπιλωμένα ονόματα και θάβοντας ανθρώπινες ζωές. Στην πόλη μας, η τοπική ασφάλεια ανά καιρούς προχωρά σε κινήσεις χαρτογράφησης των αγωνιζόμενων υποκειμένων. Δημιουργεί μια δεξαμενή «υπόπτων» που συχνά επιλέγει να εμπλέξει σε στημένες δικογραφίες, καθώς φαίνεται το ότι το να υπάρξουν συλλήψεις εντός του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος είναι μια άνωθεν εντολή που εκτελείται και πρόκειται για κεντρικό πυλώνα της πολιτικής της Ν∆.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα από το νωπό παρελθόν μας, η δίωξη και φυλάκιση του αναρχικού συντρόφου Αντρέα Φλώρου. Ο σύντροφος συνελήφθη, κατηγορήθηκε και προφυλακίστηκε για τρομοκρατία, με αφορμή την αντιγραφή κειμένου - προκήρυξης της ομάδας «Σύμπραξη Εκδίκησης», το οποίο βρισκόταν ήδη δημόσια αναρτημένο στο διαδίκτυο. Άλλη μια δίκη που οι αίολες και μαγειρεμένες κατηγορίες έπεσαν στο κενό και η δίκη έληξε με την ομόφωνη αθώωση του συντρόφου. Λίγους μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 2025, στην Πάτρα γίναμε μάρτυρες του φιάσκου της προφυλάκισης των 2 εθελοντών πυροσβεστών κατά τη διάρκεια των καταστροφικών πυρκαγιών. Είναι άλλο ένα δείγμα, όπου οι μηχανισμοί καταστολής φτιάχνουν και μαγειρεύουν στοιχεία, με στόχο στην προκειμένη να φανεί ότι η αστυνομία εκτελεί έργο μέσω της σύλληψης των «εμπρηστών» και να μειωθεί έτσι το πολιτικό κόστος που είχε ήδη η κυβέρνηση - όπως και προκάτοχοί της - από τις εγκληματικές καταστροφές. Δεν ξεχνάμε φυσικά και τον Άδωνη που επανέφερε το αφήγημα δήθεν «αναρχικών εμπρηστών», σε μια προσπάθεια αφενός να εκμεταλλευτεί τη γενικευμένη αντιαναρχική προπαγάνδα για να ενισχύσει την αξιοπιστία των αστυνομικών κινήσεων και αφετέρου να θρέψει και την ίδια την αντιαναρχική λασπολογία.

Πτυχές της καταστολής

Τα παραπάνω δεν είναι μεμονωμένα συμβάντα. Πρόκειται για κάποιες από τις κουκίδες που υφαίνουν το σύνθετο μωσαϊκό της κατασταλτικής πολιτικής. Σε μια συγκυρία όπου οι διαδηλώσεις κρίνονται παράνομες, οι απεργίες ποινικοποιούνται και πλατιά κοινωνικά κομμάτια φυλακίζονται για μικροπαραβατικά αδικήματα με τον νέο Ποινικό Κώδικα, αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος ολοένα και διευρύνει την κατασταλτική φαρέτρα του. Μαζικές συλλήψεις, προληπτικές προσαγωγές και αυξημένες προφυλακίσεις, είναι τακτικές που τείνουν να εδραιωθούν. Το μήνυμα είναι σαφές. Όποιος σηκώνει κεφάλι θα τιμωρείται παραδειγματικά. Τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, βιώνουν στο πετσί τους την κρατική εκδικητικότητα, αφού τους περιμένει ένα ολόκληρο σύστημα κατασκευής ενόχων, με μαγειρεμένες δικογραφίες και φυτεμένα «στοιχεία». Οποιοσδήποτε και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος, ύποπτος ή και (προ)φυλακισμένος. Αυτά συντελούν στην διάχυση του φόβου, του αισθήματος της στοχοποίησης, την ανάλωση σε δικαστικές αίθουσες και την οικονομική αφαίμαξη κινημάτων και αγωνιστών. Η διαρκής αστυνομική παρουσία και επιτήρηση εμπεδώνεται και συνηθίζεται. Έτσι εσωτερικεύεται η πειθάρχηση και κάθε άνθρωπος καταλήγει να αυτοκαταστέλλεται.

