kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή Συζήτηση για την υπεράσπιση του ασύλου

Λίγα λόγια (ακόμα) για το πανεπιστημιακό άσυλο

Ένα από τα πολιτικά κεκτημένα που χαρακτηρίζουν κομβικά την πολιτική φύση τουπανεπιστημίου είναι αυτό του ασύλου. Το πανεπιστημιακό άσυλο, ακόμα και αν εκλείπει πλέον από το λεξιλόγιο των αριστερών φοιτητικών παρατάξεων, ακόμα και αν συχνά φαντάζει άγνωστη έννοια για τον φοιτητικό κόσμο πλέον, εξακολουθεί να αποτελεί επίδικο αλλά και συνθήκη που οφείλουμε να υπερασπιστούμε μέσα από τον αγώνα μας ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το άσυλο στις σχολές μας, λειτουργώντας ως η εδαφικοποίηση της συλλογικής μας ύπαρξη σε αυτές, η έκφραση των φοιτητικών μας αγώνων σε σύνδεση πάντα με την υπόλοιπη κοινωνία, εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στις αντιστάσεις μας, στον λόγο και την δράση μας.

Τι είναι αυτό το άσυλο;...

Μέσα στο έντονα δραστήριο πολιτικό-κινηματικό κλίμα της μεταπολίτευσης και με την παρακαταθήκη των αντιδικτατορικών αγώνων, η ανάγκη για κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας απέναντι στο Κράτος και την λογοκρισία οδήγησε στην θέσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου ως χώρου όπου η κρατική παρέμβαση δεν θα επιβαλλόταν, ενώ συγκεκριμένα η είσοδος μπάτσων στις σχολές απαγορεύτηκε. Η φοιτητική κοινότητα, ωστόσο, αξιοποιώντας αυτή την συνθήκη μέσα από τους διαρκείς της αγώνες και της σύνδεσής τους με την υπόλοιπη κοινωνία επανανοηματοδότησε το άσυλο πέρα από ζητήματα ελευθερίας της έκφρασης και επιστημονικού ενδιαφέροντος. Οι χώροι των πανεπιστημίων άρχισαν να αποτελούν το σημείο συνάντησης διαφόρων κοινωνικών υποκειμένων και των αντιστάσεων τους. Από το πολυτεχνείο του '73 όπου φοιτήτριες και εργάτες οργανώθηκαν και συνέπραξαν μαζί στον αντικαθεστωτικό-αντικρατικό αγώνα, τις καταλήψεις σχολών στην εξέγερση του '08 όπου πήρε σάρκα και οστά η διάχυτη κοινωνική οργή από διαφορετικά κοινωνικά υποκείμενα, εώς και τις καταλήψεις σπουδαστ(ρι)ών και φοιτητ(ρι)ών το 2023 ενάντια στην κρατική καπιταλιστική δολοφονία των Τεμπών, ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του πανεπιστημιακού ασύλου αποτυπώνεται ξεκάθαρα. Ταυτόχρονα, η ανοιχτή πρόσβαση των σχολών προς την κοινωνία με την ευρύτερη έννοια, με το να παραμένουν δηλαδή ανοικτοί χώροι για εκδηλώσεις, συζητήσεις, πολιτικές και πολιτιστικές διαδικασίες προς το καθένα και την καθεμία ανεξαρτήτου φοιτητικής ή μη ταυτότητας, συγκροτεί την πολιτική και κοινωνική ζωτικότητα του πανεπιστημίου διαχρονικά. Τα πανεπιστήμια ανέκαθεν λειτουργούσαν ως οι χώροι όπου φοιτητ(ρι)ές/α συνδεόμενοι με την υπόλοιπη κοινωνία θα στέγαζαν διάφορους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες με αποτέλεσμα να εδαφικοποείται εντός των σχολών κάθε αντίσταση, διεκδίκηση και αντεπίθεση συνολικά ενάντια σε κεφάλαιο, κράτος και πατριαρχία ως σύμπλεγμα αλληλοσυνδεόμενων καταπιέσεων.

