kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[Θεσ/νίκη] Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στη Βιολάντα

Συγκεντρώσεις/πορείες για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στα κάτεργα της βιομηχανίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 14/2:

ΑΘΗΝΑ | 12:00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | 12:30, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ - ΛΑΕ ΧΤΥΠΑ - ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕ ΑΙΜΑ - ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Άλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα προστίθεται στη μακρά λίστα των δολοφονημένων της τάξης μας. Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26/1, σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκοτοβιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, που λειτουργούσε σε 24ωρη βάση, και εξελίχθηκε σε εκτεταμένη πυρκαγιά. Στη βάρδια βρίσκονταν 15 εργαζόμενες και εργαζόμενοι, εκ των οποίων οι 13 εντός του εργοστασίου τη στιγμή της έκρηξης. Ο τραγικός απολογισμός είναι πέντε νεκρές εργάτριες και τουλάχιστον επτά τραυματίες.

Άλλο ένα καπιταλιστικό έγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» από τους χαρτογιακάδες για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες, την στιγμή που ο πρώην περιφερειάρχης προκλητικά δηλώνει ότι «έπαθε ζημιά η επιχειρηματικότητα».

Οι εργαζόμενοι/ες και τα σωματεία της περιοχής προειδοποιούσαν για τις συνθήκες εργασίας πριν συμβεί το μοιραίο. Όμως η απάντηση που παίρναν ήταν σιωπή, αδιαφορία και απειλές. Διότι οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους βλέπουν τις ζωές των εργαζόμενων σαν αριθμούς: άλλοτε κέρδος, άλλοτε ζημιά και πάντα θα τα βάζουν στη ζυγαριά.

Ο θάνατός τους δεν είναι μεμονωμένο ή «άτυχο» περιστατικό. Μόνο μέσα στο 2025, οι νεκροί/ες εν ώρα εργασίας ξεπέρασαν τους 200, την ίδια στιγμή που οι επιχειρήσεις και τα αφεντικά μετρούσαν αυξημένα κέρδη και μιλούσαν για «ανάπτυξη» πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης και του λαού. Είναι συνέχεια μιας μαύρης στατιστικής που επιβεβαιώνει την αναλώσιμη αντιμετώπιση της εργατικής τάξης και του λαού από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων προστασίας που μετατρέπουν τις σκαλωσιές, τα λιμάνια, τα εργοστάσια και τα εργοτάξια σε αιματοβαμμένους βωμούς κέρδους. Ατυχήματα που συνεχίζουν και αυξάνονται όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη εντατικοποιεί την εργασία παραβλέποντας τα "κοστοβόρα" μέτρα ασφαλείας.

Την ώρα που οι εργάτριες και οι εργάτες πληρώνουν με τη ζωή τους τα κέρδη των βιομηχάνων, η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους "νόμους" αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει "γη κ ύδωρ" στους ντόπιους και ξένους επενδυτές κάνοντας τα στραβά μάτια στις αντεργατικές τους τακτικές. Το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαμορφώνουν συνειδητά το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, με χαρακτηριστικό τον τελευταίο νόμο-γκιλοτίνα για το 13ωρο. Είναι οι ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές, που θυσιάζουν την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του κέρδους και οι οποίες έφεραν και το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τεμπη, ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ που οδήγησε στην υποβάθμιση των σιδηροδρόμων λόγω ελλιπής συντήρησης, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, αυξήσεων στις τιμές των εισιτηρίων και ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους επιβάτες.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για την επίπλαστη φούσκα της οικονομίας, με τα εφήμερα μεροκάματα, την ψευτοεπιδοματική πολιτική και τις αναντίστοιχες αυξήσεις των μισθών, εμείς σαν εργάτες και εργάτριες ξέρουμε καλά τι πάει να πει να δουλεύεις ασταμάτητα για 30 και 40 ευρώ μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ξέρουμε καλά πως οι ίδιοι νόμοι είναι που έχουν ξεχειλώσει τα ωράρια μας, έχουν μετατρέψει την εργασία μας σε ένα είδος όλο και πιο φτηνό, όλο και πιο εύπλαστο για τις ανάγκες της κερδοφορίας των αφεντικών. Ξέρουμε καλά πως αυτοί, οι ίδιοι νόμοι, είναι που μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα στοιχειώδη υπό το φόβο της ανεργίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους απελευθέρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και στοχοποίησης της απεργίας.

