Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 στις 18.30
Ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Πετρούπολη
Συνέχεια της ανοιχτής συνέλευσης για τη διοργάνωση αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Πετρούπολη
ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ - ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Συνέχεια της ανοιχτής συνέλευσης για τη διοργάνωση αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Πετρούπολη: Τετάρτη 18/3, 18.30, ΑΣΟΕΕ
Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται στην περιοχή των δυτικών συνοικιών και της Πετρούπολης -μιας γειτονιάς με βαθιά ταξική και αντιφασιστική ιστορία και μνήμη, που ήδη από τη δεκαετία του '30 υπήρξε ορμητήριο με αντιστασιακή δράση την περίοδο της Κατοχής- μια κινητικότητα ακροδεξιών στοιχείων, με κύριους εκφραστές μικρές ομάδες ατόμων που πρόσκεινται στη χρυσή αυγή και προσπαθούν να αναβιώσουν το "μέτωπο νεολαίας" της. Παρόλο που αυτές οι ολιγομελείς ομάδες δεν διαθέτουν υλική υπόσταση στον δρόμο, σταθερή παρουσία ή κοινωνικά ερείσματα, τα πρόσφατα γεγονότα συνθέτουν και μια άλλη εικόνα. Πρόκειται για περιστατικά που δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα, καθώς φανερώνουν μια προσπάθεια παρέμβασης στον δημόσιο χώρο. Η απόπειρα κατάληψης σε σχολείο της Πετρούπολης τον Νοέμβριο από ομάδα εθνικιστών μαθητών με αίτημα την κατάργηση του εορτασμού του Πολυτεχνείου, η επίθεση τον Δεκέμβρη σε μέλη αριστερής οργάνωσης έξω από το 1ο ΓΕΛ Ιλίου, η βεβήλωση του μνημείου του Άρη Βελουχιώτη τον Οκτώβριο, καθώς και οι τρανσφοβικές επιθέσεις στο Περιστέρι αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Ο κόσμος του ριζοσπαστικού-αντιφασιστικού κινήματος, έχοντας ήδη προβεί αντανακλαστικά σε καίριες παρεμβάσεις, στρέφει πλέον την προσοχή του στην οργανωμένη αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων. Μέσα από πολύμορφες δράσεις, επιδιώκει να διατηρήσει μια διαρκή και μαχητική παρουσία σε κάθε γειτονιά που τείνουν να επανεμφανιστούν φασιστικά στοιχεία. Η δράση αυτή αναπτύσσεται σε κάθε πεδίο: από το επίπεδο της αντιφασιστικής προπαγάνδας, μέχρι την υλική σύγκρουση με τα ακροδεξιά καθάρματα. Έτσι, ενώ εκατοντάδες δημόσιες διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και κινηματικές δραστηριότητες κατακλύζουν κάθε γωνιά της χώρας, οι φασίστες πασχίζουν να κρατηθούν από ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα ημερομηνίες, για να υπενθυμίσουν τη θλιβερή τους ύπαρξη.
Παρόλο που αποτελεί πλέον ιστορικό κεκτημένο πως οι δρόμοι και οι πλατείες των μητροπόλεων είναι για τους ακροδεξιούς πεδίο αφιλόξενο κι επικίνδυνο, εμείς επιλέγουμε, για πολλοστή φορά, να καταλάβουμε τον δημόσιο χώρο για να υπενθυμίσουμε πως ακόμα και η σποραδική τους εμφάνιση δεν θα μείνει αναπάντητη, ούτε θα γίνει ποτέ ανεκτή. Ως αντικρατιστές, αντικαπιταλιστές και αντιφασίστριες μαχόμαστε επίμονα τον φασισμό, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία σε μια μάχη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή κατά των πολέμων, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, της έμφυλης βίας και υποτίμησης, της φτώχειας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης
Ο αγώνας αυτός είναι πιο αναγκαίος από ποτέ σήμερα, σε μια περίοδο κρίσιμη κι επικίνδυνη, που οι ισχυροί ξαναμοιράζουν τη γη, αμφισβητώντας τις μέχρι τώρα συμφωνίες και, σε κάποιες περιπτώσεις, συμμαχίες τους. Η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι, σε τέτοιους καιρούς, ο νέος κόσμος που μας ετοιμάζουν δεν θα είναι προϊόν αμοιβαίων συμβιβασμών και παραχωρήσεων, αλλά το αιματηρό αποτέλεσμα ενός μεγάλου και γενικευμένου πολέμου. Εξάλλου, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι πια ταμπού, το αντίθετο. Στην Ευρώπη διαφημίζεται συντονισμένα από τους καθ' ύλην αρμόδιους: από τον Έλληνα υπουργό Άμυνας, που δεν διστάζει να μιλήσει για φέρετρα τυλιγμένα με σημαίες, τον Γάλλο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, που παροτρύνει τη γαλλική κοινωνία να ετοιμαστεί να χάσει τα παιδιά της και να υποφέρει οικονομικά, μέχρι τον υπουργό Άμυνας της άρτι εξοπλισμένης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας, που προειδοποίησε πως το φετινό καλοκαίρι μπορεί να είναι το τελευταίο ειρηνικό στην Ευρώπη. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η μετονομασία του υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου είναι ενδεικτική του ρόλου και των προθέσεων του «φιλειρηνικού» προεκλογικά προέδρου της Αμερικής.
