kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Από τις 28/02/23 κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν βλέπει τη συστηματική σήψη του κράτους και του κεφαλαίου που έφερε το θάνατο σε τουλάχιστον 57 ανθρώπους. Και αν για τον καπιταλισμό οι 57 άνθρωποι είναι απλά μια υποσημείωση, στο υποσέλιδο γράφονται οι μη καταγεγραμμένοι νεκροί μετανάστες σε αυτά τα βαγόνια. Χρειάστηκε να είναι αυτή η τελεσιδικία του θανάτου που ανάγκασε τους πάντες να διακόψουν κάθε τι που κάνουν και επιτέλους να ακούσουν όσα λέγονταν καιρό για την κατάσταση του σιδηροδρόμου από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτόν. Για τις πολυεθνικές-κολοσσούς η απώλεια ζωής είναι μονάχα ένας αριθμός σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο εσόδων και εξόδων με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των στελεχών και των αφεντικών τους.Η μετακίνηση, το ταξίδι, η συγκοινωνία ήταν και παραμένουν να είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανά τους αιώνες. Ο καπιταλισμός και τα κράτη ελέγχουν το πώς αλλά και για ποιο λόγο θα μετακινηθούμε. Τα σύνορα χωρίζουν εκατοντάδες ανθρώπους από την προσπάθειά τους να φτάσουν προς την ασφάλεια, αφού φύγουν από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Τα εμπορεύματα παίρνουν προτεραιότητα στη μετακίνηση. Οι άνθρωποι εξισώνονται με αυτά. Η μετακίνηση πλέον είναι κυρίως ένα ακόμα προϊόν που αναγκαζόμαστε να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας στο ίδιο σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.

Η επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο σιδηρόδρομος και τα τραίνα, το σύστημα τηλεδιοίκησης σύμφωνα με τη σύμβαση 717 που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, τα συστήματα ασφαλείας που δεν υπήρχαν ήταν μέτρα που επέλεγαν τόσο το ελληνικό κράτος όσο και οι δύο συνυπεύθυνες εταιρίες (η ελληνική ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η ιταλική Hellenic Train) να μην λάβουν συνειδητά. Βέβαια οι εργαζόμενοι/ες κάναν απεργίες για να καταδείξουν τους χειρισμούς των εργοδοτών τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την ασφάλειά μας ως επιλογή που δεν θα πάρουν. Ως προς τις συνθήκες στις οποίες δούλευαν ίσχυε υποστελέχωση, με προσωπικό λιγότερο του 50% του απαιτούμενου, οπότε έπεφτε ο φόρτος εργασίας σε πολύ λίγους ανθρώπους, τους οποίους έβαζαν να εργάζονται και σε διπλοβάρδιες, ενώ οι αγώνες τους καταστέλλονταν και οι ίδιες/οι διώκονταν ποινικά για τις απεργίες. Δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας το έγκλημα των Τεμπών, ως μια κρατική δολοφονία που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων, αλλά και ως μία από τις μαζικότερες εργατικές δολοφονίες,που οδήγησε στον θάνατο 11 εργαζομένων.

Το μόνο πράγμα για το οποίο τα κράτη και δη το ελληνικό προετοιμάζονται είναι ο ακόμα μαζικότερος θάνατος. Οι πολεμικές ιαχές πυκνώνουν στην Ευρώπη και η Μεσόγειος γεμίζει όσο ποτέ από δολοφονημένα σώματα. Λίγους μήνες μετά το έγκλημα των Τεμπών, στην Πύλο, συμβαίνει ακόμα ένα μαζικό κρατικό ρατσιστικό έγκλημα, με το ελληνικό λιμενικό να αναποδογυρίζει σκάφος όπου επέβαιναν εκατοντάδες μετανάστες, ενω λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα το βράδυ στις 3/2/2026 το ελληνικό λιμενικό δολοφόνησε για ακόμα μια φορά 15 μεταναστες στη Χίο. Η φιγούρα του μετανάστη δεν αποκρύπτεται αλλά έρχεται στο επίκεντρο. Στο έγκλημα της Πύλου κάποιοι από τους επιζώντες, 22 Αιγύπτιοι, φυλακίζονται ως διακινητές. Τους υπόλοιπους/ες τους περιμένουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση από τα ελληνικά αφεντικά, ο θεσμικός και διάχυτος ρατσισμός. Με τη συμμετοχή του σε πολεμικά πρόγραμματα (ReArm Europe), χαράζοντας την Ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική (συνέδριο MED5), κάνοντας κοινές ασκήσεις με τον Ισραηλινό στρατό και παρέχοντας του πολεμικές βάσεις για το γενοκτονικό του πόλεμο, αναθερμένοντας τις εθνικές αφηγήσεις γύρω από το Τουρκικό Κράτος, το Ελληνικό Κράτος επισπεύδει ένα μέλλον πολεμικών αναδιανομών και φέρετρων.