Μέσα σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στο εργατικό εισόδημα και τη ζωή μας, όπου λαϊκές ανάγκες και πολιτική προστασία θυσιάζονται για την πολεμική προετοιμασία, τέτοια εγκλήματα δεν είναι «παρεκκλίσεις» αλλά οργανικό στοιχείο του συστήματος. Ενός συστήματος που τρέμει όταν ορθώνονται μαζικοί εργατικοί αγώνες όπως αυτοί σε ΒΦΛ, Cosco, Πετρέλαια Καβάλας, e-Food, Wolt, Λάρκο, Μαλαματίνα, Ναυπηγεία, Μανωλάδα, οι οποίοι, παρά τις αντιφάσεις και τα όρια που συνάντησαν, κατάφεραν να αναστείλουν ή και να ακυρώσουν αρκετές αντισυνδικαλιστικές ρυθμίσεις, να επιβάλουν -σε κάποιες περιπτώσεις - την υποχώρηση των εργοδοτών, να εμπνεύσουν χιλιάδες εργαζομένους, να κερδίσουν συλλογική εμπειρία για όλη την εργατική τάξη.

Αγώνες οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Μπαίνουν ανάχωμα στις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, στην ταξική βία της ακρίβειας και την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες, στη λεηλασία της φύσης και την καταστροφή του αγροτικού τομέα, φωτίζοντας τον κοινό τους πυρήνα: τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σε αυτό το έδαφος, άμεσο καθήκον του εργατικού-λαϊκού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, είναι η ανάδειξη του βαθιά ταξικού χαρακτήρα των θεσμών της αστικής τάξης και των πολέμων της, καθώς και η συνειδητή διάρρηξη της κοινωνικής ειρήνης που αυτοί απαιτούν, μέσα από την οργάνωση και την ρήξη με τα αστικά συμφέροντα.

Η ταξική πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας και την απόδοση δικαιοσύνης πρέπει να συνδεθεί με τους καθημερινούς μας αγώνες. Πρέπει να συνδέσουμε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη που ξεπήδησε με αφορμή το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών με τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές που διαλύουν τα δημόσια αγαθά και τα λαϊκά κεκτημένα. Τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Στις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων που διαλύουν τις δημόσιες υπηρεσίες και οδηγούν σε εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών, στην ακρίβεια που μαστίζει τα λαϊκά νοικοκυριά τα οποία πλέον δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, στις πολιτικές που καταπατούν τις νίκες του εργατικού κινήματος και ανοίγουν τον δρόμο για εργοδοτικές αυθαιρεσίες και εργατικά ατυχήματα. Στις πολιτικές αυτού του αστικού κράτους, που την ίδια στιγμή που συμβαίνουν τα παραπάνω συνεχίζουν να δίνουν υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εμβαθύνουν την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απάντηση μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Τα μεγαλοαφεντικά και το πολιτικό τους επιτελείο οργανώνουν χωρίς δυσκολία την επίθεσή τους μέσω του «ιερατείου» των αγορών, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ. Αντίθετα, η οργάνωση του λαού και της εργατικής τάξης δεν είναι δεδομένη, παρότι βιώνουμε τις ίδιες συνθήκες: μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, ενοίκια που απορροφούν το 40-50% του εισοδήματος, «ατυχήματα» που είναι στην πραγματικότητα δολοφονίες στους χώρους δουλειάς, πλειστηριασμούς και δυσβάσταχτα έξοδα. Μας έχουν πείσει ότι όλα αυτά είναι ατομικά προβλήματα, την ίδια στιγμή που το αδιάκοπο μακελειό στους χώρους εργασίας αποκαλύπτει τον συλλογικό χαρακτήρα της επίθεσης. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντησή μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη: να υψώσουμε τοίχος προστασίας των εργατικών μας δικαιωμάτων, να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιήσουμε και να υπερασπιστούμε τα ταξικά σωματεία. Γιατί πλέον δεν πρόκειται απλώς για διεκδίκηση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων μαζών και του λαού. Μόνο ο κόσμος της δουλειάς, οι άνθρωποι του μόχθου και της αλληλεγγύης, εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες μπορούμε να βάλουμε ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου και την εκμετάλλευση των αφεντικών.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για κάθε νεκρό της Τάξης μας θα ζητήσουμε λογαριασμό.

Να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΑ.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας "Βιολάντα¨στα Τρίκαλα

Σάββατο 14/2, 12:30, άγαλμα Βενιζέλου

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την "κακιά στιγμή" και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που "μπορεί και να συμβεί" στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Βιολάντα

Ένα έγκλημα μέσα στη ζούγκλα

Το πρωινό της Δευτέρας 26/01 δεν ήρθε ποτέ για 5 εργαζόμενες στο εργοστάσιο της "Βιολάντα" στα Τρίκαλα. Η μεγάλη έκρηξη που προκλήθηκε δεν άφησε τίποτα όρθιο, παίρνοντας μαζί και 5 ανθρώπινες ζωές και αφήνοντας 7 τραυματίες. Αυτό που έγινε, όμως, δεν ήταν απλά μία "τραγωδία" ή ένα ατύχημα αλλά ένα ακόμα έγκλημα μπροστά στα κέρδη, υπενθυμίζοντας μας κάθε φορά πως οι ζωές μας είναι αναλώσιμες για τις ορέξεις του κράτους και του κεφαλαίου.