Μαζί με τα μέσα παραπληροφόρησης, το κράτος κατασκευάζει στο πρόσωπο όσων αντιστέκονται έναν εσωτερικό εχθρό, ο οποίος πρέπει να εξουδετερωθεί και από τον οποίο προκύπτουν όλα τα δεινά του κόσμου. Συσπειρώνουν έτσι και ικανοποιούν το ακροδεξιό ακροατήριο, ξυπνούν τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά κοινωνικών μερίδων, με στόχο την αποτύπωση της αποδοχής αυτής της πολιτικής στις εκλογικές κάλπες.

Σάρκα από τη σάρκα της καταστολής είναι οι φυλακές, ο εξοβελισμός σε έναν μη- τόπο, με τα τείχη τους να είναι μια διαρκής υπενθύμιση του μέλλοντος που περιμένει όσους δεν χωράνε στα κανονιστικά πλαίσια του υπάρχοντος εξουσιαστικού οικοδομήματος, όσες είναι στο περιθώριο, φτωχοδιάβολους και αγωνιστές. Ακόμα και πίσω απ' τα κάγκελα της δημοκρατίας, φυτρώνουν αντιστάσεις, υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι, να αποδεχτούν παθητικά την μοίρα τους και να κοιτάξουν την δουλειά τους. Είδαμε τις δυναμικές κινητοποιήσεις των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα, που υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο τις ζωές εκτοπισμένες στην αορατότητα. Στις κινητοποιήσεις που έγιναν στις φυλακές Κορυδαλλού, συμμετείχαν οι τότε 6 διωκόμενοι, με επακόλουθη την εκδικητική μεταγωγή- απαγωγή τους σε διαφορετικές φυλακές.

Για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση

Από την πλευρά μας, απέναντι στην παραίτηση και τη δυστοπική πραγματικότητα, προτάσσουμε την συλλογικοποίηση των ζωών και των αναγκών μας. Παλεύουμε για την ανατροπή ενός συστήματος δομημένου στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τον κανιβαλισμό, καθώς αντιλαμβανόμαστε πως καμία μεταρρύθμιση στο υπάρχον δεν μπορεί να είναι λύση, αλλά μόνο η ολοκληρωτική καταστροφή του. Από τις κρατικές δολοφονίες για 20 ευρώ βενζίνη, το έγκλημα των Τεμπών, την Ευρώπη «φρούριο» που δολοφονεί μετανάστες στη Μεσόγειο και στα αστυνομικά τμήματα, τη λεηλασία και την επιβολή στο φυσικό περιβάλλον, τη βία της επιβίωσης και της φτώχειας, τις 13 ώρες εργασίας, τις εργατικές δολοφονίες, τις εξώσεις πρώτης κατοικίας, την φρίκη των πολέμων που για κάποιους είναι κέρδη, οι πραγματικοί εγκληματίες και τρομοκράτες είναι οι εξουσιαστές, τα κράτη και οι καπιταλιστές.

Απέναντι στους δυνάστες μας και την εντεινόμενη εκμετάλλευση και υποτίμηση των ζωών μας, επιλέγουμε να μην μένουμε θεατές. Αντ'αυτού, δημιουργούμε κοινότητες ζωής και αγώνα, όντας κομμάτι των καταπιεσμένων, πλάι στους κατατρεγμένους και τις παρείσακτες, όσων δεν ενσωματώθηκαν και περισσεύουν από το υπάρχον σύστημα. Οι 2 σύντροφοι είναι κομμάτι όλων εμάς, που οραματιζόμαστε και παλεύουμε για έναν κόσμο ανεξούσιο, έναν κόσμο ισότητας, αλληλοφροντίδας και αλληλεγγύης.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Συνέλευση αλληλεγγύης στους αναρχικούς συντρόφους Γιάννη Καρατσώλη και Σοφοκλή Τουτζιαράκη/Πάτρα

πηγή : email που λάβαμε στις 9 Φεβρουαρίου 02h