Γυρνώντας πίσω στα Τέμπη, το κράτος και οι μηχανισμοί του προσπάθησαν να κατευνάσουν τις όποιες αντιδράσεις έμελλε να ξεσηκωθούν μετά από αυτή τη μαζική δολοφονία, ψάχνοντας αποδιοπομπαίους τράγους να ρίξουν την ευθύνη και έτσι να κρύψουν τη δική τους. Η προσπάθεια συγκάλυψης του κρατικού καπιταλιστικού εγκλήματος στα Τέμπη ξεκίνησε από τα πρώτα λεπτά της σύγκρουσης των τρένων, με τα ΜΜΕ να χαρακτηρίζουν το συμβάν ατύχημα από ανθρώπινο λάθος. Έπειτα ο χώρος του εγκλήματος καλύφθηκε με τσιμέντο, ενώ σε δεύτερο χρόνο το ξεμπάζομα είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση του εδάφους από τα οστά περισσότερων θυμάτων που δεν καταγράφτηκαν και δε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους. 40 μέρες μετά το συμβάν δόθηκε εντολή για την καταστροφή των φιαλιδίων αίματος που είχαν ληφθεί για δείγματα DNA, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τοξικολογικές εξετάσεις για τη διαπίστωση πιθανών αιτιών θανάτου των θυμάτων.Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με τις δηλώσεις της Hellenic Train και του Μητσοτάκη για το περιεχόμενο των φορτίων του τρένου, στις οποίες ισχυριζόντουσαν με βεβαιότητα πως δεν υπήρχε τίποτα εύφλεκτο, παρόλο που οι επιζώντες της σύγκρουσης, καθώς και οι διασώστες και οι πυροσβέστες που έσπευσαν αμέσως στο σημείο παρουσίασαν χημικά εγκαύματα στα σώματά τους. Δύο χρόνια μετά, ο πρωθυπουργός επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαλλάξει το πρόσωπό του από κάθε ευθύνη και την αποδίδει πλήρως στη Hellenic train, ισχυριζόμενος ότι του δόθηκαν λανθασμένες πληροφορίες τις οποίες εκείνος απλώς μετέφερε. Παράλληλα, τον Φεβρουάριο του 2025 βρέθηκε νεκρός ο γιος της εισαγγελέως που διαχειριζόταν την υπόθεση του μπαζώματος, αφού είχε εξαφανιστεί από τον Δεκέμβριο του 2024. Ταυτόχρονα η παρακώλυση της διαδικασίας έγινε με πολλούς τρόπους, από την σύσταση εξεταστικής επιτροπής στη βουλή που δεν κάλεσε σημαντικούς μάρτυρες και την επιβράβευση των μελών αυτών με προαγωγές, μέχρι την άρνηση σε συγγενείς για εκταφή των σορών η οποία τον Σεπτέμβριο του 2025 οδήγησε τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα θύματος, σε απεργία πείνας 23 ημερών και αλλά πολλά παραδείγματα.

Η απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών δεν είναι κάτι πρωτοφανές, παρά μια ακόμα προσπάθεια της νομιμοποιημένης μαφίας κράτους και δικαστικής αρχής να προστατέυσει τα μέλη της και τους συνεργάτες της, όπως συνέβη και με το έγκλημα στο Μάτι. Όσο δύσκολο και να είναι το να κρυφτεί κάτι τόσο μεγάλο που αδιαμφισβήτητα κανένα πλέον δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν ήταν ποτέ δουλειά και πρόθεση της αστικής δικαιοσύνης να δικαιώσει τους πληγέντες. Η επανόρθωση ενός τέτοιου εγκλήματος είναι πέρα από την απόδοση δικαιοσύνης που μπορεί να προσφέρει το σύστημα των φυλακών, του σωφρονισμού και της αστικής νομιμότητας, το οποίο οι ίδιοι θεσμοί κατασκεύσαν για να υποτάσσουν και να ελέγχουν. Όσο υπαρκτές κι αν είναι οι διαφορές και οι όψεις διαχείρισης από τους κυρίαρχους, ποτέ δε θα οδηγούνταν σε μια τέτοια αυτοφαγία.

