Η εργατική Πρωτομαγιά διαχρονικά αποτελεί κορυφαίο ορόσημο για την εργατική τάξη, μέρα-σύμβολο στον αγώνα των εργαζομένων για δουλειά και ζωή με δικαιώματα , για κοινωνική απελευθέρωση όλου του κόσμου. Μέρα μνήμης και πάλης για δουλειά και ζωή με δικαιώματα ,για ειρήνη και αλληλεγγύη των λαών, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Τη φετινή πρωτομαγιά η εργατική τάξη στη χώρα μας και σ' όλο τον κόσμο βρίσκεται αντιμέτωπη με την απειλή του πολέμου, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί απειλούν ακόμη και με γενικευμένο πόλεμο. Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας είναι στον 4ο χρόνο, ενώ στο επίκεντρο αυτή την περίοδο είναι πάλι η Μέση Ανατολή, με την εξελισσόμενη-μετά την υποτιθέμενη εκεχειρία, γενοκτονία στη Γάζα, αλλά και στην Δυτική Όχθη, τη μετατροπή του Λιβάνου σε Γάζα και του Ιράν σε Λίβανο! Το λογαριασμό τον πληρώνουν οι λαοί, με απώλειες ανθρώπινων ζωών, όπως στο Ιράν, Λίβανο, Παλαιστίνη, αλλά και οικονομικά, με την άνοδο των τιμών και τους προϋπολογισμούς, ασφυκτικά εξαρτημένους από την στρατηγική REARM EUROPE.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι τράπεζες και το κεφάλαιο, υλοποιούν και προωθούν συντονισμένα τη βάρβαρη πολιτική τους. Η στροφή προς την πολεμική οικονομία έχει δυσβάσταχτες συνέπειες για τους εργαζόμενους σε κάθε χώρα. Τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ του προγράμματος ReArm Europe της ΕΕ που θα ξοδευτούν για επανεξοπλισμό ετοιμάζουν την εργατική τάξη και τη νέα γενιά να γίνει κρέας στα κανόνια τους. Με την επίκληση της πολεμικής απειλής και των επικίνδυνων διεθνών εξελίξεων, κυβερνήσεις και κεφάλαιο παρουσιάζουν κάθε διεκδίκηση για μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια, ως εθνικά επικίνδυνη και δημοσιοοικονομικά αδύνατη.

Παράλληλα, η κυβέρνηση της ΝΔ μετέτρεψε τη χώρα σε απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση. Θέτει την χώρα συμμέτοχη στις στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές συμφωνίες και σε επιχειρήσεις, με αποκορύφωμα την εμπλοκή στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και την εμπλοκή στις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, το Λίβανο και όλη την περιοχή της Δυτ. Ασίας. Η ρατσιστική δολοφονική πολιτική της φέρνει διαρκώς νέα θύματα μεταναστών-προσφύγων, όπως δείχνουν τα εγκλήματα στην Πύλο, στην Χίο και άλλα δεκάδες, στο όνομα της «θωράκισης των συνόρων».

Οι οικονομικά ισχυροί και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν στόχο να ανατρέψουν όλα όσα κατακτήθηκαν με αγώνες εκατό κα πλέον χρόνια πριν και να απογειώσουν τα κέρδη τους. Με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών, της λειτουργίας τους με βάση το κέρδος,της παραχώρησης εν τέλει στο κεφάλαιο κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής, της απογείωσης της εργατικής εκμετάλλευσης.

Τα κέρδη τους είναι βαμμένα με αίμα! Η θυσία ανθρώπινων ζωών για τα κέρδη έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Εκτός από τα πολεμικά μέτωπα όπου «σκοτώνονται οι λαοί για τ΄ αφέντη το φαΐ», οι ζωές των εργαζομένων χάνονται άδικα και στην «ειρήνη» των αφεντικών. Τα εργοδοτικά εγκλήματα έφτασαν σε μαύρο ρεκόρ νεκρών και τραυματιών στους χώρους εργασίας το 2025.Η εργοδοτική δολοφονία των εργατριών στην Βιολάντα, είναι χαρακτηριστικό δείγμα για το που οδηγεί η αδυσώπητη δίψα των εργοδοτών για κέρδος. Τρία χρόνια από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, η κυβέρνηση συνεχίζει την συγκάλυψη και ανανεώνει τις συμβάσεις με την Hellenic Train. Τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα θα πληθαίνουν όσο η κυβερνητική πολιτική θα ταΐζει τις ορέξεις του κεφαλαίου για κέρδη, όσο οι κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες θα καταρρέουν και θα ιδιωτικοποιούνται.

Θέλουν ο λαός να ζει ως σύγχρονος σκλάβος! Η κυβέρνηση της ΝΔ, που βυθίζεται στα σκάνδαλα και στην ανυποληψία, επιτίθεται αδίστακτα στους εργαζόμενους για την επιβολή των βάρβαρων Συμφώνων Σταθερότητας της ΕΕ και της πολεμικής οικονομίας. Σήμερα, ένα αιώνα μετά το Σικάγο το 8ώρο έχει καταργηθεί ξανά, ο εργάσιμος χρόνος έχει γίνει λάστιχο, οι εργαζόμενοι, όχι μόνο εργάζονται ακόμη 40 ώρες την εβδομάδα, αλλά κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, ζουν με μισθούς πείνας, με την ακρίβεια να έχει κάνει ακόμα και βασικά αγαθά επιβίωσης απλησίαστα.

Οι επιχειρηματικοί όμιλοι καταγράφουν κέρδη ρεκόρ, στηριζόμενοι στα τσακισμένα δικαιώματα των εργαζομένων.

Κυβέρνηση και κεφάλαιο θεσμοθετούν την εργασιακή υπερεκμετάλλευση και τις συνθήκες ζούγκλας με τη βαρβαρότητα της 13ωρης εργασίας και τις συμβάσεις μηδενικών ωρών. Δημιουργούν το πλαίσιο που προσφέρει στις επιχειρήσεις φτηνό και ευέλικτο φτωχό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα. Παράλληλα, καταφεύγουν όλο και πιο συχνά σε μέτρα ποινικοποίησης και καταστολής απέναντι στους εργατικού , λαϊκούς αγώνες.Στην εκπαίδευση η κυβέρνηση της Ν.Δ. συνεχίζει το σφυροκόπημα του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της με στόχο την αντιδραστική μετάλλαξη του Δημόσιου Σχολείου σε ένα σχολείο πλήρως υποταγμένο στις ανάγκες της αγοράς, ένα σχολείο επιχείρηση, φτηνό, ευέλικτο, αυταρχικό. Με την αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, με την εισβολή της εμπορευματοποίησης που παίρνει πλέον την απροκάλυπτη μορφή της ιδιωτικής επιχείρησης (βλ. Ωνάσεια, «Ακαδημίες», ιδιωτικά ΑΕΙ, διεθνές απολυτήριο-ΙΒ, εξίσωση πτυχίων ΑΕΙ-κολλεγίων ),με την απογείωση των ταξικών φραγμών( Εθνικό Απολυτήριο, τράπεζα θεμάτων\ ΕΒΕ, εξετάσεις PISA, κ.ά.) με την πρωτοφανή σε έκταση και σφοδρότητα εκστρατεία αυταρχισμού και τρομοκρατίας για την επιβολή της αξιολόγησης με πογκρόμ διώξεων και πειθαρχικών, με την επέκταση της ελαστικής εργασίας, και πλήθος άλλων αντιεκπαιδευτικών νομοθετημάτων και πρακτικών συνεχίζει την αποδόμηση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και στρέφεται ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα και ανάγκες των παιδιών της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ, ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ!