Μέσα στην εργασιακή ζούγκλα και την εργοδοτική ασυδοσία ήδη μετράμε πάνω από 200 εργοδοτικές δολοφονίες που βαφτίζονται "εργατικά ατυχήματα" μέσα στον προηγούμενο χρόνο. Κάποια από αυτά καταλήγουν σε θάνατο κι άλλα με βαριά τραυματίες. Αυτά δεν έρχονται από κάποια τυχαιότητα αλλά έχουν μία κοινή βάση: την εντατικοποίηση των όρων εργασίας από τα αφεντικά στη βάση της μεγιστοποίησης του κέρδους τους.

Στην περίπτωση των Τρικάλων η εργασιακή αυτή ζούγκλα βρίσκεται διάχυτη με κυλιώμενα ωράρια, στημένες επισκέψεις ή μη της επιθεώρησης εργασίας και εκφοβισμού εντός των εργοστασίων για την οργάνωση σωματείων εντός των εργασιακών χώρων. Αυτό δημιουργεί εντατικοποίηση, συνεχής πίεση και ελλείψεις με κανέναν έλεγχο σε μέτρα υγείας και ασφαλείας των μονάδων, πέρα από ένα γενικότερο κλίμα διαρκούς φόβου, σιωπής και επισφάλειας των εργαζομένων. Αποτελεί ένα γενικευμένο φαινόμενο και όχι η εξαίρεση.

Μπροστά στις δολοφονίες του κεφαλαίου που βαφτίζονται ατυχήματα, δεν έχουμε παρά να σταθούμε ενάντια και να καταδείξουμε αυτές τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι/ες. Γιατί τα κέρδη τους, σημαίνουν ανθρώπινες ζωές. Όπως μας υπενθυμίζουν καθημερινά και οι περιπτώσεις των Τεμπών, των πλημμυρών και των πυρκαγιών.

Δύναμη στις οικογένειες και στους οικείους.

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία:

Σάββατο 14/02, 12:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου

- Καμία συγκάλυψη

- Να σπάσει ο εκφοβισμός των κάθε λογής εργοδοτών

- Μέτρα ασφαλείας και υγείας σε κάθε εργασιακό χώρο

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

❗Στηρίζουμε την συγκέντρωση για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα

👉Σάββατο 14/2, 12.30, Άγαλμα Βενιζέλου

Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση της ομάδας μας:

Πέντε δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της "Βιολάντα" στα Τρίκαλα

Να πάρουμε εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας

Δευτέρα 26/1, 4πμ. Μια τεράστια έκρηξη σημειώνεται στο τμήμα παραγωγής του εργοστασίου της επιχείρησης μπισκότων "Βιολάντα" έξω από τα Τρίκαλα. Η έκρηξη είναι τόσο ισχυρή, που καταρρέει ολόκληρο κομμάτι του κτιρίου και ξεσπάει ανεξέλεγκτη φωτιά.Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο θάνατος πέντε εργατριών και ο τραυματισμός δεκάδων ακόμη εργαζομένων.

Πέντε γυναίκες της τάξης μας δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Πέντε εργάτριες που αναγκάζονταν να δουλεύουν βραδινές βάρδιες, προκειμένου να έχουν χρόνο για τις οικογένειες και τα παιδιά τους - καθώς κάποιες από αυτές ήταν μητέρες - αλλά και για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά.

Αμέσως μετά το δυστύχημα, ξεκίνησε το γνωστό τροπάρι των ΜΜΕ σχετικά με το ποσό καλή ήταν η εργοδοσία της "Βιολάντα", πόσο πολύ είχε επενδύσει σε νέα τεχνολογικά μέσα, ότι ξεκίνησε σχεδόν από το μηδέν και πως "αποτελεί μια εταιρία πρότυπο για την ελληνική επιχειρηματικότητα". Οι δε εργαζόμενες ήταν απλά "άτυχες", θαρρείς και η έκρηξη ήταν κάποιο "θεόσταλτο" συμβάν ή δεν θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Ψέματα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, οι αρμόδιες υπηρεσίες αντιμετώπιζαν κάθε είδους εμπόδιο στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας, τόσο στην "Βιολάντα", όσο και σε άλλα εργοστάσια της περιοχής, κάτι που είχαν πολλάκις καταγγείλει δημόσια οι φορείς των εργαζομένων.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το κτίριο στο οποίο έγινε η έκρηξη δεν είχε ελεγχθεί από την επιθεώρηση εργασίας. Επίσης, όπως έγινε σύντομα γνωστό, δεν λειτούργησε κάποιο πυροσβεστικό σύστημα ή σύστημα πυρασφάλειας, το οποίο θα μπορούσε να δώσει χρόνο στους/στις εργαζόμενους/ες να απομακρυνθούν. Επιπλέον, κατά κοινή ομολογία, στο κτίριο υπήρχε μυρωδιά αερίου για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να υπάρξει κάποια πρόνοια.

