kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση- πορεία, αφιερωμένη στις δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα

Στη Βιολάντα έγινε άλλη μια εργοδοτική δολοφονία

Μπισκότα. Το φαγητό μιας γλυκιάς καλημέρας, της γαλήνης, της χαλάρωσης. Το φαγητό που φτιάχνεται από χέρια γυναικεία, τρυφερά, με φροντίδα. Χέρια που μας είπανε πως μόνο αυτά ήξεραν να φτιάχνουν τα μπισκότα γιατί από τα παιδικά τους χρόνια προορίζονταν για να παράγουν και να αναπαράγουν προστασία. Ειρωνείες της πραγματικότητας. Μπισκότα με αίμα.

Ξυπνάς το πρωί ή το βράδυ και πας στη δουλειά σου και λες μπισκότα φτιάχνω, λες σε σχολείο δουλεύω, λες δε φτιάχνω όπλα, δεν δουλεύω σε ορυχεία. Τι θα πάθω; Κι ας ξέρεις πως το εργοστάσιο είναι πάντα επικίνδυνο και τα ένσημα σταμάτησαν να είναι βαριά. Σε αντίθεση με την εργασία σου. Ξυπνάς το πρωί ή το βράδυ και πας στη δουλειά σου και ξέρεις πως το χειρότερο που θα συμβεί είναι να σε ξεπατώσουν και σήμερα, λίγο το ωράριο, λίγο η υπερωρία, λίγο ότι ίσως είναι και 6ήμερο. Καθ΄όλα νόμιμα. Ξυπνάς το πρωί ή το βράδυ και πας στη δουλειά σου και δε γυρνάς ποτέ. Και ο θάνατός σου αντιμετωπίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, μοιρολατρικά για όσες και όσους δεν τους έχει ακόμα χτυπήσει την πόρτα.

Γιατί στο εδώ και στο τώρα ζούμε. Σκάνε εργοστάσια, ντελαπάρονται φορτηγά, χτυπάνε ρεύματα, συγκρούονται τρένα και όλα αντιμετωπίζονται σαν κάτι που ήταν από πριν αναπόφευκτο. Σαν κάτι που ήταν η ώρα του. Σαν κάτι που τις ευθύνες έχει η μητέρα φύση και πάλι καλά δεν έτυχε να είμαστε εμείς εκεί την ώρα που συνέβαινε. Δεν έτυχε προς το παρόν. Και αυτά αν είσαι ντόπιος και έχεις μπλε ταυτότητα γιατί αν είσαι μετανάστρια ή μετανάστης δε θα βρεθεί και κανείς να κλάψει για τη δικιά σου αόρατη ζωή.

Όμως δεν είναι θάνατοι, είναι δολοφονίες από τα αφεντικά και οι συνθήκες ήταν εκεί. Οι συνθήκες ήταν το 13ωρο γιατί είναι πολύ η δουλειά, η μαύρη εργασία, τα διπλοκάματα για να βγει ο μήνας, τα 6ήμερα γιατί είναι μεγάλη η ζήτηση, το "που να προλάβεις το διάλειμμα", το αν "θέλεις τη δουλειά γίνε πιο παραγωγικός εργάτης αλλιώς από ΄δω πάνε κι άλλοι", το "πιο σωματείο; καλοί είναι και οι μπάτσοι", το "δεν ήταν εργατικό ατύχημα γιατί εδώ είμαστε μια οικογένεια", το "έλα μωρέ, μια χαρά είναι το μηχάνημα, κάνε καμιά πατέντα και συνέχισε γιατί δεν παίζει φράγκο, σιγόνταρε λίγο κι εσύ". Όλες αυτές οι συνθήκες είναι οι αναγκαίες και ικανές προϋποθέσεις για κάθε επόμενη εργοδοτική δολοφονία. Όλες αυτές οι συνθήκες είναι που φτιάχνουν την όλο και πιο βαθειά υποτίμησή μας. Την υποτίμηση της εργατικής τάξης. Μιας τάξης που βάλθηκαν να αναγγείλουν νεκρή.

Στη Βιολάντα δεν έτυχε να πεθάνουν 5 εργάτριες. Στη Βιολάντα δολοφονήθηκαν 5 εργάτριες γιατί ακόμα και οι δουλειές των εργοστασίων χωρίζονται βάσει φύλου.

Στη Βιολάντα δεν έτυχε να δουλεύουν νυχτοκάματο γυναίκες. Αυτό που συνέβη οφείλεται και στο ότι συχνά οι γυναίκες δουλεύουν νύχτα γιατί το πρωί πρέπει να φροντίζουν τα παιδιά τους. Το βράδυ παραγωγή, τη μέρα αναπαραγωγή. Έτσι διαμορφώνεται αυτή η τάξη. Πρέπει να γεννάς για το καλό του έθνους αλλά μη ζητάς και κάτι παραπάνω, διότι είναι δικιά σου η ευθύνη. Βρες μια σκατοδουλειά να κάνεις και προχώρα.