Τα εκατομμύρια διαδηλωτών για τη Γάζα και τα Τέμπη, οι μεγάλοι αγώνες στην εκπαίδευση, την υγεία, οι αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, οι απεργίες των λιμενεργατών στη Μεσόγειο και στη χώρα μας, η πολυήμερη κινητοποίηση των αγροτών, δείχνουν τη δύναμη και τις δυνατότητες των «από κάτω». Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι βαθιά κλονισμένη από τη γενικευμένη οργή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το έγκλημα των Τεμπών ,το μπαράζ των αντιλαϊκών μέτρων, την εμπλοκή της στον πόλεμο. Οι εγκληματικές πολιτικές και η κυβέρνηση δεν έχουν πλέον καμιά νομιμοποίηση. Στην απεργία της Πρωτομαγιάς θα δηλώσουμε ξανά ότι δεν είμαστε αναλώσιμοι και δεν θα γίνουμε "κρέας στα κανόνια", θα διαδηλώσουμε την απαίτηση μας ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ!

Η ελπίδα των εργαζομένων βρίσκεται στα δικά μας χέρια, στον δικό μας αταλάντευτο αγώνα, κόντρα στον εργοδοτικό, κυβερνητικό συνδικαλισμό της ήττας και της υποταγής που ουσιαστικά αντιστρατεύεται τα εργατικά συμφέροντα και διευκολύνει την κυβέρνηση να περάσει την πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων μας, που θα βάζει στο στόχαστρο της πάλης του την Κυβέρνηση και κάθε επίδοξο διαχειριστή αυτής της πολιτικής, το Κεφάλαιο, αλλά και το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που σπέρνουν θάνατο και φτώχεια. Για την άμεση ουσιαστική βελτίωση της ζωής μας, για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, πόλεμο και περιβαλλοντική καταστροφή.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ - ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: ΕΙΡΗΝΗ, ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

• Ριζικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, κανένας μισθός και σύνταξη κάτω από 1200 ευρώ καθαρά. Γνήσιες ΣΣΕ εφ΄όλης της ύλης. Προστασία του λαϊκού εισοδήματος από την ακρίβεια. Μειώσεις των τιμολογίων σε ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, των τιμών στα βασικά διατροφικά αγαθά και στα καύσιμα. Κατάργηση πλειστηριασμών και κατασχέσεων σε βάρος λαϊκών στρωμάτων.

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά µε πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας. Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί/ Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών που έχουν έστω και μια σύμβαση εργασίας με βάση το πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία - κατάργηση του προσοντολόγιου.

• Κατάργηση όλων των νόμων για τη «διευθέτηση» και τη ρευστοποίηση του χρόνου εργασίας, των νόμων που τσακίζουν το 8ωρο και ποινικοποιούν τη συνδικαλιστική δράση. Μείωση του χρόνου εργασίας 30ωρο-5ηµερο-6ωρο.

Όχι δουλειά την Κυριακή. Επαναφορά του ωραρίου στους εκπαιδευτικούς της Β/θμιας και μείωση στους εκπαιδευτικούς της Α/Θμιας.

• Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι και όσοι συνέργησαν στη συγκάλυψη.

• Αποκλειστικά δημόσια αγαθά, σιδηρόδρομο, υγεία, νερό, ενέργεια, παιδεία. Κρατικοποίηση της Hellenic Train με εργατικό έλεγχο και φθηνές, ποιοτικές συγκοινωνίες για το λαό.

• Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την απεργία και τους αγωνιστές. Να πάρουν πίσω όλες τις διώξεις και τα πειθαρχικά. Κατάργηση των απεργοκτόνων νόμων Χατζηδάκη- Γεωργιάδη.

• Όχι στην αξιολόγηση-ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση του δημόσιου σχολείου. Κατάργηση όλων των αντιεκπαιδευτικών νόμων και μέτρων. Να σταματήσει τώρα η ατομική αξιολόγηση και κάθε διαδικασία. Κατάργηση όλων των αντίστοιχων νόμων. Αυτοδίκαιη Μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων και κατάργηση της διετίας των δόκιμων.

• Δημόσια Δωρεάν και Δημοκρατική εκπαίδευση για όλους κι όλες χωρίς διακρίσεις αποκλεισμούς

• Όχι στον πόλεμο! Καμία εμπλοκή της χώρας μας! Έξω από το ΝΑΤΟ, έξω οι βάσεις του θανάτου!. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Όχι στους πολεμικούς προϋπολογισμούς και τα εξοπλιστικά προγράμματα. Να ικανοποιηθούν οι τεράστιες κοινωνικές ανάγκες. Λευτεριά στον Παλαιστινιακό Λαό!

• Ανατροπή του δημ/νομικού συμφώνου σταθερότητας. Διαγραφή του ληστρικού δημόσιου χρέους και των χρεών των φτωχών λαϊκών οικογενειών.

• Ανατροπή της αντιλαϊκής, αντιεκπαιδευτικής, δολοφονικής πολιτικής και της κυβέρνησης που την εφαρμόζει, καθώς και όλων των παραλλαγών αυτής της πολιτικής, με τους αγώνες του κινήματος.

Δίνουμε μαχητικό παρόν την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η Μάη στην ταξική συγκέντρωση στις 10.30 π.μ. στην Καμάρα.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

1η ΜΑΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10.30πμ ΚΑΜΑΡΑ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ.

ΝΑ ΑΝΑΤΡEΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ & ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ, ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΜΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

90 χρόνια από το Μάη του '36, η εργατική τάξη ζει ξανά μια εποχή πολέμων και κρίσης, αλλά και μεγάλων αγώνων. Η στροφή προς την πολεμική οικονομία έχει δυσβάσταχτες συνέπειες για την εργατική τάξη σε κάθε χώρα. Τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ του προγράμματος ReArm Europe ετοιμάζουν την εργατική τάξη και τη νέα γενιά να γίνει κρέας στα κανόνια τους. Παράλληλα, η κυβέρνηση της ΝΔ εντάσσει τη χώρα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, με αποκορύφωμα τη συνενοχή της στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και τον Λίβανο.

Εκτός από τα πολεμικά μέτωπα όπου «σκοτώνονται οι λαοί για τ΄ αφέντη το φαΐ», οι ζωές των εργαζομένων χάνονται άδικα και στην «ειρήνη». Τα εργοδοτικά εγκλήματα έφτασαν σε μαύρο ρεκόρ και η εργοδοτική δολοφονία των εργατριών στην Βιολάντα, είναι χαρακτηριστικό δείγμα για το που οδηγεί η αδυσώπητη δίψα για κέρδος. Η κυβέρνηση της ΝΔ βυθίζεται στα σκάνδαλα, ενώ ταυτόχρονα επιτίθεται αδίστακτα στην εργατική τάξη με νόμους που θεσμοθετούν την εργασιακή υπερεκμετάλλευση και τις συνθήκες ζούγκλας. Κυβέρνηση και ΓΣΕΕ συμφώνησαν στη συνέχιση του μνημονιακού νομοθετικού πλαισίου για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που έχει οδηγήσει στο να καλύπτεται ένα πολύ μικρό μέρος των μισθωτών από κλαδικές συμβάσεις (μεταξύ αυτών δεν είναι οι εργαζόμενοι στον κλάδο μας). Έτσι, για άλλη μια χρονιά η αύξηση του κατώτατου μισθού κινήθηκε σε εξευτελιστικά επίπεδα κοροϊδίας, κατώτερος και από τις εξαγγελίες της ίδιας της κυβέρνησης, ελέω πολεμικών δαπανών!

Απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου πραγματοποιήθηκαν μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις, ακόμα και χωρίς τη συμμετοχή της ΓΣΕΕ. Συνολικά, ο κόσμος των καταπιεσμένων διεθνώς και στη χώρα μας βρίσκεται σε αναβρασμό. Στους δρόμους του αγώνα, στις αναζητήσεις για συλλογική οργάνωση ξαναγεννιέται μέσα στους λαούς και τον κόσμο της εργασίας η ανάγκη και η δυνατότητα μιας άλλης πορείας που θα εξασφαλίσει την ειρήνη και την αξιοπρεπή ζωή.

Ο υποταγμένος συνδικαλισμός συντάσσεται πλήρως με τις επιλογές των εργοδοτών και του κράτους. Η ΓΣΕΕ έχει μετατραπεί σε Α.Ε. Η «υπόθεση Παναγόπουλου», ανεξάρτητα από τη δικαστική εξέλιξή της, ανέδειξε το τεράστιο δίκτυο χρηματοδοτήσεων, εξαγορών, κρατικού, εργοδοτικού ελέγχου που απλώνεται σε κορυφαία στελέχη συνδικάτων. Η αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος προϋποθέτει συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζομένων, ενίσχυση των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό. Η Πρωτομαγιά πάντα θα ανοίγει ένα διαφορετικό δρόμο για το εργατικό κίνημα! Για να αναπτύσσονται, να συντονίζονται και να κερδίζουν οι αγώνες μας, αλλά και να φωτίζουν τη δυνατότητα για μια άλλη ζωή συνολικά!

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

πηγή : email που λάβαμε στις 22 Απριλίου 21h

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πόλεμο, φασισμό, μισθωτή σκλαβιά

Οργάνωση και αγώνας για την πάγκοσμια Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

1η Μάη

Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

1η ΜΑΗ: ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Παλεύουμε για τα σύγχρονα δικαιώματά μας στην εργασία!

Παλεύουμε για να σταματήσουν οι πόλεμοι!

Όλες/όλοι στην Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς

Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10:30

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία! Kατεβαίνουμε στο δρόμο και υψώνουμε ανάστημα απέναντι στην εργοδοσία, την κυβέρνηση της ΝΔ, τους γραφειοκράτες της ΕΕ και τους γαλονάδες του ΝΑΤΟ. Όλους εκείνους δηλαδή που:

Μας θέλουν κρέας για οβίδες ή γρανάζια στις μηχανές του πολέμου!

Οι δηλώσεις του Δένδια πως πρέπει να συνηθίσουμε στα φέρετρα με την ευρωπαϊκή ή την ελληνική σημαία, φαντάζουν ολοένα και πιο κοντινές. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αιματοκυλούν το Ιράν, το Λίβανο, την Παλαιστίνη προσπαθώντας να κάνουν κουμάντο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ντύνεται στο χακί, με τα 800δις πολεμικών εξοπλισμών του Rearm Europe, ενώ συνολικά η ζωή αλλάζει στην εποχή των πολέμων, ώστε να ξαναμοιραστεί ο κόσμος στα πεδία των μαχών.

Η Ελλάδα μπαίνει για τα καλά στο χορό. Οι φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο, η παροχή κάθε διευκόλυνσης στους Αμερικανούς μέσω των βάσεων, οι πύραυλοι Patriot στη Σαουδική Αραβία και η κάθε μορφής συνεργασία με το Ισραήλ που φτάνει μέχρι και σε αποστολή στρατευμάτων στη ματωμένη Γάζα, δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα του λαού. Εξυπηρετούν τις βλέψεις της ελληνικής ολιγαρχίας, της τάξης του Μυτιληναίου που μας έλεγε ότι είναι καιρός για «κανόνια, όχι βούτυρο» και του Μαρινάκη που ανησυχεί για τα στενά του Ορμούζ και τα κέρδη των πετρελαιάδων και των εφοπλιστών…

Το λογαριασμό των πολέμων του κεφαλαίου τον πληρώνει η εργατική τάξη, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Προς το παρόν, οι λαοί του Ιράν, της Παλαιστίνης, του Λιβάνου ματώνουν αλλά εξακολουθούν να αντιστέκονται ηρωικά, ενώ εμείς βλέπουμε το κόστος ζωής να εκτινάσσεται, τις όποιες κοινωνικές παροχές να εξαλείφονται και τα ΜΜΕ των ολιγαρχών να μας ταΐζουν πατριδοκαπηλία για να εκβιάσουν τη σιωπηλή μας συναίνεση.

Θέλουν να ζούμε και να πεθαίνουμε για τα κέρδη τους!

Εν έτη 2026 οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες όχι μόνο δεν βλέπουμε τις ζωές μας να βελτιώνονται χάρη στην τεχνολογική πρόοδο, αλλά αντίθετα οι εργασιακές σχέσεις επιδεινώνονται διαρκώς. Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και μεγάλο μέρος της αστικής δήθεν αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ακροδεξιά) έχουν καταπατήσει το 8ωρο, ακόμα και με 13ωρο (δια χειρός Νίκης Κεραμέως), στο όνομα μάλιστα της «ελευθερίας» να διαλέξεις περισσότερη εκμετάλλευση. Τα σωματεία φακελώνονται στο ΓΕΜΗΣΟΕ ή εξαναγκάζονται να κάνουν ηλεκτρονικές εκλογές, οι συνδικαλιστές αντιμετωπίζουν πειθαρχικές και ποινικές διώξεις, το απεργιακό δικαίωμα μπαίνει ολοένα και περισσότερο στο στόχαστρο.

Έτσι κάπως διαμορφώνεται η καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς. Με το μισθό να τελειώνει στις 15 του μήνα και τα ωράρια ολοένα να ξεχειλώνονται, με τον βούρδουλα της ανταγωνιστικότητας στον ιδιωτικό τομέα και αξιολόγησης στο δημόσιο, ώστε να απολύεται όποιος αντιμιλάει. Η νέα γενιά αντικρύζει την άβυσσο της επισφάλειας, και της εργασίας χωρίς δικαιώματα. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μοιράζει κουπόνια πείνας και πανηγυρίζει -μαζί με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες- για την υποτιθέμενη επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με μισθούς που δεν βγαίνει ο μήνας.

Οι δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα που προστέθηκαν στους πάνω από 200 νεκρούς της τάξης μας στους χώρους δουλειάς το 2025 αποδεικνύουν ότι το κεφάλαιο δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για να αυξήσει την κερδοφορία του, ακόμα και αν οι χώροι δουλειάς έχουν διαρροή γκαζιού. Δεν θα επιτρέψουμε άλλες εργοδοτικές δολοφονίες, δεν θα δουλεύουμε σε υποψήφια νεκροταφεία εργατών.

Με ένα εργατικό κίνημα ταξικής χειραφέτησης για τις κατακτήσεις του 21ου αιώνα!

Είναι φανερό ότι χρειάζεται ένα νέο εργατικό κίνημα σε μορφές και περιεχόμενο για να μπορέσει να απαντήσει στην επίθεση που εξαπολύεται στην εργατική τάξη. Ένα κίνημα που θα βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου Παναγόπουλου και σία, τον υποταγμένο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό . Αυτών που προσπαθούν να κάνουν το εργατικό κίνημα εταίρο του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων, μασουλώντας για αντάλλαγμα ευρωπαϊκά κονδύλια, οργανώνοντας συνέδρια σε πολυτελή ξενοδοχεία και έχοντας τελικά ανύπαρκτη σχέση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα που θα υπερβεί τα όρια του ΠΑΜΕ που βάζει φρένο στη δυναμική των αγώνων όταν ξεφεύγουν από τον έλεγχό του και απαξιώνει τα πολιτικά αιτήματα με την πρόφαση ότι καπιταλισμό έχουμε «είτε έτσι, είτε αλλιώς» (πχ δημόσιο ή ιδιωτικό) πάλι χαμένοι θα είμαστε.

Το εργατικό κίνημα που μπορεί όχι απλά να διεκδικήσει τα χαμένα ολόκληρων αιώνων όπως είναι το 8ώρο που καταστρατηγείται, αλλά να ορίσει και τα σύγχρονα δικαιώματα της τάξης στον αιώνα μας είναι ένα κίνημα που:

- Θα απαντάει στα καθολικά συμφέροντα της εργατικής τάξης διεκδικώντας από το μισθό, τα ωράρια και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μέχρι το σταμάτημα του πόλεμου και της ακρίβειας, τις ανάγκες για δημόσια αγαθά, για ελεύθερο χρόνο και πολιτισμό.

- Θα τα βάζει με το σύνολο των εχθρών της εργατικής τάξης, από τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς, μέχρι τις κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους μηχανισμούς της που εκφράζουν το συλλογικό κεφάλαιο και προωθούν όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο.

- Θα οργανώνεται μέσα στους χώρους δουλειάς με κέντρο τις γενικές συνελεύσεις που οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες θα συζητάνε τα προβλήματα και τις διεκδικήσεις τους, θα οργανώνουν τους αγώνες τους και θα συντονίζονται μακριά από την γραφειοκρατία της υποταγής.

Με την αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική αριστερά μπροστά!

Η αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική αριστερά είναι η μόνη που μπορεί να μπει σφήνα στην πολιτική της συναίνεσης των αστικών κομμάτων και την εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου. Γιατί είναι μέσα στους αγώνες που ξεσπούν και προσπαθεί να τους δώσει ανατρεπτική προοπτική. Προωθεί την κοινή πάλη όλων των αγωνιζόμενων κομματιών. Δεν φοβάται να πει ότι πρέπει να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο για να ζήσει ο κόσμος της εργασίας - άρα να κρατικοποιηθούν όλα τα δημόσια αγαθά και οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας. Να φύγουμε από τους μηχανισμούς του πολέμου και της οικονομικής ασφυξίας την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η πολιτική της τρομάζει τους κυβερνητικούς εκπροσώπους (όπως ο Άδωνης και ο Πρετεντέρης) για αυτό και τη συκοφαντούν.

Στα σχέδια του κεφαλαίου και των κυβερνώντων που το υπηρετούν η απάντηση πάντα θα είναι οι Πρωτομαγιές μας!

Όπως στο Σικάγο το 1886 ο αιματοβαμμένος ξεσηκωμός των συνδικάτων για το οχτάωρο αντήχησε σε όλο τον κόσμο. Όπως στην Θεσσαλονίκη το 1936 η εργατική τάξη με μπροστάρηδες τους καπνεργάτες τα έβαλε με την εργοδοσία, τη χωροφυλακή και το στρατό. Όπως στην Καισαριανή το 1944 ανήμερα Πρωτομαγιάς οι 200 αλύγιστοι κομμουνιστές έπεσαν στο όνομα της πανανθρώπινης χειραφέτησης από το τέρας του ναζισμού και το σύστημα που το εξέθρεψε.

Ο χειρότερος εφιάλτης τους είναι να οργανώσει η εργατική τάξη τη δύναμη που έχει στα χέρια της. Για να ανατρέψει την εκμετάλλευσή της, τους πολέμους που τη βάζουν να δίνει το αίμα της συμμετέχει, το σάπιο απάνθρωπο σύστημά τους. Να παλέψει για μια κοινωνία με κέντρο την ελευθερία, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη συνεργασία και την ισότητα, μια νέα κομμουνιστική προοπτική.

Κομμουνιστική Απελευθέρωση

οργάνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Η Εργατική Πρωτομαγιά να γίνει σταθμός σύγκρουσης και αγώνα

Δεν είμαστε αναλώσιμοι, δεν θα γίνουμε κρέας στα κανόνια τους.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία! Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την Πρωτομαγιά του Σικάγο, όπου οι εργάτες και οι εργάτριες διεκδίκησαν και κέρδισαν με απεργίες και αγώνες 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο.

Η 1η Μάη 2026, είναι συνδεδεμένη με τα αιτήματα του Σικάγο, καθώς η εργατική τάξη και οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν ακήρυχτο πόλεμο, με την απογείωση εκμετάλλευσης, της σκλαβιάς του 13ωρου, της φτώχειας, της ακρίβειας, της ελαστικής εργασίας.

Όταν η «ανάπτυξή» τους σημαίνει κέρδη για το κεφάλαιο και φτώχεια για την εργατική τάξη, και η «σταθερότητά» τους μεταφράζεται ως εργασιακή ζούγκλα, ιδιωτικοποιήσεις και εγκλήματα όπως στα Τέμπη και στην Βιολάντα, ο δρόμος του Μάη 1886 φαίνεται μονόδρομος.

Το κεφάλαιο επιχειρεί να απαντήσει στην κρίση του μέσα από τους εξοπλισμούς, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους των ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ και ΕΕ που εξοντώνουν λαούς, με την κυβέρνηση της ΝΔ να μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο, φορτώνοντας τον λαό με εξοπλιστικά βάρη. Η κυβέρνηση με την στήριξη της θεσμικής αντιπολίτευση, προχωρά σε ακόμα περισσότερες παραγγελίες όπλων, συμμετέχει στον πόλεμο στο Ιράν, ενισχύει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και όλες τις ιμπεριαλιστικές αμερικανικές επιδιώξεις στο πλευρό του Ισραήλ. Παράλληλα συγκαλύπτει το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ και αποδέχεται τα ρουσφέτια και τις μαζικές υποκλοπές. Την ίδια στιγμή, στερεί κοινωνικές παροχές από τους εργαζόμενους, ενισχύοντας τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά τους λογαριασμούς που μένουν απλήρωτοι, τα ενοίκια που εκτοξεύονται και οι μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Η ΕΕ κατευθύνει εκατοντάδες δισεκατομμύρια έως το 2030 για επανεξοπλισμό, ενώ και η κυβέρνηση δαπανά τεράστια ποσά κάθε χρόνο. Οι πολιτικές αυτές δεν είναι προσωρινές, αλλά μια μόνιμη επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής τάξης.

Όμως, οι εργατικοί αγώνες αποτελούν ζωντανή απόδειξη της δύναμης, της συλλογικής δράσης και της οργάνωσης από τα κάτω! Από τις κατακτήσεις του 8ώρου και της κοινωνικής ασφάλισης, από την πρώτη Πρωτομαγιάτικη Απεργία στην Ελλάδα το 1892, τον αγώνα των καπνεργατών το 1936, τους 200 της Καισαριανής το 1944, μέχρι τον αγώνα των λαών της Παλαιστίνης και του Ιράν απέναντι στην καταπίεση, μαζί με τα κινήματα αλληλεγγύης και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων διεθνώς που συγκρούονται με τον κόσμο της εκμετάλλευσης και πολέμου, κάθε κατάκτηση είναι αποτέλεσμα μαζικών και συγκρουσιακών αγώνων.

Κοινό χαρακτηριστικό τους η αλληλεγγύη και η αποφασιστικότητα των εργαζομένων να υπερασπιστούν τις ανάγκες και τη ζωή τους απέναντι στην εκμετάλλευση. Αυτοί οι αγώνες δείχνουν ότι, όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται και διεκδικούν συλλογικά, μπορούν να επιβάλλουν τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους.

Σήμερα, η εργατική τάξη με τους αγώνες της μπορεί να απαντήσει στην επίθεση της κυβέρνησης και του κεφαλαίου. Να οργανώσει την αντίσταση απέναντι στον πόλεμο και να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε.

Η δυσωδία που αναδίδει η υπόθεση Παναγόπουλου επιβεβαιώνει ότι ο υποταγμένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός καμία σχέση δεν έχει με τις εργατικές ανάγκες. Ο δρόμος είναι η κλιμάκωση και ο συντονισμός των αγώνων στην βάση των εργαζόμενων, με μαχητικές μορφές πάλης και απεργίες για να νικήσει ο κόσμος της δουλειάς.

Καμία κυβερνητική εναλλαγή στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής δεν μπορεί να δώσει λύση. Οι πολιτικές που υπηρετούν την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το κεφάλαιο, είτε με «νεοφιλελεύθερο» είτε με «προοδευτικό» πρόσημο, οδηγούν στην κατεύθυνση της λιτότητας, του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Δεν αποδεχόμαστε τη φτώχεια ως «κανονικότητα», τον πόλεμο ως «αναγκαιότητα», τη ζωή-λάστιχο ως «μοντέρνα εργασία». Παλεύουμε για να επιβάλουμε τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας απέναντι στα κέρδη τους. Για να ανατραπεί η κυβέρνηση της φτώχειας και του πολέμου, για να ηττηθεί η πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Για «Ψωμί - Ειρήνη - Ελευθερία-Δημόσια Κοινωνικά Αγαθά».

Παλεύουμε για τη ζωή που μας αξίζει:

Καμία εμπλοκή - καμία συνενοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και των λαών της περιοχής. Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», διώξιμο των βάσεων. Λευτεριά στην Παλαιστίνη και διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.
Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός και σύνταξη 1.200 ευρώ καθαρά. Επιστροφή 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Γνήσιες ελεύθερες ΣΣΕ. Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, την ενεργειακή και διατροφική φτώχεια, την έλλειψη στέγης. Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου -6ωρο 5νθήμερο 30ωρο.
Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο.
Αποκλειστικά στο Δημόσιο συγκοινωνίες, ρεύμα, νερό, Παιδεία, Υγεία, ασφάλιση και όλα τα κοινωνικά αγαθά. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για το «χρέος», το σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε. και τους πολεμικούς εξοπλισμούς.
Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι και όσοι συνέργησαν στη συγκάλυψη.
Κάτω οι αντεργατικοί νόμοι και η καταστολή. Κάτω τα χέρια από την απεργία. Κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης. Τέρμα στις διώξεις και τις απολύσεις. Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση. Κατάργηση του ν. Χατζηδάκη, Γεωργιάδη.
Δικαιοσύνη για το έγκλημα στην Πύλο και στην Χίο. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δικαιώματα και δουλειά για πρόσφυγες και μετανάστες.
Μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Να μπει τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα-εργατικά "ατυχήματα".
Έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που αποτελούν πυλώνες πολέμου, εκμετάλλευσης και αντιλαϊκών πολιτικών.

Η απάντηση βρίσκεται στον δρόμο του ανατρεπτικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Σήμερα, στο δρόμο του Σικάγο, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο ένα μαχητικό εργατικό κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στις λογικές του «ρεαλισμού» της εθνικής συμμαχίας και της ταξικής συνεργασίας. Ένα κίνημα που θα βάζει στο στόχαστρο την καρδιά του προβλήματος, δηλαδή το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ένα κίνημα ταξικό και διεθνιστικό που θα παλεύει για την ειρήνη των λαών, ενάντια στον ρατσισμό και την φασιστική απειλή, για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου. Για να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές και την εργατική εξουσία, για την κοινωνική απελευθέρωση και την εργατική χειραφέτηση.

Όλοι κι όλες στις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις

Θεσσαλονίκη | 11.00 | Καμάρα

________________________________

ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ:

«Μόρφωση - Δουλειά - Ειρήνη - Ελευθερία»

Αυτά που για εκείνους είναι απλές λέξεις, για εμάς είναι ο αγώνας για τη ζωή μας. Η φετινή Πρωτομαγιά μας βρίσκει στην πρώτη γραμμή, ανυπότακτους απέναντι σε ένα σύστημα που μας θέλει αναλώσιμους.

ΌΛΟΙ/ΕΣ/Α - 1/5 10:30 ΚΑΜΑΡΑ

πηγή : email που λάβαμε στις 23 Απριλίου 18h

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας καλεί όλους και όλες, τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες του κλάδου μας στην απεργία, την Παρασκευή 1η Μάη 2026.

Κοντεύει σχεδόν ενάμιση αιώνας από τη στιγμή της εργατικής διεκδίκησης στο Σικάγο για την καθιέρωση του 8ωρου και καλύτερων εργασιακών συνθηκών και ερχόμαστε στο σήμερα, το 2026, όπου καλούμαστε πάλι να διεκδικήσουμε ξανά όσα με αγώνες είχαν κερδηθεί και τόσα χρόνια θεωρούσαμε δεδομένα. Τα εργατικά δικαιώματα τα οποία κερδήθηκαν ύστερα από άγριες συγκρούσεις και δολοφονίες εργατών το 1886 στο Σικάγο, μας υπενθυμίζουν την ανάγκη για αδιαπραγμάτευτους και συνεχείς αγώνες και διεκδικήσεις.

Σήμερα, όλο και περισσότερο τα εργαζόμενα άτομα βρισκόμαστε μπροστά στην έντονη και συνεχή επίθεση ενάντια στα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματά μας. Οι μισθοί μας δεν φτάνουν για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, που για την ενοικίαση σπιτιού ξοδεύουμε τον μισό μισθό μας, δουλεύουμε απλήρωτες/οι , πολλές φορές ανασφάλιστοι/ες, με υπερωρίες, εκφοβισμούς και με τον συνεχή φόβο της απόλυσης ή της μη ανανέωσης της σύμβασής μας. Ακόμα χειρότερα πολλοί/ες από εμάς χύνουν το αίμα τους τραυματιζόμενα ή δολοφονημένα εξαιτίας των πλημμελών μέτρων ασφαλείας που αποτελούν για τα αφεντικά απλά ένα ακόμα πρόσθετο κόστος, βλέπε εργοστάσιο Βιολάντα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κρατικός μηχανισμός και το κεφαλαίο έχουν πλέον αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας το πόσο αναλώσιμες θεωρούν τις ζωές μας, θυσιάζοντας χωρίς δεύτερη σκέψη την ασφάλειά μας στον βωμό του κέρδους τους με χαρακτηριστικό παράδειγμα το έγκλημα των Τεμπών.