Την ίδια στιγμή, σε πολλά μέρη του κόσμου, ο πόλεμος και οι επεμβάσεις αποσταθεροποίησης δεν αποτελούν απειλή, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων μέχρι την αμερικάνικη επιθετικότητα απέναντι σε μια σειρά χωρών (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη Βενεζουέλα), μία σειρά «περιφερειακών» πολέμων και συγκρούσεων φαίνεται να στρώνουν τον δρόμο σε μια σύρραξη γενικευμένη και καταστροφική. Στις 28 του Φλεβάρη το Ισραήλ και οι ΗΠΑ εξαπολύουν από κοινού επίθεση στο Ιράν, με μαζικές σφαγές αμάχων και την καταστροφή σημαντικών κοινωνικών υποδομών της χώρας, με στόχο την ακόμα μεγαλύτερη εδραίωση των συμφερόντων τους στην περιοχή και την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος. Στο πλευρό της αμερικανοϊσραϊλινής συμμαχίας στέκεται από την πρώτη στιγμή το ελληνικό κράτος που πέραν από την παροχή των στρατιωτικών Βάσεων από όπου εξαπολύονται οι δολοφονικές επιδρομές, σπεύδει να στείλει στρατό (φρεγάτες και αεροσκάφη) στην Κύπρο, καθιστώντας το για άλλη μια φορά απόλυτα συνένοχο και σε αυτό το αιματοκύλισμα.
Οι πόλεμοι όμως, ακόμα και σήμερα, την εποχή των υπερανεπτυγμένων πολεμικών τεχνολογιών, δεν γίνονται από μόνοι τους. Είναι οι λαοί, οι κοινωνίες των εκάστοτε χωρών, που θα κληθούν να αναγνωρίσουν αυτόν που θα τους παρουσιάσουν ως εχθρό, να συναινέσουν κι εν τέλει να πολεμήσουν, να θυσιάζουν την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτή ακριβώς τη διαδικασία, ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούν απαραίτητα ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα του κράτους και του κεφαλαίου και η διάχυση τους στην κοινωνία δεν υπακούει σε κάποια διαταξική μόδα, αλλά στην οργανωμένη προσπάθεια των εξουσιών, χωρίς να παραβλέπουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προκειμένου να μας μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους. Κι είναι μια σειρά γεγονότων που μαρτυράνε αυτή τη συντονισμένη προσπάθεια: από την κατάργηση της προστασίας των αμβλώσεων σε Πολωνία και ΗΠΑ μέχρι τα τάγματα εφόδου του ICE, από την άνοδο ακροδεξιών κυβερνήσεων σε παγκόσμιο επίπεδο μέχρι τις δολοφονικές πολιτικές της Ε.Ε. εναντίον μεταναστριών και προσφύγων, από την ανακήρυξη του Antifa κινήματος ως τρομοκρατική οργάνωση από την κυβέρνηση Τραμπ μέχρι την ανακύρυξη της lgbtq κοινότητας ως εξτρεμιστική οργάνωση στη Ρωσία του Πούτιν, ο ακροδεξιός και φασιστικός λόγος, άλλοτε ως μπαλαντέρ και άλλοτε ως βασικό χαρτί, πέφτει στο τραπέζι τόσο της εσωτερική πολιτικής κάθε κράτους όσο και των ιμπεριαλιστικών γεωπολιτικών σχεδιασμών και στρατηγικών.
Σε αυτή την παγκόσμια συνθήκη, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα αντιπολεμικά προτάγματα της εποχής μας, χωρίς να αφήνει σπιθαμή γης στους φασίστες να παίζουν τον βρώμικο -ή σε περιπτώσεις δηλωμένο κι επίσημο- ρόλο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι συνθήκες πόλωσης που τείνουν να διαμορφωθούν τόσο σε θεσμικό επίπεδο (πολιτική και ποινική στοχοποίηση του Antifa, διευρυμένη ενσωμάτωση φασιστικού-ακροδεξιού λόγου στον κυρίαρχο), όσο και σε επίπεδο δρόμου (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα γεγονότα στη Λυών) πρέπει να γίνουν αντικείμενο συζήτησης και αφορμή για δράση εντός του αναρχικού και ριζοσπαστικού κινήματος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση, ώστε να συζητήσουμε για τα τελευταία γεγονότα στη γειτονιά της Πετρούπολης, με σκοπό τη συνδιοργάνωση αντιφασιστικής διαδήλωσης στη γειτονιά. Ο κόσμος του αγώνα πρέπει να αναγκάσει και τη νέα αυτή γενιά φασιστών να πάρει τον δρόμο που πήραν και όλες οι προηγούμενες, τον δρόμο προς τις τρύπες της.
Αντιφασίστες και αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά
Εικόνες:
