kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αναρχική πρωτοβουλία για την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη

Τρία χρόνια μετά, το μίσος μεγαλώνει.

Μια ακόμα κρατική-καπιταλιστική δολοφονία.

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023 στα Τέμπη το κράτος και το κεφάλαιο διέπραξαν μία ακόμα πολυάριθμη δολοφονία με 57 επιβεβαιωμένες νεκρές/νεκρούς. Ξεκινώντας από λίγο πιο πίσω, το 2017 η (κρατική) ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξαγοράζεται από την (ιδιωτική) εταιρεία Trenitalia και ονομάζεται Hellenic Τrain. Μία κίνηση που το κράτος επιδίωξε και στήριξε δίνοντας στην εταιρεία εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις κάθε χρόνο. Το σιδηροδρομικό δίκτυο όμως παρέμεινε υπό τον κρατικό ΟΣΕ.Η συνεχής και στοχευμένη υποβάθμιση και υποστελέχωση των δημοσίων υποδομών είναι συμπτώματα της άπληστης εκστρατείας του κράτους σε πρώτο χρόνο να καταστρέψει όλες της δημόσιες δομές και σε δεύτερο χρόνο να τις πουλήσει σε ιδιώτες. Η ιδιωτικοποίηση, άρα και ο κατακερματισμός των σιδηροδρομικών υποδομών, που μόνο στόχο είχαν την εισχώρηση του κεφαλαίου σε άλλη μία δημόσια υποδομή, δημιούργησαν μεταξύ άλλων κενά ασφαλείας. Κενά τα οποία οι εργαζόμενοι-ες είχαν εντοπίσει και μέσω του σωματείου τους είχαν ενημερώσει επίσημα την Hellenic Train και το υπουργείο μεταφορών, επισημαίνοντας το μέγεθος του κινδύνου, με την πρώτη να αγνοεί επιδεικτικά τις προειδοποιήσεις και να συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία της και το δεύτερο να συναινεί σε αυτό.

Αυτό ωστόσο, δεν μας εκπλήσσει καθώς γνωρίζουμε ότι σαν εργαζόμενες, επιβάτες τρένων και υποκείμενα της κοινωνικής βάσης είμαστε πάντα αναλώσιμα για το κράτος και το κεφάλαιο με το κέρδος να μπαίνει πάντα σε προτεραιότητα (βλ. τις σχεδόν καθημερινές εργατικές δολοφονίες και ατυχήματα). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η μετακίνηση από βασική ανθρώπινη ανάγκη, γίνεται εμπόρευμα και πεδίο ελέγχου της κοινωνικής βάσης από τους εξουσιαστές της. Εμείς δηλαδή σαν επιβάτες γινόμαστε απλά ένα προϊόν. Η απώλεια της ανθρώπινης ζωής στους χώρους εργασίας και κατανάλωσης είναι απλά ένας αριθμός υπολογισμένος από τα αφεντικά στη λογική κόστους-κέρδους. Έτσι, δεν μιλάμε για κάποιο ατύχημα ή ανθρώπινο λάθος, αλλά για ένα έγκλημα που ήταν προμελετημένο να συμβεί, αφήνοντας στη τύχη ποια από εμάς θα ήταν μέσα στο τρένο. Για αυτό εμείς δεν θα σταματήσουμε να αναγνωρίζουμε ποιοι πραγματικά ευθύνονται για αυτή τη δολοφονία και ότι το σύστημα που τους οπλίζει και τους συγκαλύπτει είναι ο κρατικός μηχανισμός, σαν σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, και ο καπιταλισμός.

Ένα ακόμη καθεστωτικό ξέπλυμα.

