kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αντιπολεμικό Διήμερο στο ΕΜΠ - Εκδήλωση & Πορεία

Αντιπολεμικό Διήμερο στο ΕΜΠ - Εκδήλωση & Πορεία

ΕΝΑΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Στις σύγχρονες γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες ο πόλεμος επανέρχεται συντριπτικά στο προσκήνιο, όχι ως μια παρέκκλιση από την ομαλότητα, αφού κάθε στιγμή καπιταλιστικής ειρήνης προετοίμαζε τις νέες πολεμικές συρράξεις. Οι κρίσεις και εσωτερικές αντιφάσεις που αντιμετωπίζουν οι ανεπτυγμένοι καπιταλισμοί, ωθούν προς μια πολεμική διαχείριση, που αποκρυσταλλώνονται στις πιο πρόσφατες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Στις 28/03 οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του Ιράν, σε μια κίνηση που αν και δεν προκαλεί έκπληξη σίγουρα αποτελεί κλιμάκωση της διαχρονικής στάσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το τελευταίο διάστημα ειδικότερα, βλέπουμε την γενοκτονία στη Γάζα να συνεχίζεται αμείωτη, με τις επιθέσεις του σιωνιστικού κράτους να έχουν αφήσει πίσω τους τουλάχιστον εβδομήντα χιλιάδες νεκρούς, την στιγμή που ΗΠΑ στο ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα απαγάγουν προέδρους, όπως στη Βενεζουέλα, ή χρησιμοποιούν το εμπάργκο ως όπλο μαζικής καταστροφής, όπως στο Ιράν (ακόμα και πριν τις βόμβες) και στην Κούβα. Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ κλιμακώνει την κατάσταση και στο Λίβανο, προσπαθώντας να επιτύχει το σχέδιο του για το μεγάλο Ισραήλ, με τους βομβαρδισμούς και τις χερσαίες επιθέσεις να έχουν σκοτώσει χιλιάδες και εκτοπίσει εκατομμύρια. Οι επιθέσεις αυτές έχουν κατά βάση ως πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την επιβολή της δημοκρατίας. Αυτά τα επιχειρήματα όμως είναι απολύτως υποκριτικά, τη στιγμή που ο άξονας ΗΠΑ- Ισραήλ- ΝΑΤΟ τρομοκρατεί ολόκληρο τον πλανήτη και δολοφονεί μαζικά αμάχους, την στιγμή που τα κράτη του άξονα καταστέλλουν τα δικαιώματα των γυναικών και εκτελούν διαδηλωτές, ενώ παράλληλα συνεργάζονται με κάποια από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα του πλανήτη, όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, τη στιγμή που η δημοκρατία στη δύση είναι απλώς μια πρόφαση και κουμάντο κάνουν μια χούφτα κεφαλαιούχοι και πολιτικοί στις πλάτες της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Ακόμα και το επιχείρημα περί απόκτησης πυρηνικών όπλων είναι έωλο, αφού διεθνείς οργανισμοί διαβεβαιώνουν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση, ενώ είναι κοινό μυστικό ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά, για τα οποία δε δέχεται κανέναν έλεγχο από κανέναν. Είναι σαφές ότι οι πραγματικοί λόγοι για τον πόλεμο είναι άλλοι. Είναι οι διαδοχικές κρίσεις του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων άλλων χωρών και η δημιουργία καινούργιων αγορών. Όλα αυτά στις πλάτες του προλεταριάτου των εμπλεκομένων χωρών.