Τα τελευταία αντεργατικά νομοσχέδια καταπατούν ό,τι μπορεί να είχε απομείνει και να αποκαλείται εργασιακό δικαίωμα, καθώς νομιμοποιούν με κρατική βούλα τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και συνδυάζονται με την ευθεία επίθεση στο δικαίωμα στην απεργία και την ίδια την ύπαρξη των εργατικών σωματείων και των συλλογικών μας οργάνων, προφανώς για να μην υπάρχει αντίδραση σε όλα τα παραπάνω. Μετά από το τελευταίο απαράδεκτο αντεργατικό νομοσχέδιο της Νίκης Κεραμέως, το οποίο περιλαμβάνει τη νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας ακόμα και σε έναν εργοδότη, έχουμε ακόμα περισσότερο έλεγχο, ακόμα πιο εξαντλητικά ωράρια, μείωση των διαστημάτων άδειας, υπερωρίες και στη μερική απασχόληση (αν είναι μερική γιατί χρειάζεται υπερωρίες;), υπονομεύοντας την αναγκαιότητα για ξεκούραση, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχημάτων, αλλά και απόλυσης, και καταργώντας το κεκτημένο 8ώρο.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να αγνοούμε την γενοκτονία στην Παλαιστίνη, που αναδεικνύει με τον πιο βίαιο τρόπο την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά σε γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Οι πόλεμοι και οι στρατιωτικές συγκρούσεις που πλέον δεν είναι κάτι μακρινό, επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά μας, τροφοδοτώντας την ακρίβεια, αυξάνοντας τις τιμές στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα βασικά αγαθά, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τις ζωές των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που οι λαοί πληρώνουμε το κόστος, τα κέρδη για λίγους πολλαπλασιάζονται.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε συνεχώς αυξήσεις τιμών σε ενέργεια, είδη πρώτης ανάγκης και καύσιμα, υψηλά ενοίκια, αυξημένα ποσοστά ανεργίας, αύξηση της φορολογίας, αυξημένα κόστη υγείας και εκπαίδευσης, εξώσεις από σπίτια και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τα LGBTQI+ άτομα βιώνοντας μεγαλύτερη ανεργία, χαμηλότερους μισθούς, μεγαλύτερη ανασφάλιστη εργασία και περισσότερες διακρίσεις, παραβιαστικές και βίαιες συμπεριφορές στον χώρο εργασίας. Όλα αυτά συνθέτουν ένα παζλ μιας ασφυκτικής ζωής που εξαθλιωνόμαστε και υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο η ποιότητα της ζωής μας θέτοντας πραγματικό ζήτημα επιβίωσης για πάρα πολλά άτομα από εμάς.

Απέναντι στην καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής και δραστηριότητάς μας, θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς μας, σε σωματεία, να απεργούμε και να διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες για τη ζωή και την εργασία μας. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία, σταθερό ωράριο εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει φύλου, φυλής και σε βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μέσα από τα σωματεία μας μπορούμε να παρέμβουμε στα σχέδια τους και να τα ανατρέψουμε, με συμμετοχή, μαζικότητα και απεργίες.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΚΤΑΩΡΟ, ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ, ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ & ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ & ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ & ΟΛΟΥΣ, ΝΤΟΠΙΟΥΣ & ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Εργατική Πρωτομαγιά: Δεν είναι αργία, δεν είναι γιορτή, είναι Απεργία!

140 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Σικάγο του 1886. Την Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς αγωνιστές/τριες εργαζόμενοι και εργαζόμενες, μετά από καλέσματα των συνδικάτων τους, βγήκαν στους δρόμους των ΗΠΑ και διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, με κύριο αίτημα τότε το 8ωρο, παίρνοντας ως απάντηση την -θανάσιμη αρκετές φορές - βία της κρατικής και παρακρατικής καταστολής, της αστυνομίας και των πληρωμένων λακέδων του Κεφαλαίου.

Στο Σικάγο οι εργαζόμενοι/ες, παρά την καταστολή, επέμεναν να βγαίνουν στους δρόμους και τις επόμενες ημέρες, ενώ την 4η Μαΐου 1886 πραγματοποιήθηκε Συγκέντρωση στην πλατεία Χέιμαρκετ, που εξελίχθηκε βίαια ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές, με αποτέλεσμα να υπάρξουν απώλειες και από τις δύο πλευρές. Ακολούθησε κύμα αντεργατικής καταστολής, κυρίως απέναντι στα πιο δραστήρια κομμάτια της εργατικής τάξης: τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές και τους επαναστάτες συνδικαλιστές. Οι "έρευνες" της αστυνομίας οδήγησαν αργότερα στην σύλληψη 8 εργατών και την καταδίκη 5 εξ αυτών σε θάνατο (ο ένας αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεση) ενάμιση χρόνο αργότερα.

Η δίκη και η καταδίκη των συλληφθέντων ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων και κινητοποιήσεων ανάμεσα στην εργατική τάξη αλλά και προοδευτικούς κύκλους διεθνώς. Παρότι είχε δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα από την καταστολή, το προλεταριάτο βγήκε από την υπόθεση αυτή πιο ενωμένο από ποτέ και συνέχισε να διεκδικεί δυναμικά. Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε από την (2η) Διεθνή Ένωση των Εργαζομένων ως παγκόσμια ημέρα εργατικής διεκδίκησης το 1890, με κύριο αίτημα το 8ωρο.

Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, την ημέρα αυτή μνημονεύουμε επίσης τις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις της Άνοιξης του 1936, που ξεκίνησαν με την απεργία των καπνεργατών στις 29 Απριλίου και κορυφώθηκαν στις 9 Μαΐου, όταν και οι διαδηλώσεις πνίγηκαν στο αίμα από την επέμβαση των αστυνομικών αλλά και στρατιωτικών δυνάμεων του Μεταξικού καθεστώτος. 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες, την ημέρα εκείνη μονάχα, ήταν το τίμημα του δυναμικού ταξικού αγώνα, καθώς εγκαινιαζόταν μια περίοδος σκληρού ολοκληρωτισμού, φυλακίσεων και εκτελέσεων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών εργαζομένων, αρκετοί εκ των οποίων παραδόθηκαν στους Ναζί κατά την κατοχή, ανάμεσα τους και οι περισσότεροι εκ των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής.

Σήμερα, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά το Σικάγο και 90 χρόνια από τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν τον αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ώρες δουλειάς, υψηλότερους μισθούς. Συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η παρούσα συγκυρία που βιώνουμε είναι σίγουρα αυτή της εκ νέου ολοκληρωτικής επίθεσης στα δικαιώματά μας. Η νομοθέτηση του 13ωρο, παράλληλα με τις "ευέλικτες" συνθήκες εργασίας που επιβάλλονται (παράλληλα με την σχεδόν απόλυτη απελευθέρωση των απολύσεων), μεγιστοποιούν τα κέρδη του Κεφαλαίου, ενώ ουσιαστικά κανονικοποιούν την εργασιακή εξάντληση.

Όλα τα παραπάνω συμβάλουν, εκτός των άλλων, στον πολλαπλασιασμό των "εργατικών ατυχημάτων", δηλαδή των εργοδοτικών δολοφονιών. Την περσινή χρονιά ξεπεράσαμε τους/τις 200 νεκρούς/ες εργάτ(ρι)ες, ενώ και φέτος ήδη μετράμε δεκάδες ανθρώπους της τάξης μας που έγιναν θυσία στον βωμό του κέρδους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν τα αφεντικά τσιγκουνεύονται - τα μηδαμινά για αυτούς - κόστη των μέτρων εργασιακής ασφαλείας ενώ οι υπεύθυνες ελεγκτικές αρχές σωπαίνουν ή συγκαλύπτουν.

Στον κλάδο μας, τις Τεχνολογίες και την Πληροφορική, παρατηρούμε πως οι εταιρίες συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη κάθε χρόνο, εκμεταλλευόμενες την εργασία μας. Την ίδια ώρα, πολλά είναι τα τμήματα και πρότζεκτ που κλείνουν, καθώς θεωρούνται "ασύμφορα" και εκατοντάδες συνάδελφοι/ισσες πετιούνται στον δρόμο. Στις Τηλεπικοινωνίες και τα Call Center, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν να θεωρούνται αναλώσιμοι/ες και να ανακυκλώνονται με ταχύτητα πολυβόλου, αλλά και στην Πληροφορική παρατηρούνται πλέον σημαντικές περικοπές στο προσωπικό μικρότερων ή μεγαλύτερων εταιριών.

Παράλληλα, αρκετές από αυτές τις εταιρίες, "εναρμονιζόμενες με το κλίμα της εποχής" και τις ανάγκες της αγοράς, στρέφονται πλέον προς την έρευνα και την ανάπτυξη για την πολεμική βιομηχανία. Η ανάπτυξη τεχνολογιών οπλικών συστημάτων, drones αλλά και διαφόρων άλλων λογισμικών προγραμμάτων σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί ένα από τα κυριότερα πεδία ανάπτυξης των κερδών των επιχειρήσεων του κλάδου.

Την εποχή που ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα, την εποχή των γενοκτονιών και των ιμπεριαλιστικών επιδρομών, η παγκόσμια εργατική τάξη έχει την δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, μέσα από την θέση της στην καπιταλιστική αλυσίδα (στα λιμάνια, τα τρένα, τα εργαστήρια), να μπλοκάρει τις μηχανές του θανάτου, να σταθεί αλληλέγγυα στους λαούς που βάλλονται, να βάλει φρένο στον πόλεμο. Δεκάδες ενέργειες τέτοιου χαρακτήρα έλαβαν χώρα τα τελευταία 2 χρόνια και είναι ανάγκη να πολλαπλασιαστούν.

Ως Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική πιστεύουμε πως οι εργαζόμενοι/ες, οργανωμένοι/ες στα σωματεία τους και στις κοινωνικές και πολιτικές τους οργανώσεις, έχουν την δύναμη να σταματήσουν μια και καλή την καταπίεση και την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και τον θάνατο. Μέσα από την καθημερινή διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους στον χώρο εργασίας, πρέπει να μαζικοποιήσουν τις τάξεις του οργανωμένου αγώνα, να προωθήσουν τις διαδικασίες βάσης και συμμετοχικότητας στα σωματεία τους και, εν τέλει, να πιστέψουν στην συλλογική τους δύναμη, την μοναδική δύναμη που μπορεί να φέρει τον κόσμο ανάποδα.

Όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά, 10:30, Καμάρα

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια.

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

✊🏼 ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Την Πρωτομαγιά η παγκόσμια εργατική τάξη τιμά τους νεκρούς του ταξικού πολέμου, πιάνει το νήμα από τις μάχες του παρελθόντος και το ξετυλίγει στο σήμερα, στον αγώνα για την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Την ημέρα αυτή, όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ές μνημονεύουμε και τιμούμε τους αναρχικούς αγωνιστές εργάτες στο Σικάγο του 1886, που έδωσαν την ζωή τους για να κατακτήσει η τάξη μας καλύτερες και πιο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ζωής, με κύριο αίτημα της εποχής το 8ωρο.

Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, τιμούμε επίσης την μεγάλη εργατική εξέγερση του Μάη του 1936, η οποία πνίγηκε στο αίμα από το φασιστικό Μεταξικό καθεστώς, που, όπως και κάθε πολιτική εξουσία στην ιστορία, δημοκρατική ή απολυταρχική, έδρασε στην υπηρεσία των συμφερόντων του Κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι 140 χρόνια μετά από τα γεγονότα του Σικάγο και 90 από αυτά της Θεσσαλονίκης, καλούμαστε ακόμη να διεκδικούμε τα αυτονόητα, αφού κάθε νέος αντεργατικός νόμος που ψηφίζουν οι κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης έρχεται να ξυλώσει λίγο-λίγο τις κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.

Το 8ωρο, που κερδήθηκε με αίμα, θα έπρεπε σήμερα να θεωρείται παρωχημένο αίτημα, λόγω της ανάπτυξης της διαθέσιμης τεχνολογίας που μπορεί να μειώσει ριζικά τον χρόνο εργασίας. Ωστόσο, ακόμη και αυτό μοιάζει πλέον με ειδυλλιακή κατάσταση, αφού η νομοθέτηση του 13ωρου, σε συνδιασμό με την αυξημένη ανεργία και την επισφάλεια, εξαναγκάζει τους/τις εργάτ(ρι)ες στην απόλυτη εξουθένωση, προκειμένου να είναι αρκετά παραγωγικοί/ες για τα αφεντικά, εφόσον είναι ανά πάσα στιγμή αναλώσιμοι/ες. Οι "ευέλικτες" σχέσεις εργασίας επιτείνουν την εκμετάλλευση και η επίθεση στον συνδικαλισμό και την απεργία νομοθετείται μεθοδικά, ώστε οι εργαζόμενοι/ες να κρατιούνται διαιρεμένοι/ες και αδύναμοι/ες.

Ταυτόχρονα, οι εργοδοτικές δολοφονίες στα εργασιακά κάτεργα, που βαφτίζονται "ατυχήματα", έχουν γίνει καθημερινότητα: Το 2025, με βάση τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, ξεπεράσαμε τους 200 θανάτους σε εργασιακούς χώρους, ενώ η φετινή χρονιά ξεκίνησε με το μεγάλο εργοδοτικό έγκλημα στα Τρίκαλα, την δολοφονία 5 εργατριών στην βιομηχανία Βιολάντα. Και η λίστα των νεκρών αυξάνεται καθημερινά, με αποκλειστική ευθύνη των εργοδοτών, που για να γλιτώσουν λίγα ευρώ, παραβλέπουν βασικά μέτρα εργασιακής ασφάλειας.