Οι προσπάθειες μιας γρήγορης συγκάληψης ωστόσο, αποδείχτηκαν το λιγότερο μη αποτελεσματικές. Οι περσινές κινητοποιήσεις της 28ης Φλεβάρη, δύο χρόνια μετά το συμβάν, πλαισιώθηκαν από κάθε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, σε σχεδόν 400 διαφορετικά σημεία σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συγκεκριμένα, η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσε ενδεχομένως την μαζικότερη συγκέντρωση στην ιστορία της χώρας, με δημοσιογραφικά πρακτορεία να εκτιμούν την συμμετοχή περί του ενός εκατομμυρίου ατόμων, την ίδια ώρα που η ΕΛ.ΑΣ προσπαθούσε να κρύψει το πραγματικό μέγεθος των διαδηλώσεων, με το δελτίο που εξέδωσε να κάνει λόγο για εκατόν ογδόντα χιλιάδες άτομα. Η μέρα εκείνη συνδυάστηκε με μαζικές απεργίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κλαδικών σωματείων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οδηγώντας σε παράλυση το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου και αναδεικνύοντας το έγκλημα στα Τέμπη ως καθοριστικής σημασίας γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Στις μεγάλες πόλεις ωστόσο εκείνη η μέρα, παρότι αποτέλεσε μία από τις ελάχιστες φορές που τόσο διευρημένο πλήθος ατόμων βρέθηκε στους ίδιους δρόμους, η προπαγανδιστική μηχανή αυτοάμυνας του κράτους πέτυχε έναν σημαντικό στόχο. Ο διχασμός των διαδηλωτών σε ειρηνικούς και "μπαχαλάκιδες", συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο κύμα προβοκατορολογίας,κάτι το οποίο ανατροφοδοτήθηκε από σημαντική μερίδα του κόσμου. Αποτέλεσμα αυτού, οποιαδήποτε συγκρουσιακή διάθεση και πράξη να θεωρείται ότι υποκινείται από την αστυνομία με σκοπό να διαλύσει την κινητοποίηση. Οι συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος συνοδεύτηκαν από την καταστολή της συγκέντρωσης, ωστόσο δεν οδήγησαν σε αυτην, όπως αποδείχτηκε και απο την βίαιη καταστολή των επακόλουθων ειρηνικών καθιστικών διαμαρτυριών στο ίδιο μέρος το ίδιο απόγευμα. Η καλλιέργεια μιας πεποίθησης περι σιωπηλού και "εθνικού" πένθους, όπως επίσης και η σκόπιμη εμμονικότητα των ΜΜΕ να απεικονίζουν κάθε σύγκρουση ως κάτι το οποίο "αμαυρώνει" τις διαδηλώσεις και υποβιβάζει την συλλογική έκφραση, καταφέραν να εξασφαλίσουν αυτό ακριβώς που επιθυμούσε το κράτος: σχετικά αναίμακτες διαδηλώσεις, με μετριασμένο πολιτικό και υλικό κόστος, όπως και ισχυροποίηση της εσωτερικής καταστολής των κινημάτων. Η προβοκατορολογία ενισχύει την αποκλειστικότητα του κράτους στην άσκηση νομιμοποιημένης βίας και την ψευδαίσθηση της ύπαρξης "κοινωνικής ειρήνης", ενώ παράλληλα συμβάλει στην παραγωγή και αναπαραγωγή της αντίληψης πως δεν υπάρχουν εξεγερμένες ατομικότητες και πως η επετειακή πορεία των Τεμπών είναι μέρα εθνικού πένθους και όχι μέρα οργής.

Εμείς από τη δικιά μας πλευρά αντιλαμβανόμαστε την 28 Φεβρουαρίου ως μέρα άμεσα συνδεδεμένη με τον συνολικότερο αγώνα μας με όλα τα μέσα για την ολική καταστροφή κάθε εξουσίας. Διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το γεγονός αυτό ως "ατύχημα", αλλά ως τρανταχτό παράδειγμα υποτίμησης ανθρώπινων ζωών μπροστά στο κέρδος της άρχουσας τάξης. Γνωρίζοντας πως η αστική δικαιοσύνη υφίσταται για να προστατεύει τους καταπιεστές και να στρέφει τα βέλη της στις καταπιεσμένες που αντιστέκονται, αναγνωρίζουμε πως το δίκιο το έχουν τα εξεγερμένα, και απαντάμε στη βία του κράτους επιστρέφοντάς του μέρος αυτής της βίας που δεχόμαστε καθημερινά από αυτό. Διότι βία της εξουσίας είναι και η φτώχεια, η μισθωτή σκλαβιά, οι νόμοι, τα σύνορα, η πατριαρχία, ο εγκλεισμός, όπως και η ίδια η ύπαρξη της εξουσίας. Επομένως, η επιθετική αλληλεγγύη είναι και θα είναι πάντα αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων μας και δεν σταματάμε να την υπερασπιζόμαστε. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας συναντιούνται ενστικτωδώς όταν θρηνούμε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρών. Εμείς επιλέγουμε να συναντηθούμε μέσα αλλά και πέρα από το πένθος, συνδέοντας την θλίψη και οργή μας σε αγώνες μέσω των οποίων θα θέσουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζήσουμε.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ-ΦΕΡΕΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

Επόμενη διαδικασία την Πέμπτη 26/02 στις 19:00 στη ΣΘΕ

Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη