Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 στις 18.00
Μικροφωνική συγκέντρωση & προβολή του ντοκιμαντέρ "Femicidio"
Η 8Η ΜΑΡΤΗ ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΟΛΕΣ/ΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 8/3 18:00 ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
Πλησιάζει 8η Μάρτη, μια ημέρα που θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ ως γιορτή αφιερωμένη στις γυναίκες. Όμως, η 8η Μάρτη δεν είναι απλώς μια αφορμή να δώσεις λουλούδια στην κοπέλα σου ή να πεις χρόνια πολλά στη συμφοιτήτριά σου, αλλά αποτελεί ημέρα υπενθύμισης αγώνα. Στις 8 Μαρτίου 1857 γυναίκες εργάτριες στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, επιδόθηκαν σε μαζικές απεργίες διαρκείας διεκδικώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες, υψηλότερους μισθούς και μικρότερα ωράρια. Ο αγώνας αυτός, όπως ήταν αναμενόμενο, βρήκε απέναντί του αφεντικά και κράτος που απάντησαν με μαζικές απολύσεις και βίαιη αστυνομική καταστολή. 120 χρόνια μετά τον αιματοβαμμένο ταξικό αγώνα της 8ης Μάρτη, έρχεται ένας θεσμικός φορέας όπως ο ΟΗΕ να απογυμνώσει την ημέρα αυτή από το επαναστατικό της πρόσημο και να την μετατρέψει σε μία αποστειρωμένη γιορτή. Η απονοηματοδότηση αυτή είναι μια συνειδητή πολιτική στρατηγική του συστήματος να εκμηδενίζει αγώνες και να θάβει την ιστορία αντίστασης ενάντια στο κεφάλαιο και την έμφυλη καταπίεση.
Τόσα χρόνια μετά, οι λόγοι για τους οποίους διαμαρτύρονταν οι γυναίκες την 8η Μάρτη δεν έχουν αλλάξει. Κι αυτό γιατί, το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού παραμένει. Σκοπός του είναι η διατήρηση του κεφαλαίου στις ελίτ, κάτι που επιτυγχάνεται με την διατήρηση των κοινωνικών ανισοτήτων και την διάσπαση της εργατικής τάξης. Γιατί πώς μπορούν να υπάρξουν αγώνες που θα το ανατρέψουν όταν αυτή είναι διχασμένη από ιδέες για τους έμφυλους ρόλους, ριζωμένες στην παράδοση και τη βιολογική διάκριση; Αυτά τα πατριαρχικά ιδεώδη έρχεται να ενισχύσει και η εκκλησία που, στενά συνδεδεμένη με το κράτος και το κεφάλαιο, δίνει την απαραίτητη πνευματική νομιμοποίηση και διασφαλίζει την κοινωνική τους διάχυση.
Πώς μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για ημέρα γιορτής τη στιγμή που γυναίκες και queer άτομα δέχονται σεξιστικά σχόλια, επιθέσεις, δολοφονούνται από τους συντρόφους τους και αντικειμενοποιούνται; Από τις σχολές μας όπου δεν λείπουν οι υπαινιγμοί και οι προσβολές, στον δρόμο όπου η ασφάλειά μας δεν θεωρείται δεδομένη και στην κοινωνία όπου μας αντιμετωπίζουν σαν αναπαραγωγικές μηχανές που θα λύσουμε το δημογραφικό, η υποτίμηση της ζωής μας και των δικαιωμάτων μας είναι ολοφάνερη. Η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα της εργατικής τάξης είναι πολύ διαφορετική από αυτή που μας παρουσιάζουν. Είναι μια πραγματικότητα στην οποία μια γυναίκα μπορεί να βρεθεί νεκρή στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ επειδή το αφεντικό της αδιαφόρησε για τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας ή να πέσει θύμα κυκλωμάτων μαστροπείας υποκινούμενα από ισχυρά ευυπόληπτα πρόσωπα. Είναι μια πραγματικότητα που θα της αρνηθούν την άμβλωση στο δημόσιο νοσοκομείο, εκτός κι αν διαθέτει τα χρήματα για ένα ιδιωτικό. Μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται από τα δομικά προβλήματα του εκάστοτε συστήματος, που δεν μπορούν να λυθούν με την αυστηροποίηση των ποινών, με τη ρύθμιση κάποιων νόμων ούτε με τη διεκδίκηση μιας θέσης εξουσίας.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν είναι σύμμαχοι μας. Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη καταπίεση παραμένει επίκαιρος και δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τους ευρύτερους ταξικούς κοινωνικούς αγώνες. Ο μόνος τρόπος να διαλύσουμε τα συστήματα εξουσίας, που κερδοφορούν από την καταπίεση μας, είναι να οργανωθούμε στη βάση των κοινών μας αναγκών, να ζυμωθούμε στους χώρους που συνυπάρχουμε σε γενικές συνελεύσεις, στα ταξικά σωματεία, σε κάθε πρωτοβουλία αγώνα και να αντιδράσουμε συλλογικά στην υποτίμηση των ζωών μας.
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ
Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Αλεξανδρούπολης