Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 στις 18.00
Aνοιχτή Αντιπατριαρχική Συνέλευση για την 8η Μάρτη
Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα αγώνα και αντίστασης
Η 8η Μάρτη, φέρνει στη μνήμη μας τους φεμινιστικούς και ταξικούς αγώνες που έδωσαν εργάτριες το 1857 σε εργοστάσιο υφαντουργίας στη Ν.Υόρκη, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και τις άγριες απεργίες που ακολούθησαν τις επόμενες χρονιές. Έχει χαραχτεί ως μέρα αντίστασης στην πατριαρχία και το κεφάλαιο, όσο και αν τείνουν να την μετατρέψουν σε μια καπιταλιστική γιορτή. Η θεσμική κατοχύρωση της ως "ημέρα της γυναίκας" είναι μία προσπάθεια να σβηστεί από αυτήν η αγωνιστικότητά της. Ακόμη χειρότερα, όταν μιλάν για "γιορτή του ωραίου φύλου", με εκπτώσεις σε "γυναικεία" ρούχα ή διαφημίσεις με χαρωπές νοικοκυρές αναπαράγονται ακόμη μία φορά τα έμφυλα στερεότυπα. Ορίζουν ποια σώματα μπορούν να είναι γυναικεία και ποια όχι και τα εμπορευματοποιούν κάνοντάς τα βιτρίνα για τα μαγαζιά τους. Όσο υπάρχει η καταπίεση θα γεννιούνται αντιστάσεις και αγώνες των από κάτω, αγώνες τους οποίους το κυρίαρχο καθεστώς προσπαθεί να περιορίσει και να αφομοιώσει• ενώ ακόμη και οργανώσεις της αριστεράς μπορεί να περιορίζουν το ποιά υποκείμενα αφορούν οι φεμινιστικοί αγώνες.
Το εξουσιαστικό σύστημα ανέκαθεν προσπαθούσε να ελέγξει τις ζωές, το χρόνο μας, το ποια θα είμαστε καθώς και τις ανθρώπινες μας σχέσεις, ώστε να είναι πιο εύκολο ύστερα να μας εκμεταλλευτεί. Οι νόμοι του κράτους μαζί με τους κοινωνικούς κανόνες, που θέτει η πατριαρχία, καθορίζουν τον αποδεκτό ανθρωπότυπο, αυτόν που θα επωφελείται από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, και από την άλλη αυτήν που θα δουλεύει για τη διαιώνιση της, με την δεύτερη να οφείλει να είναι πλήρως υποταγμένη. Τα αφεντικά πολλές φορές χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να παρενοχλήσουν τις εργαζόμενές τους, μετατρέποντας το χώρο εργασίας σε χώρο φόβου και ανασφάλειας. Σε ένα κλίμα όπου κυριαρχεί ο ατομικός/ανταγωνιστικός δρόμος, αυτός της προσωπικής ανέλιξης, διαχωρίζονται τα εργαζόμενα και έτσι δεν μπορεί εύκολα να επιτευχθεί η συλλογική ενδυνάμωση και συσπείρωση απέναντι στον εκάστοτε παρενοχλητή (αφεντικό, πελάτη η ακόμη και συνάδελφο). Επιπλέον, στο καπιταλιστικό σύστημα οι ζωές των εργατ(ρι)ών μπαίνουν στο ζύγι με τα κέρδη των επιχειρήσεων, με τη ζυγαριά να πέφτει προς τα δεύτερα. Κάτι τέτοιο είδαμε να συμβαίνει και στο εργοστάσιο "Βιολάντα", όπου οι ελλιπείς προδιαγραφές μέσα στις οποίες αυτό λειτουργούσε και η χρόνια αδιαφορία για την έκθεση των εργατριών σε εύφλεκτα αέρια, δολοφόνησαν 5 εξ'αυτών.
Με αφορμή την 8η Μάρτη θα θέλαμε να μιλήσουμε για την έμφυλη βία που είναι τόσο διάχυτη στην καθημερινότητά μας καθώς και το πως ασκείται αυτή σε θεσμικό επίπεδο. Με τα κυκλώματα trafficking, φυλακίζονται θηλυκότητες, ντόπιες και μετανάστριες, αλλά και παιδιά, και κακοποιούνται σεξουαλικά για να βγάζουν λεφτά οι άθλιοι αυτού του κόσμου. Σε αυτά τα κυκλώματα είναι μπλεγμένα σύσσωμα κράτος και παρακράτος, με κεφάλια αστυνομικούς (βλέπε Μπουγιούκος), ανθρώπους που βρίσκονταν ή βρίσκονται στη βουλή (όπως στελέχη της ΝΔ ή της Χρυσής Αυγής), κυκλώματα προστασίας (όπως Greek Mafia) και άλλους πόσους οικογενειάρχες και νοικοκυραίους που εκμεταλλεύονται την ταξική και κοινωνική θέση αυτών των θηλυκοτήτων.
Η νομιμοποιημένη βία του κράτους εκδηλώνεται φανερά στις δικαστικές αίθουσες, μέσα στις οποίες οι καταγγέλλουσες έμφυλης βίας αναγκάζονται να αναβιώνουν το τραύμα τους απέναντι σε προέδρους και εισαγγελείς που τις αντιμετωπίζουν σαν να είναι αυτές οι κατηγορούμενες, καθώς κύριο μέλημα της αστικής δικαιοσύνης ήταν και θα είναι πάντα η προστασία, διατήρηση και διαιώνιση των εξουσιαστικών αξιών αυτής της κοινωνίας. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας. Κατά τη δίκη της υπόθεσης, αφού η 19χρονη εξήγησε ότι δεν μπόρεσε εξαρχής να αντιδράσει διότι πάγωσε, η πρόεδρος της είπε "κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις". Η διαδικασία αυτή εξουθενώνει τα επιζώντα ψυχικά και οικονομικά, καθώς καλούνται να εμφανίζονται ξανά και ξανά στα δικαστήρια και να επαναφέρουν την εμπειρία τους στη μνήμη τους, προσπαθώντας μπροστά στον θύτη τους να αποδείξουν πως τα έχουν κάνει όλα "σωστά" και εκείνος όλα "λάθος", σε ένα σύστημα που αδιαφορεί για το βίωμά τους. Τις ίδιες απαιτήσεις από τα επιζώντα έμφυλης βίας έχει και η κοινωνία, έχοντας θέσει σαν την εικόνα του "σωστού θύματος" αυτό που διεκδικεί δικαίωση, όμως μόνο σε νομιμοποιημένα πλαίσια και μόνο αν δεν "άργησε να το θυμηθεί". Έτσι, οι επιζώσες οδηγούνται στην αμφισβήτηση των ίδιων τους των εμπειριών και αναμνήσεων, και κατ' επέκταση στην απομόνωση και τη σιωπή.
Ωστόσο, η πατριαρχία δεν προάγεται μονάχα στις δικαστικές αίθουσες• βάζει διαρκή εμπόδια στις ζωές μας. Οι έμφυλες επιταγές, μας διέπουν χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε από πολύ μικρή ηλικία. Οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, το σχολείο και η εργασία, δομούν τους έμφυλους ρόλους και τους μεταβιβάζουν σε κάθε προσωπικότητα. Έτσι, το καθένα μεγαλώνει σε μία άκρως πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η οποία καθορίζει τόσο το ίδιο, όσο και τις διαπροσωπικές σχέσεις που αυτό διατηρεί, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, περιθωριοποιημένες από την κοινωνία. Μέσω αυτής της περιθωριοποίησης, αρχίζουν να κανονικοποιούνται και οι πιο έμπρακτες πρακτικές αποκλεισμού, όπως αυτές είναι οι επιθέσεις, τόσο λεκτικές όσο και σωματικές κατά των queer ατόμων. Ακόμη, κανονικοποιείται η βία που ασκείται σε θηλυκότητες, όπως βλέπουμε να συμβαίνει με τις τόσες γυναικοκτονίες, που δολοφονούνται από κάποιον άντρα που τις θεωρούσε κτήμα τους. Το κράτος μέσω των μηχανισμών του σε συνδυασμό με την κοινωνική αδιαφορία είναι αυτά που οπλίζουν τα χέρια των γυναικοκτόνων.
Για εμάς είναι πολύπλευρο ζήτημα, θέλουμε να απελευθερωθούμε από τις κοινωνικές αυτές πιέσεις• Το δίπολο "γυναίκα-άντρας" στο φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα το οποίο θέτει το πως θα εξυπηρετήσουμε το κυρίαρχο σύστημα. Εμείς βλέπουμε τα εαυτά μας εκτός αυτών των προτύπων και των εμφύλων ρόλων που μας επιβάλλονται. Να μην θρηνήσουμε καμία και κανένα άλλο, να μην γίνονται τα βιώματά μας εικόνα στις ειδήσεις. Το κάθε υποκείμενο που ζει σε αυτή την κοινωνία, πλήτετται είτε άμεσα είτε πιο έμμεσα από την πατριαρχία. Οι αγώνες μας, οφείλουν να είναι συλλογικοί και γεμάτοι αλληλοκατανόηση. Να σηκώσουμε αναχώματα στην πατριαρχική καταπίεση το ένα δίπλα στην άλλη, πιστεύοντας τα βιώματά της κάθε μίας και οξύνοντας τα συλλογικά αντανακλαστικά μας. Θέλουμε και αυτή την 8η Μάρτη με πορείες να γεμίσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΔΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΤΕΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Η επόμενη ανοιχτή συνέλευση θα γίνει την Πέμπτη 5/03 στη ΣΘΕ στις 18:00 και θα συζητηθεί το πώς θα κατέβουμε συλλογικά στο δρόμο στην πορεία της Κυριακής 8/03 12:00 στην Καμάρα
Aνοιχτή Αντιπατριαρχική Συνέλευση για την 8η Μάρτη