Στη Βιολάντα δούλευαν 250 εργάτ(ρι)ες. 250 εργάτ(ρι)ες έβγαζαν παραγωγή για να πουλάει μπισκότα μέχρι και το μικρότερο περίπτερο της μικρότερης πλατείας αυτού του τόπου. Να πουλάει μπισκότα με ταχίνι, με βρώμη και μέλι κι ας είχε και λίγο φοινικέλαιο. Να νιώσει πως προσέχει τον εαυτό του και το λούμπεν προλεταριάτο. Γιατί η Βιολάντα ήταν το «ελληνικό θαύμα του αυτοδημιούργητου». Ήταν το υλικό αποτύπωμα του ότι αν κάποιος κατέχει το μηχανισμό της αγοράς και -μεταξύ άλλων δε δηλώσει και κάνα υπόγειο, δε συντηρήσει και ποτέ το εργοστάσιό του μπορεί να τα καταφέρει. Και το κράτος θα είναι πάντα εκεί για να βάλει τις πλάτες, τις υπογραφές και τα κονδύλια του. Η Βιολάντα ήταν «πράσινη» και είχε και βραβεία. Βραβείο εργοστασίου χωρίς καμινάδα. Γιατί το φαίνεσθαι των αφεντικών αξίζει βραβείο καινοτομίας. Να μη φαίνεται η καμινάδα και τους πούνε πως μολύνουνε τον τόπο και ας διαρρέει το προπάνιο παντού, κι ας τινάξουν μια βάρδια στον αέρα.

Όμως εμείς, οι γυναίκες της εργατικής τάξης, φτιάχνουμε τα μπισκότα της, φτιάχνουμε και την ίδια την τάξη μας. Κι αν κάτι μάθαμε καλά από μικρές, είπαμε: είναι η προστασία της. Σε μια τάξη που βάλθηκαν να αναγγείλουν νεκρή, εμείς της δίνουμε ζωή και ξέρουμε να είμαστε εκεί και να προσέχουμε η μία τον άλλον. Μέχρι να οργανώσουμε ξανά τις αντιστάσεις μας, να διεκδικήσουμε τις συνθήκες που μας αξίζουν στη δουλειά μας, στο δρόμο και στα σπίτια μας. Και τότε οι νεκρές μας, οι νεκροί της τάξης μας, θα είναι όλοι εκεί. Και για τα αφεντικά θα είναι ήδη αργά...

Η φετινή 8η Μάρτη θα είναι αφιερωμένη στις 5 δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα.

-Κράτος και αφεντικά δολοφονούν εργάτριες- Αγώνας ενάντια στην εγκληματική ασυδοσία τους

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ/ΕΣ

Κατάληψη Rosa Nera

Λόφος Καστέλι, Παλιό λιμάνι, Χανιά| Μάρτης 2026| www.rosanera.squat.gr

ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΣΑΣ ΧΑΛΑΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Άλλη μία 8η Μάρτη που το κράτος, οι εταιρείες και οι νιοκοκυραίοι/ες ετοιμάζονται να «γιορτάσουν» την ημέρα της cis γυναίκας με λουλούδια, ευχές και ροζ διαφημιστικά με εκπτώσεις, ως επιβράβευση για τη «χειραφέτησή» της. Τη μέρα αυτή, κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία διατυμπανίζουν την «ισότητα», απονοηματοδοτώντας και μετατρέποντας σε εμπορική γιορτή τις διαρκείς διεκδικήσεις και τους αγώνες των καταπιεσμένων θηλυκοτήτων. Στην πραγματικότητα, όμως, το ίδιο το κράτος και οι θεσμοί του είναι που γεννάνε και διαιωνίζουν τις ανισότητες και τις πολλαπλές καταπιέσεις.

Η πατριαρχία ως δομικό στοιχείο της κυριαρχίας αναπαράγει την έμφυλη καταπίεση και βία, επιβάλλοντας κατασκευασμένους έμφυλους ρόλους και συμπεριφορές. Ως θηλυκότητες βιώνουμε την καταπίεση αυτή σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και όσα υποκείμενα απορρίπτουν το δίπολο του φύλου στιγματίζονται, περιθωριοποιούνται, καταστέλλονται. Σεξιστικά σχόλια, σεξουαλική παρενόχληση, σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική βία, γυναικοκτονίες, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου συμπλέγματος εξουσιαστικών σχέσεων, της πατριαρχίας.

Η έμφυλη βία είναι συστημική και νομιμοποιείται από την αστική δικαιοσύνη, η οποία ξεπλένει και αθωώνει κακοποιητές, (παιδο)βιαστές, σωματέμπορους, γυναικοκτόνους. Υποτιμά και επανατραυματίζει τις καταγγέλλουσες, μετακυλίοντας την ευθύνη από τους θύτες στις επιζώσες. Στο ίδιο έργο θεατές και αυτές τις μέρες που εκδικάζεται η υπόθεση του βιασμού της 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας από δύο μπάτσους με τη συνέργεια τρίτου, τον Οκτώβριο του 2022. Στις δικαστικές αίθουσες κυριαρχεί η δυσπιστία ως προς το βίωμα των θηλυκοτήτων, αναπαράγονται έμφυλα στερεότυπα και η επιζήσασα φτάνει στο σημείο μέχρι και να απολογείται γιατί δεν αντέδρασε διαφορετικά.