Να το κάνουμε ξεκάθαρο: Καθόλου δεν μας αφορούν οι δακρύβρεχτες ιστορίες επαγγελματικής ανέλιξης των αφεντικών. Αν ξεκίνησαν φτωχοί και πλούτισαν "με τον ιδρώτα του πρόσωπο τους". Αυτό που μας αφορά είναι πως γίναμε μάρτυρες ακόμη πέντε εργοδοτικών δολοφονιών. Τι σημασία έχουν άραγε οι "επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτομία" όταν δεν λαμβάνονται καν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, υγείας και ασφάλειας στον χώρο εργασίας; Τι σημασία έχει για την τάξη μας η "ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας" όταν ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο άνθρωποι αναγκάζονται να δουλεύουν τα βράδια προκειμένου να έχουν τον χρόνο να φροντίσουν τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, το πρωί;

Τα "εργατικά ατυχήματα" είναι εργοδοτικές δολοφονίες, καθώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Δολοφονίες. Και θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Το 2025 έκλεισε με 201 θανάτους εργαζομένων σε χώρους εργασίας και εκατοντάδες άλλους/ες τραυματίες. Η φετινή χρονιά ξεκινάει με τους χειρότερους οιωνούς. Οι θάνατοι αυτοί είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη πως, μπροστά στα κέρδη των αφεντικών, οι ζωές των εργαζομένων δεν μετράνε.

Φυσικά, συνυπεύθυνο για τις δολοφονίες στους χώρους εργασίας είναι το Κράτος. Το διαχρονικό, σταδιακό ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα, προς όφελος του Κεφαλαίου, μας έφερε τελικά και στην πρόσφατη νομοθέτηση της ίδιας της εξάντλησης των εργαζομένων, μέσα από τα 13ωρα και τις πλήρως "απελευθερωμένες", ελαστικές σχέσεις εργασίας. Επιπλέον, η ασυλία που παρέχεται στο Κεφάλαιο όταν παραβαίνει ακόμη και αυτούς τους άθλιους υπάρχοντες εργασιακούς νόμους, αυξάνει την ασυδοσία και την αίσθηση του απυρόβλητου στα αφεντικά. Στην ίδια την "Βιολάντα" οι εργαζόμενες έπρεπε να υπογράψουν "ιδιωτικά συμφωνητικά" πως δεν θα συνδικαλιστούν!

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να σταματήσουν αυτές οι εργοδοτικές δολοφονίες. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να μην χρειάζεται κάθε λίγες ημέρες να θρηνούμε κι από έναν άνθρωπο της τάξης μας. Και αυτός ο τρόπος είναι η ολική ανατροπή του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, που ιεραρχεί το ατομικό κέρδος πάνω από τις ζωές μας. Είναι η κοινωνική επανάσταση, η δημιουργία ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας: Της Αναρχίας και του Ελευθεριακού Κομμουνισμού. Ενός κόσμου όπου η εργασία θα έχει ως μοναδικό σκοπό την κάλυψη των αναγκών και των επιθυμιών του συνόλου της κοινωνίας και όχι τον πλουτισμό μιας ισχνής μειοψηφίας, ενώ η πλειοψηφία δυσκολεύεται να επιβιώσει.

Αυτός ο κόσμος δεν θα έρθει από την μία μέρα στην άλλη. Δεν θα έρθει με εκλογές ή προσευχές. Θα έρθει με αγώνα συλλογικό και ταξικό. Όλοι και όλες οι εργαζόμενοι/ες οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά, από κάθε μετερίζι, στους χώρους της δουλειάς μας, μέσα από τα σωματεία μας και τις ταξικές και πολιτικές μας οργανώσεις, για την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας, για την απαραίτητη ασφάλεια και υγιεινή, για λιγότερες ώρες δουλειάς και για καλύτερους μισθούς. Μέσα από τους ταξικούς αγώνες συνειδητοποιούμε την συλλογική μας δύναμη ως εργαζόμενοι/ες, κατανοούμε πως το Κεφάλαιο δεν είναι ανίκητο, καθώς βασίζεται στην δική μας εκμετάλλευση για να συνεχίσει την αναπαραγωγή του.

Αγωνιζόμενοι/ες συλλογικά και αλληλέγγυα, χτίζουμε τις δομές και τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε σε έναν καλύτερο, πιο ελεύθερο και πιο δίκαιο κόσμο.

🏴Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