Τα ΜΜΕ, ως ο τέταρτος πυλώνας εξουσίας, λειτούργησαν με προκαθορισμένο τρόπο σε 2 επίπεδα. Αρχικά σαν μέσο ελέγχου και καταστολής της λαϊκής οργής που θα ξεσπούσε και ταυτόχρονα σαν μέσο συγκάλυψης της εξουσίας. Σε πρώτο επίπεδο έσπευσαν να αποπροσανατολίσουν από την ουσία του ζητήματος μιλώντας για τραγικό δυστύχημα αντί για έγκλημα και δολοφονία με συγκεκριμένους υπεύθυνους και συγκεκριμένους σκοπούς. Έπειτα προωθούσαν το αφήγημα περί «μπαχαλάκηδων-ασφαλιτών» ώστε να δημιουργήσουν πόλωση εντός των διαδηλωτών. Παράλληλα μείωναν αποδεδειγμένα τα νούμερα σχετικά με την μαζικότητα των πορειών ώστε να μην αποτυπώνεται κοινωνικά το πρωτόγνωρο μέγεθός τους και πολλά άλλα .Σε δεύτερο επίπεδο προχώρησαν στην δημιουργία αφηγημάτων με σκοπό την μετατόπιση της ευθύνης στο μυαλό του κοινωνικού συνόλου από το κράτος, το υπουργείο μεταφορών, την helenic train στον σταθμάρχη και οποίο χαμηλόβαθμο βρήκαν να βγάλουν στο κλαρί. Μεταξύ των πολλών αποπειρών τους, αξιοσημείωτος είναι ο λόγος περί ανθρωπίνου λάθους είτε με άμεσους ισχυρισμούς, πως το μερίδιο ευθύνης περιορίζεται στους εργάτες που έτυχε να έχουν βάρδια κατά τη διάρκεια του συμβάντος, είτε έμμεσα, μέσω καταιγισμού πληροφοριών για το τρόπο λειτουργίας του σιδηροδρόμου. Παρουσιάζοντας τον δηλαδή σαν ένα εξαιρετικά περίπλοκο σύστημα, παραλείποντας φυσικά να αναφέρουν ότι το κράτος και μετέπειτα η εταιρεία αδιαφόρησε επιδεικτικά να εκσυγχρονίσει τα συστήματα ασφαλείας.

Μια ακόμα φορά που η αστική δικαιοσύνη έκανε απλά την δουλειά της.

Στο πλαίσιο αυτό είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε την δομική ανικανότητα της αστικής δικαιοσύνης, όσον αφορά την πραγματική και ουσιαστική εύρεση της αλήθειας, την απόδοση ευθυνών, κάτι που προκύπτει από τον ίδιο τον ρόλο της σαν αναγνωρισμένη εξουσία του κράτους. Όταν το κράτος σκοτώνει, οι θεσμοί συνεισφέρουν στην προστασία και την διατήρησή του. Είναι προφανές άλλωστε πως η αντιμετώπιση του νόμου δεν είναι ισάξια για όλους, πως οι υψηλά ιστάμενοι πάντα θα έχουν ευνοϊκή μεταχείριση σε σχέση με την κοινωνική βάση, πως η αστική δικαιοσύνη είναι ταξική και υπάρχει για να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του κράτους και να διαιωνίζει την κυριαρχία τους. Η απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης είναι αυτό στο οποίο εστιάζουμε, χωρίς να εξαρτόμαστε και να περιμένουμε κάτι από το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Για αυτό, ανεξάρτητα από την απόφαση του δικαστηρίου το σημαντικό είναι να καταδικάσουμε κοινωνικά τους υπεύθυνους και το σύστημα που τους γεννά. Ένα σύστημα αποδεδειγμένα μη λειτουργικό και από την φύση του εξουσιαστικό, που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε σημαντικούς και μη, σε άξιους προστασίας και αναλώσιμους. Σε ένα τέτοιο σύστημα που διαχωρίζεται σε καταπιεστές και καταπιεσμένους, οντάς κομμάτι των τελευταίων, θα στεκόμαστε πάντα η μια δίπλα στον άλλον.

Μια ακόμα ξεδιάντροπη συγκάλυψη.

Έκδηλη και ξεδιάντροπη συγκάλυψη, εξαφάνιση και απόκρυψη στοιχείων, αποποίηση ευθυνών από τους αρμόδιους ήταν αυτά που όλοι λίγο πολύ παρατηρήσαμε. Παράλληλα, έρχεται και ο νόμος του συντάγματος περί ποινικής ευθύνης υπουργών, ένα ακόμα δείγμα ότι απέναντι στον νόμο δεν είμαστε όλες ίσες. Όλα τα παραπάνω, συνέθεσαν το μωσαϊκό της έκδηλης συγκάλυψης της δολοφονίας των 57 ανθρώπων στα Τέμπη και προσπάθησαν να μειώσουν το κόστος που επιφέρει ένα τέτοιο έγκλημα. Καλύπτουν τα νώτα τους όσο μας σκοτώνουν και η δικαιοσύνη μαζί με τα ΜΜΕ τους βοηθάει. Όλη η διαχείριση του εγκλήματος των Τεμπών από την πλευρά της άρχουσας τάξης επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά νοήματα γνώριμα και διαχρονικά. Ότι οι αστοί πάντα θα καλύπτουν τους δικούς τους και ότι σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα θα κρινόμαστε πάντα με βάση την τάξη μας.

Μια ακόμα φορά που μας είπαν προβοκάτορες.