Η πατριαρχία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον καπιταλισμό και η βία εκτός από έμφυλη είναι και ταξική. Οι θηλυκότητες αποτελούν μηχανές (ανα)παραγωγής. Ο ρόλος τους είναι να εργάζονται, να γεννούν, να αναλαμβάνουν -σχεδόν- εξ' ολοκλήρου την ανατροφή των παιδιών, τη φροντίδα του νοικοκυριού και των ηλικιωμένων και στην πιθανότητα εγκυμοσύνης να κινδυνεύουν με αποκλεισμό από την εργασία. Σε μία συνθήκη φτωχοποίησης και επισφάλειας, η εργασιακή εκμετάλλευση εντείνεται. Η χαμηλόμισθη εργασία, πολλές φορές ανασφάλιστη, σε άθλιες συνθήκες και με εξαντλητικά ωράρια, υπό τις απειλές και τις παραβιαστικές συμπεριφορές των αφεντικών κανονικοποιείται. Η σωματική και ψυχολογική εξόντωση των εργατριών γίνεται προϋπόθεση για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Οι εργοδοτικές δολοφονίες και τα εργατικά ατυχήματα τείνουν να αποσιωπώνται και να συγκαλύπτονται, μιας και τα κέρδη φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη αξία από τις ανθρώπινες ζωές. Η δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στις 26/1 είναι ένα μόνο από τα εκατοντάδες παραδείγματα.

Παράλληλα για να διασφαλιστεί η αναπαραγωγή του έθνους και να επιτελέσει η γυναίκα τον αναπαραγωγικό ρόλο της, απαξιώνεται η αυτοδιάθεση των σωμάτων μας. Τον έλεγχο νομίζουν πως τον έχουν οι οικογένειές μας, οι παππάδες, οι πολιτικοί που δαιμονοποιούν τις αμβλώσεις και οι γιατροί δημόσιων νοσοκομείων που τις αρνούνται. Προφασίζονται δημογραφικά προβλήματα, ζητήματα ηθικής και συνείδησης και γίνεται δημόσιος διάλογος για τα δικά μας σώματα και τις δικές μας αποφάσεις. Ε λοιπόν το ξαναλέμε, το σώμα μας και τη ζωή μας τα ορίζουμε εμείς.

Την ίδια στιγμή, το αφήγημα περί εθνικής ομοιογένειας βρίσκεται στο επίκεντρο. Κράτη συμμέτοχα και συνένοχα σε πολέμους και γενοκτονίες, κάνουν τη μετανάστευση επιτακτική ανάγκη και ταυτόχρονα επαναπροωθούν και δολοφονούν μετανάστ(ρι)ες σε χερσαία και υδάτινα σύνορα. Όσες επιβιώνουν, περιθωριοποιούνται ή φυλακίζονται σε κέντρα κράτησης. Από τις κρατικές δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στο Αιγαίο μέχρι τις απαγωγές και δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στις ΗΠΑ από μπάτσους-φασίστες του ICE, η επίθεση της εξουσίας είναι καθολική και παγκόσμια.

Όμως, ιστορικά, τα καταπιεσμένα γεμίζουν οργή, συλλογικοποιούνται και εξεγείρονται. Από τις εργάτριες του Σικάγου που διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίες και αξιοπρέπεια μέσα από τις μαζικές απεργίες του 19ου αιώνα, μέχρι τις Κούρδισσες που μάχονται με όπλο την αυτοοργάνωση ενάντια στον πόλεμο, τις Ιρανές που αγωνίζονται καθημερινά και τις Παλαιστίνιες που αντιστέκονται στην κατοχή του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, ο αγώνας για τα αυτονόητα είναι μονόδρομος.

Εμείς από την πλευρά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυες στους αγώνες των από τα κάτω για πλήρη αυτοδιάθεση και ελευθερία σε κάθε γωνιά της γης. Αποδομούμε τις ταυτότητες που μας επιβάλλουν το κράτος, το κεφάλαιο και η πατριαρχία και μέσω αυτών μας επιτίθονται. Στις καταπιέσεις που δεχόμαστε καθημερινά απαντάμε με συλλογικούς και πολύμορφους αγώνες. Δεν αφήνουμε κανένα μόνο απέναντι στη συστημική βία. Σπάμε τη σιωπή και τον φόβο. Παλεύουμε για έναν κόσμο απαλλαγμένο από κάθε εξουσιαστική σχέση που να μας χωράει όλα.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ, ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ,

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΟΡΓΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΑΝΤΙΒΙΑ,

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

αγκίδες

συλλογικότητα ενάντια στις έμφυλες καταπιέσεις & σε κάθε μορφή εξουσίας

fem.exantise.cexhania@esexpiv.net

Χανιά, Μάρτης 2026

πηγή : email που λάβαμε στις 3 Μαρτίου 22h