Σε αυτή τη συγκυρία, η Ελλάδα (ελληνικό κράτος και κεφάλαιο) δεν αποτελεί εξαίρεση, ούτε θύμα των εξελίξεων, αλλά ενεργό υποκείμενο που επιχειρεί να χαράξει τον δικό της ανεξάρτητο σχεδιασμό και να διασφαλίσει τη θέση του ως "δεσμοφύλακας" των Βαλκανίων και της ανατολικής μεσογείου. Όπως το εφοπλιστικό κεφάλαιο βρίσκει ευκαιρίες για να επωφεληθεί από την μεταφορά καυσίμων για τις πολεμικές μηχανές των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έτσι και το ελληνικό κράτος θα βρίσκει ευκαιρίες για να αναπτύξει στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εξασφαλίσει μελλοντικές επενδύσεις για την εκμετάλλευση και τη λεηλασία των πόρων της μέσης ανατολής. Το τελευταίο διάστημα, το ελληνικό κράτος έχει προχωρήσει σε κινήσεις που δεν αποτελούν κάποιον αμυντικό μηχανισμό, αλλά είναι επιθετικές διατάξεις και αποσκοπούν στην αναβάθμιση της θέσης του στη γεωπολιτική σκακιέρα. Ουκρανία, Μαύρη Θάλασσα και συμμετοχή στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων είναι μερικά παραδείγματα. Στο ουκρανικό μέτωπο, το ελληνικό κράτος τροφοδοτεί την Ουκρανία με στρατιωτικό εξοπλισμό και "συνεισφέρει", επίσης, με τη χρήση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης για ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα. Με αφορμή την διαφύλαξη των πλωτών εργοστασίων του ελληνόκτητου στόλου, ανέλαβε την ηγεσία της ευρωπαϊκής επιχείρησης Aspides στον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα, στέλνοντας τις φρεγάτες. Η φρεγάτα «Κίμων» και η παρέα του περιπολούν τα "εθνικά" συμφέροντα στα νότια της Κύπρου. Τα PATRIOT στάλθηκαν στη Σαουδική Αραβία για να προστατευτούν από τις ρουκέτες των Χούθι οι περιουσίες των ελλήνων εφοπλιστών.

Αν εξετάσουμε πιο βαθιά τη συγκυρία, βλέπουμε να προωθείται ολοένα και εντονότερα η "ανάγκη" για υποχρεωτική στράτευση και η ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων του κράτους. Δομικά, με το νέο νόμο Δένδια, η απόκτηση του Ι5 φαντάζει όλο και πιο δύσκολη, οι αναβολές έχουν πιο περιορισμένο χρονικό πλαίσιο και ο αγώνας για την αποφυγή της στρατιωτικής θητείας μοιάζει πλέον με μαραθώνιο, ενώ εκτός των άλλων, θεσπίστηκε και η εθελοντική στράτευση των γυναικών. Αντίστοιχα, ντόπια αφεντικά και πολιτικοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν για την αναγκαιότητα του πολέμου. Είτε προσπαθούν να μας συσπειρώσουν στη βάση της "εθνικής" ενότητας και της "εθνικής" ασφάλειας, είτε μιλάνε για βαρβαρότητα του Ιράν και την καταπίεση των γυναικών, ενώ είναι οι ίδιοι που συμμετέχουν ενεργά και υπερασπίζονται βομβαρδισμούς, όπως αυτόν στο Ιράν, όπου δολοφονήθηκαν 200 μαθήτριες.

TECH WORKERS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ: Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ

Τα πανεπιστήμια -σε αυτή τη συνθήκη- φαίνεται να μετατρέπονται σε καταλύτη της ευρύτερης πολεμικής προετοιμασίας καθώς στην έρευνα πραγματοποιείται μια σημαντική στροφή προς την παραγωγή πολεμικών και "dual-use" τεχνολογιών. Μέσω του ReArm Europe (800 δις) που αποτελεί τον βασικό χρηματοδοτικό μηχανισμό επανεξοπλισμούτης γηραιάς ηπείρου, όλο και αυξανόμενα πακέτα χρημάτων κατευθύνονται στους φιλόδοξους καθηγητάδες που αναλαμβάνουν να εκτελέσουν τη "βρώμικη δουλειά". Σε αυτό το πλαίσιο το ΕΜΠ επιλέγει να συνεργαστεί ανοιχτά με το στρατιωτικό σύμπλεγμα -ακόμη και με το κράτος δολοφόνο του ισραήλ. Πιο συγκεκριμένα, στο ερευνητικό έργο SWIFT που αφορά τον ασφαλή εφοδιασμό με νερό των στρατευμάτων που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης,συμμετέχει η σχολή Πολιτικών Μηχανικών (υπ. καθηγητής Μαρκόπουλος). Ανάμεσα στους διάφορους συνεργάτες βρίσκεται καθόλου τυχαία και η εταιρεία Intracom Defence που παρέχει στρατιωτική τεχνολογία προς όφελος του IDF (αλλά και του ΝΑΤΟ) ύστερα από την εξαγορά της από ισραηλινά συμφέροντα. Το έργο CASSATA στοχεύει στην ανάπτυξη τεχνολογιών ανίχνευσης και επιτήρησης μέσω αισθητήρων για "αμυντικές" στρατιωτικές εφαρμογές. Πιο συγκεκριμένα μια πτυχή του αφορά τον εντοπισμό και αναγνώριση στόχων από τις ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις (sic). Στο έργο είναι συντονιστής το Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνίας και Υπολογιστών της σχολής ΗΜΜΥ ΕΜΠ. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΕΠΙΣΕΥ αναλαμβάνει ερευνητικά για λογαριασμό των καραβανάδων. Στο παρελθόν το εργαστήριο μικροκυμάτων και οπτικών ινών είχε συμμετάσχει στο ερευνητικό Ranger για την κατασκευή drone με στόχο τον εντοπισμό μεταναστ(ρι)ών στο ευρωπαϊκά σύνορα. Μετά από αγώνες που εναντιώθηκαν σε αυτό το πρόγραμμα το ΕΜΠ αναγκάστηκε να αποσύρει την συμμετοχή του. Επιπλέον στη σχολή των ναυπηγών τρέχει το ερευνητικό PASITHEA (υπ. καθηγητής Τσούβαλης) που στοχεύει στη δημιουργία "μη επανδρωμένου οχήματος" με δυνατότητα απομακρυσμένου ελέγχου για στρατιωτικές επιχειρήσεις σε θάλασσα, αέρα και ξηρά, ενώ προς την ολοκλήρωση του είναι το ερευνητικό dTHOR (υπ. καθηγητής Ανυφαντής). Το εν λόγω πρόγραμμα επικεντρώνεται στην βελτιστοποίηση των οπλικών συστημάτων και στην επίβλεψη της αντοχής κατασκευής πολεμικών πλοίων. Στο έργο συμμετέχει το Εργαστήριο Ναυπηγικής Τεχνολογίας της ΣΝΜΜ σε συνεργασία με το ΕΚΠΑ, το πανεπιστήμιο πατρών, το ΕΚΕΤΑ και την Intracom Defence. Μάλιστα, τον τελευταίο μήνα στο ΕΜΠ γίνεται προσπάθεια για την αναθεώρηση του εσωτερικού κανονισμού του ιδρύματος, ώστε και τυπικά να επιτρέπονται χωρίς κανένα δισταγμό οι συνεργασίες και οι χρηματοδοτήσεις από στρατιωτικούς φορείς, όπως το ΝΑΤΟ. Αυτό το είδαμε με την αποτυχημένη προσπάθεια του πρύτανη τον Ιανουάριο, αλλά και τώρα με την απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του κράτους που κρίνει τους μέχρι τώρα περιορισμούς παράνομους. Η παραγωγή πολεμικής έρευνας βρίσκει συλλογικά αναχώματα, οπότε για να συνεχίσει ανεμπόδιστα η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους, πρέπει να καταστείλει τα κομμάτια που αναγνωρίζει ως εσωτερικό εχθρό. Έτσι, στις σχολές η καθημερινότητα πλέον φαντάζει διαφορετική και ξένη. Οι καταλήψεις αντικαθίστανται από κέντρα επιχειρηματικότητας και μαγαζάκια, οι προσπάθειες για επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου των πανεπιστημίων απειλούνται με την παρουσία μπάτσων, οι φοιτήτριες απειλούνται με πειθαρχικές διώξεις και φοιτητές διώκονται για συνθήματα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό που καταγγέλλουν τις συνεργασίες με εταιρείες ισραηλινών συμφερόντων. Πιο απλά βλέπουμε μία συντονισμένη προσπάθεια αποστείρωσης των σχολών από οποιαδήποτε πολιτική και συνδικαλιστική έκφραση.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Υπουργός Πολέμου Ν. Δένδιας ανέφερε ότι η νέα στρατιωτική θητεία αποτελεί "μια εκπαίδευση σε σύγχρονες μεθόδους μάχης τον 21ο αιώνα" όπως "drones, αντι-drones, εξομοιωτές" και άλλα μη επανδρωμένα συστήματα. Τέτοιες και αντίστοιχες δηλώσεις διά στόματος του πολιτικού προσωπικού του πολέμου είναι αποκαλυπτικές όχι μόνο για τον σύγχρονο στρατό αλλά και για τη θέση του μηχανικού στον πόλεμο. Στα σύγχρονα πολεμικά περιβάλλοντα, ο ρόλος του μηχανικού ως χειριστή της τεχνολογίας επεκτείνεται έξω και πέρα από τον μηχανικό και αποκτά τόσο καίρια σημασία στη διάρθρωση των σύγχρονων πολέμων έτσι ώστε η σύγχρονη στρατιωτική θητεία ορθολογικοποιείται με βάση τις τεχνολογικές ανακαλύψεις των μηχανικών. Έτσι, δε θα ήταν υπερβολή να πούμε πως τα πεδία πολέμου δεν είναι πλέον οριοθετημένα με τον τρόπο που γνωρίζαμε στις πολεμικές συγκρούσεις περασμένων δεκαετιών αλλά διαχέονται σε όλα τα πεδία παραγωγής και αναπαραγωγής του κεφαλαίου και εγκαθίστανται σε περίοπτη θέση στα εργαστήρια των μεγάλων βιομηχανιών και στα ερευνητικά κέντρα. Έτσι καθώς η έκβαση των συρράξεων κρίνεται όλο και περισσότερο στα εργαστήρια και στα ερευνητικά κέντρα, ο μηχανικός αναλαμβάνει έναν άτυπο ρόλο σύγχρονου στρατιωτικού. Περιγράφουμε δηλαδή μια αέναη κυκλική κίνηση στην οποία ο στρατιώτης μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε μηχανικό και ο μηχανικός ολοένα και περισσότερο σε στρατιώτη, θολώνοντας τα όρια μεταξύ του πολεμικού και του μη πολεμικού, αποκρύπτοντας δηλαδή πως πλέον πολεμικά είναι τα πάντα.