Οι τεράστιας μαζικότητας αντιδράσεις της κοινής γνώμης απέναντι στο έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και το πώς αυτές μεταφράστηκαν στον δρόμο με πορείες και συγκρούσεις σε όλη την χώρα, αποτελούν δείγμα οργής και αγανάκτησης, έννοιες πάντα τρομακτικές για την εξουσία. Οι κινητοποιήσεις γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα χαρακτηρίστηκαν από μεγάλη ποικιλομορφία όσον αφορά τα υποκείμενα τους, πράγμα αναμενόμενο καθώς ήταν οι μαζικότερες των τελευταίων ετών. Αυτό μας καθιστά ξεκάθαρο πως ο αγώνας για δικαιοσύνη πλαισιώθηκε και αγκαλιάστηκε από πολλές πλευρές, κάτι που φαινομενικά είναι θεμιτό αλλά θέτει ταυτόχρονα και ορισμένα ζητήματα. Ένα ζήτημα που αναδείχθηκε ήταν η ταύτιση των ατόμων και συλλογικών σωμάτων που προβαίνουν σε συγκρούσεις με προβοκάτορες πληρωμένους δηλαδή ανθρώπους να προκαλέσουν ένταση ώστε να κατασταλεί «δικαιολογημένα» η διαδήλωση.Το αφήγημα αυτό προωθήθηκε από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από αριστερές μέχρι ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα σε μια προσπάθεια τους όχι μόνο να εκμεταλλευτούν τις ψηφοθηρικές τους ευκαιρίες αλλά και να οδηγήσουν στην αποριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Αναγνωρίζοντας όμως πως στόχος των μπάτσων είναι ο έλεγχος των συγκρούσεων και η καταστολή των ριζοσπαστικών αγώνων επιβεβαιώνεται ότι το αφήγημα αυτό εξυπηρετεί άλλους σκοπούς. Η αντισυγκρουσιακή ρητορική και η προσπάθεια από ένα μέρος το διαδηλωτών να φέρουν τους μπάτσους με το μέρος τους μας βρίσκουν κατηγορηματικά αντίθετες. Οι μπάτσοι είναι εχθροί της τάξης μας, όχι αδέλφια μας και το καθεστώς τους οπλίζει. Είναι το εκτελεστικό όργανο της άρχουσας τάξης που εφαρμόζει της πολιτικές αποφάσεις και προστατεύει τα συμφέροντα της έναντι στα δικά μας. Οι συγκρούσεις είναι αναγκαίες, είναι μέσο αγώνα που δημιουργεί ρήγματα στο μονοπώλιο της βίας από το κράτος και αποδεικνύει ότι η παντοδυναμία του μπορεί να τεθεί σε αμφισβήτηση από τον αγώνα των καταπιεσμένων. Δεν αμαυρώνουν καμία κινητοποίηση όσο και αν το αστικό αφήγημα προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο. Για αυτό τον λόγο

επιστρατεύονται όλα τα εργαλεία στο οπλοστάσιο του κράτους ώστε να κατασταλούν οι αγώνες μας, από τις προληπτικές προσαγωγές το ξύλο τις συλλήψεις τις εκκενώσεις, την αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου μέχρι και την επιρροή και επίδραση της κοινής γνώμης.

Ένας ακόμη λόγος να αγωνιζόμαστε.

Είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί ότι η μαζικότητα αν και ισχυρή δεν επαρκεί από μόνη της. Πρέπει να εστιάσουμε στη συνέχεια, στην κλιμάκωση των πορειών των κινητοποιήσεων και των συγκρούσεων και να μην περιοριζόμαστε σε ένα δημόσιο μαζικό μνημόσυνο. Ταυτόχρονα όμως καίριο είναι ο εκάστοτε αγώνας να μην έχει ημερομηνία λήξης, να μην προσεγγίζεται μονόπλευρα και μονοθεματικά αλλά να τον αντιλαμβανόμαστε σαν κομμάτι ενός διαρκούς πολύμορφου κινήματος. Να αυτοοργανωνόμαστε οριζόντια με συνελεύσεις, από εμάς για εμάς. Μέσα από αυτές να αναγνωρίζουμε τις συνδέσεις μεταξύ των αγώνων. Είναι απαραίτητο να ενδυναμώσουμε τα θεωρητικά μας εργαλεία και τις δράσεις μας που θα έρχονται σε σύγκρουση με το υπάρχον. Από την κατάληψη κτηρίων και την δημιουργία κέντρων αγώνα μέχρι την κάλυψη των βασικών μας αναγκών με αυτοοργανωμένα ιατρεία, συλλογικές κουζίνες και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Βρισκόμαστε όλες κάτω από την καταπίεση της ιδίας εξουσίας. Να μην αρκεστούμε σε πυροτέχνημα, να γίνουμε η φωτιά που θα τους κάψει. Έτσι ο αγώνας ενάντια στην εξουσία θα ενισχύει τις βάσεις του και θα βρισκόμαστε κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στην ελευθερία.

Αναρχική πρωτοβουλία για την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη

Ⓐ

πηγή : email που λάβαμε στις 16 Φεβρουαρίου 03h