...Αγκάθι για το Κράτος

Η δυναμική αυτή που συμπυκνώνει το πανεπιστημιακό άσυλο προφανώς αποτελεί σημαντική απειλή για το Κράτος το οποίο προσπαθεί διαρκώς να επιβληθεί στην φοιτητική κοινότητα καταστέλλοντας τους αγώνες και να την απομονώσει από την υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό λαμβάνει χώρα ιδίως την τελευταία σχεδόν δεκαετία με πολλαπλές και συνεχόμενες εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων εντός σχολών, οι οποίοι ενσαρκώνουν από μόνοι τους την φύση του ασύλου ως ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, με εισβολές μπάτσων σε αυτές, με τα περίφημα λοκ-άουτ για να μην πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις ή συναυλίες για πολιτικούς και αλληλέγγυους σκοπούς, με εγκατάσταση συστημάτων παρακολούθησης και ελέγχου πρόσβασης στο πανεπιστήμιο, με πειθαρχικά αλλά και με την νομική κατάργηση του ασύλου το 2019. Το τελευταίο για μας παρόλα αυτά ίσα-ίσα αποτελεί την απόδειξη πως το άσυλο δεν αποτελεί κάποια νομική παραχώρηση αλλά κεκτημένο των αγώνων μας, καθώς ακόμα και μετά την κατάργησή του, το πανεπιστήμιο εξακολουθούσε στην πράξη να φέρει τον ρόλο του ως έδαφος αγώνα υπερασπιζόμενο ως τέτοιο από τους φοιτητές.

Η τελευταία ωστόσο περίοδος κλιμάκωσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, της εμπορευματοποίησης, δηλαδή των σπουδών μας, της όξυνσης των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση και της πολιτικής αποστείρωσης των πανεπιστημίων έχει βάλει στο στόχαστρο την πολιτική σημασία των πανεπιστημιακών χώρων. Με μία απόφαση ολόκληρες σχολές κλειδαμπαρώνονται (λοκ-άουτ) προκειμένου να μην διεξαχθούν πολιτικές εκδηλώσεις και συναυλίες την στιγμή που εντός αυτών λαμβάνουν χώρο διαρκώς εκδηλώσεις και έρευνες μιλιταριστικού-πολεμικού περιεχομένου, ενώ μετά τη πρόσφατη εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ και την προσαγωγή 300(!) ατόμων, οι πρυτανικές αρχές ακολουθούν μια σαφή στάση μη ανοχής σε οποιοδήποτε πολιτικό-πολιτιστικό δρώμενο επιχειρείται εντός πανεπιστημίου, με την εισβολή ή καθημερινή παρουσία μπάτσων να προβάλλεται ως νέα "κανονικότητα".

Πανεπιστήμιο ανοιχτό σε όλη την κοινωνία!

Αν λοιπόν δεν θέλουμε να συνηθίσουμε αυτήν την "κανονικότητα" και πόσο μάλλον να υποταχθούμε στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση όπου όποια δραστηριότητα δεν εξυπηρετεί Κράτος και Κεφάλαιο, εμπορικά και μιλιταριστικά συμφέροντα, και δεν εντάσσεται σε μια φοιτητική καθημερινότητα που περιορίζεται μόνο σε διαλέξεις και κλείσιμο-άνοιγμα αμφιθεάτρων, τότε οφείλουμε να υπερασπιστούμε το άσυλο έμπρακτα. Να επαναφέρουμε την σημασία του σε κάθε πτυχή της καθημερινότητά μας, όχι απλώς ως δημοσίου χώρου αλλά ως εδάφους αγώνα! Να γεμίσουμε με ζωή κάθε campus, να καλέσουμε συγκεντρώσεις, να αυτοργανωθούμε και να αντιπαλέψουμε αδιαμεσολάβητα κάθε προσπάθεια απονέκρωσης των σχολών μας από lock-outs, εισβολές και στρατοπεδεύσεις μπάτσων, να αγωνιστούμε για κάθε τι "φοιτητικό" πάντα όμως σε σύνδεση με την υπόλοιπη κοινωνία. Πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία σημαίνει ούτε ιδιωτικό ούτε δημόσιο, αλλά κοινωνικό-ελευθεριακό. Καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση για την υπεράσπιση του ασύλου και του πανεπιστημίου ως πολιτικού χώρου, Παρασκευή 20/3, στις 18:00 στο ισόγειο του γυάλινου κτιρίου.

ΑΣΥΛΟ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ,

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ

Ελευθεριακό Σχήμα Παντείου