Κατασκευαστικές εταιρείες που ετοιμάζονται να αναλάβουν την "ανοικοδόμηση" των κατεστραμμένων από τον πόλεμο περιοχών, ενεργειακές και ναυτιλιακές εταιρείες που προμηθεύουν το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, εταιρείες ηλεκτρονικών που παίζουν κρίσιμο ρόλο στην κατασκευή σύγχρονων οπλικών συστημάτων όπως και εταιρείες πληροφορικής που ετοιμάζουν software και υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης για τον πόλεμο, όλες τους εταιρείες που απασχολούν τη μεγάλη μερίδα των μηχανικών και τεχνικών επιστημόνων. Και εμείς; Στο μεταίχμιο του να είμαστε εκμεταλλευόμενοι εργαζόμενοι των συγκεκριμένων εταιρειών αλλά ταυτόχρονα συνένοχοι ως καίριο κομμάτι της παραγωγής μιας πολεμικής αλυσίδας που εξοντώνει τα ταξικά μας αδέλφια σε άλλες πλευρές του πλανήτη.

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει σε όλα μας είναι ένα: τι μπορούμε να κάνουμε για να σπάσουμε τα δίκτυα συνενοχής που μας εμπλέκουν στον πόλεμο; Η απάντηση κρύβεται μέσα στο ίδιο το πρόβλημα. Όταν ο μιλιταρισμός και ο πόλεμος επελαύνουν σε κάθε πτυχή της ζωής μας, το αντιπολεμικό κίνημα οφείλει να κάνει ακριβώς το ίδιο ριζώνοντας σε κάθε χώρο εργασίας, σπουδών και ευρύτερα παραγωγής και κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Με λίγα λόγια, οφείλουμε πέρα από την ανυποταξία στον στρατό, να προτάξουμε την ανυποταξία από κάθε είδους πολεμική εργασία. Και να μην ξεχνάμε πως όσο και αν κεφάλαιο και κράτη εντείνουν την πολεμική τους οχύρωση, ποτέ δε θα μπορέσουν να υπερβούν την εγγενή αντίθεση που τρέφουν εντός τους: ότι προσπαθούν να εντάξουν στο χακί τους οικοσύστημα όλες εμάς που δε θα κηρύξουμε ποτέ τον πόλεμο σε άλλες καταπιεσμένες, όλους εμάς που θα στρέφουμε τα όπλα μας πάντα στους καταπιεστές μας.

Ο εχθρός μας βρίσκεται εδώ:

είναι ο ελληνικός καπιταλισμός και οι πολεμικές επιδιώξεις του ελληνικού κράτους

Καμία έρευνα για τον στρατό, το ΝΑΤΟ, το Ισραήλ // Δε θα γίνουμε tech workers για τον πόλεμο

Να κλείσουν όλες οι νατοϊκές βάσεις // Να καταργηθεί η υποχρεωτική στράτευση

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΗΜΜΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΣΧΗΜΑ ΣΕΜΦΕ
RESEARCH CRITIQUE