kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

3 χρονια μετα ο αγωνας για τα Τεμπη παραμενει αδικαιωτος

Τα χρόνια περνούν και ο αγώνας για τα Τέμπη παραμένει αδικαίωτος. Δεν έχουμε μάθει καν τι έγινε. Μέχρι στιγμής, ο μόνος που πλήρωσε κάτι για τους 57 νεκρούς ήταν ένα δευτεροκλασάτο κομματικό βύσμα, που τοποθετήθηκε σταθμάρχης και υποχρεώθηκε να διαχειρίζεται χειροκίνητα το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Κανένας άλλος, από την πλευρά του κράτους, δεν έχει υποστεί το παραμικρό.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε καμία δικαιοσύνη, οπουδήποτε, όταν αυτή βρίσκεται στα χέρια καπιταλιστών και κράτους, στα χέρια κάθε είδους ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής. Δεν είναι καθόλου καλύτερα, για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, όπου ένα σκάνδαλο όπως αυτό του Επστάιν δεν έχει καμία συνέπεια για κανέναν εδώ και δύο δεκαετίες.

Η πιο απλή αλήθεια στον κόσμο είναι πως κανένας δεν θα βάλει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του. Καμία εξουσία δεν θα επιβάλει ποινή στον εαυτό της. Δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Πιστεύει κανείς ειλικρινά ότι οποιαδήποτε «Νέα Δημοκρατία» θα έβαζε φυλακή τη «Νέα Δημοκρατία»;

Γι' αυτό κι εμείς, όπως και οι συγγενείς των θυμάτων, δεν περιμένουμε τίποτα από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Για εμάς, αυτή η δίκη είναι το τελικό πλυντήριο. Είναι η επίφαση που χρειάζονται οι απολογητές του καθεστώτος για να μπουν τίτλοι τέλους στο θέμα.

Το ερώτημα είναι: θα βάλουμε όλοι και όλες εμείς τίτλο τέλους; Θα το αφήσουμε στην άκρη και θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τα επόμενα Τέμπη, σε στεριά, αέρα ή θάλασσα; Και όταν συμβούν, τι θα κάνουμε τότε; Πάλι τα ίδια, που τελικά δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά;

57 στα Τέμπη, 600 στην Πύλο, 15 στη Χίο. Έχουμε συνηθίσει σε ένα περιβάλλον με πολλά πτώματα. Μπαίνουμε στα τρένα και δεχόμαστε ότι η πιθανότητα να μη φτάσουμε είναι αυξημένη σε σχέση με παλιά, ενώ το εισιτήριο είναι πολύ ακριβότερο. Συνηθίζουμε μια συνεχή υποβάθμιση, με αιχμές που παράγουν πτώματα με αυξανόμενο ρυθμό. Βλέπει κανείς πάτο στο πηγάδι;

Πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι: την ώρα ακριβώς που απαιτείται από τον καθένα και την καθεμία της κοινωνικής βάσης απόλυτη συνέπεια σε κάθε πτυχή της ζωής (στη δουλειά, στην εφορία, στο πανεπιστήμιο, στον δρόμο), αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό και η απουσία λογοδοσίας από το κράτος και το κεφάλαιο, έστω και μέσα στα πλαίσια αυτής της πολυφορεμένης «δημοκρατικής νομιμότητας». Όσο στριμωχνόμαστε όλοι και όλες, τόσο πιο ανεξέλεγκτοι γίνονται αυτοί. Όσο αυξάνονται οι ποινές για εμάς, τόσο εξαφανίζονται για αυτούς. Όπως άλλωστε και ο πλούτος.

Κι όμως, μέσα από την υπόθεση των Τεμπών, τους είδαμε αδύναμους. Τους είδαμε να κάνουν, έστω τακτικές, υποχωρήσεις. Πότε συνέβη αυτό; Όταν, έστω μία φορά, κατέβηκαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αρκετά θυμωμένοι. Όταν ένας πατέρας το πήρε πάνω του και έκανε απεργία πείνας, και η κοινωνία στάθηκε στο πλευρό του. Εκεί μαζεύτηκαν. Κι αυτό μας δείχνει ότι ποτέ δεν ήταν θέμα «νόμων και θεσμών», αλλά ότι τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δύναμη, τη μαζικότητα και την ενότητα της βάσης.

Το ότι κάποιοι «κούκοι» δεν έφεραν την άνοιξη δείχνει πως χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια. Μεγαλύτερη από ό,τι παλιά, όταν η κοινωνία ήταν πιο δυνατή και το κράτος πιο αδύναμο.

Από πέρσι μέχρι φέτος έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε τις αρνητικές και αποδομητικές συνέπειες που είχε η πλημμύρα κομματικής ιδιοτέλειας - τόσο απ' έξω προς τα μέσα όσο και αντίστροφα - στον κόσμο που κινητοποιήθηκε για δικαιοσύνη. Για άλλη μια φορά, ό,τι αγγίζει η αστική δημοκρατία, οι θεσμοί και οι ανταγωνισμοί της, διαβρώνεται.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που ήμασταν πριν από έναν χρόνο. Καμία δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Περιμένουμε τα επόμενα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν τίτλοι τέλους· το πολύ-πολύ τα «Τέμπη» να διαδεχθεί κάποιο άλλο τοπόσημο.

Και στις φετινές συγκεντρώσεις μνήμης και οργής για το έγκλημα των Τεμπών, ο Ρουβίκωνας απευθύνεται, από τα μέσα, στην κοινωνική βάση, ζητώντας ενότητα, μαζικότητα και τόλμη. Με συνέπεια και συνέχεια. Γιατί, αν όχι στις 28, τότε πότε; Και για ποιο λόγο;

Γιατί, αν δεν απαντηθούν όλα αυτά, τότε υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος προς τα κάτω μέχρι να βρούμε τον πάτο.

Ρουβίκωνας

πηγή : https://rouvikonas.gr/organize
πηγή : email που λάβαμε στις 24 Φεβρουαρίου 22h