Ως αναρχικοί/ες, μέλη της ευρύτερης εργατικής τάξης κι εμείς, πιστεύουμε πως αυτή η κατάσταση οφείλει και μπορεί να ανατραπεί. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί μόνο από τους/τις ίδιους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες και από κανέναν σωτήρα, καμία κυβέρνηση, κανένα κόμμα. Καλούμε όλους τους ανθρώπους της τάξης μας να οργανωθούν στους χώρους της δουλειάς τους, στα σωματεία τους, σε εργατικές πρωτοβουλίες. Να προωθήσουν στο εσωτερικό τους συμμετοχικές διαδικασίες στην βάση και να σπάσουν οποιαδήποτε γραφειοκρατία ή ιεραρχία, να διαλύσουν οποιαδήποτε φιλοεργοδοτική λογική. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Τους καλούμε επίσης να πυκνώσουν τις γραμμές του οργανωμένου αναρχικού κινήματος και τον συνολικότερο αγώνα ενάντια σε κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση. Τον αγώνα για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης: την Αναρχία, τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε το εξής: Σήμερα, την εποχή των γενικευμένων διακρατικών πολεμικών συγκρούσεων, των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και της γενοκτονίας που συνεχίζει να συντελείται στην Παλαιστίνη, στα οποία το Ελληνικό Κράτος παίζει ενεργό ρόλο, οι οργανωμένοι/ές εργαζόμενοι/ές εχουν την δύναμη να μπλοκάρουν τις πολεμικές μηχανές του θανάτου. Καθώς αυτοί/ες που την πληρώνουν στους πολέμους ειναι πάντα οι φτωχοί/ες, από την ίδια τους την θέση στην παραγωγική αλυσίδα μπορούν και πρέπει να σαμποτάρουν την πολεμική βιομηχανία: Στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα εργαστήρια ερευνών. Να μην γίνουμε κρέας για τις οβίδες τους!

Όλοι/ες στις διαδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά

Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών

Καμάρα 10.30πμ

🏴 Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Όλοι/ες στις διαδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά

Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών

Παρασκευή 1 Μάη, Καμάρα 10.30 πμ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

Τον Μάη του 1886 δεκάδες χιλιάδες απεργοί στις ΗΠΑ εξεγείρονται διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, με αιχμή την καθιέρωση του 8ώρου. Οι δολοφονικές κατασταλτικές ενέργειες που ακολουθούν, με πυροβολισμούς στο ψαχνό στο συγκεντρωμένο πλήθος, αλλά και η καταδίκη σε θάνατο 8 αναρχοσυνδικαλιστών ακολουθούνται από συνέχιση και εξάπλωση του εργατικού κινήματος που επιφέρει επί μέρους νίκες και προσωρινά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τις επόμενες δεκαετίες η πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως μέρα εργατικών αγώνων, η επανανοηματοδότησή της πολλές φορές οδήγησε σε εξεγερτικές συνθήκες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την μεγαλειώδη πορεία των καπνεργατών που συνοδεύτηκε από σκληρή καταστολή και τελικά 12 δολοφονίες απεργών.

140 χρόνια μετά, το καπιταλιστικό σύστημα, ως τρόπος καθολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, συνεχίζει να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, να εισχωρεί σε κάθε πεδίο, ορατό ή αόρατο, καθιστώντας το πεδίο κερδοφορίας της αστικής τάξης και να αναπαράγεται μέσα από την διαιώνιση των ταξικών καταπιέσεων. Σε αυτή την μακρά περίοδο των 140 χρόνων, είδαμε αυτό το σύστημα, να παίρνει διάφορες μορφές και να χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει στην φαρέτρα του, άλλοτε με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, άλλοτε με τον μανδύα του κοινωνικου κράτους, ακόμα και με τεχνοκρατικές διακυβερνήσεις, και ό,τι άλλο χρειάστηκε έτσι ώστε να προστατεύσει ανά τα χρόνια, την κυριαρχία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση. Πάντα σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες και τις σύγχρονες, σε κάθε εποχή, διεκδικήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης, με τα κράτη να παίζουν σημαίνοντα ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια,ως μεσάζοντες στην πάλη των τάξεων και φυσικά ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Στο σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μια άτακτη επιθετικότητα από την πλευρά του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, η κατάσταση δείχνει να χειροτερεύει μέρα με την μέρα και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 201 άνθρωποι μέσα στο 2025 δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας στα σύγχρονα σφαγεία που έχει ετοιμάσει το κεφάλαιο για την εργατική τάξη. Άνθρωποι που δεν έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία των μεγαλοκαναλιών, δεν εξέδωσαν για αυτούς δεκάδες συλληπητήριες ανακοινώσεις, ούτε χύθηκαν κροκοδείλια δάκρυα, δεν βρήκαν το δίκιο τους οι συγγενείς τους σε αίθουσες δικαστηρίων. Ακόμα βέβαια και να το έβρισκαν, δεν θα απάλυνε τον πόνο και την δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο αποτελεί και αυτό το γεγονός, μια ακόμα απόδειξη της εχθρικής φύσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη. Άλλωστε, είναι το κεφάλαιο αυτό που έχει ως μοναδική γλώσσα την γλώσσα του χρήματος και του κέρδους, και όχι οι άνθρωποι που αποτελούν την κοινωνική βάση.

Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες, είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες, έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα "καθήκοντα" τους. Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας, όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Οι δολοφονίες εργατριών είναι η άμεση συνέπεια και η αιχμή του δόρατος των πολιτικών του κεφαλαίου, απόληξη μιας γενικότερης επίθεσης σε κεκτημένα και διεκδικήσεις προηγούμενων ετών. Οι κρατικές επιλογές, ιδίως των τελευταίων ετών , έχουν λύσει τα χέρια των αφεντικών : κατάργηση 8ώρου, μηδαμινά μέτρα ασφαλείας, απελευθέρωση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πενιχροί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποίηση απεργιών και συνδικαλιστικών αγώνων και πολλά άλλα. Καθάρματα όπως οι Κατρούγκαλος, Χατζηδάκης και Κεραμέως ( ενδεικτικά ονόματα υπουργών που διετέλεσαν στο υπουργείο εργασίας τα τελευταία χρόνια) έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαμόρφωση της σημερινής καθημερινότητας, εξυπηρετώντας φυσικά, τις κρατικές πολιτικές και τον συνολικότερο σχεδιασμό. Όλη αυτή η συνθήκη, όπως έχει διαμορφωθεί, καταρρίπτει φυσικά μύθους και αφηγήματα της κυριαρχίας περί εκσυγχρονισμού και νέας πραγματικότητας για τους εργαζόμενους/ες. Η αλήθεια είναι μία: όσο τεχνολογικά επιτεύγματα κτλπ θα χρησιμοποιούνται εντός του καπιταλιστικού πλαισίου θα είναι, ως επί το πλείστον, προς όφελος της αστικής και εις βάρος της εργατικής τάξης.

Ειδική μνεία στο παζλ της εργατικής τάξης, θα πρέπει να γίνει, στο πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτού, που είναι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί. Αν η ζωή της ντόπιας εργατικής τάξης αποτελεί ένα νούμερο στους υπολογισμούς κερδών που βρίσκονται στα συρτάρια των αφεντικών, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι μετανάστριες πολλές φορές μπορεί να μην είναι ούτε αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση, με απασχόληση συνήθως στον πρωτογενή τομέα, έχοντας ως μεροκάματο ένα πιάτο φαγητό ή κάποιο ευτελές ποσό για ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις ζωές τους στην αναζήτηση της επιβίωσης ή ενός καλύτερου μέλλοντος. Διαστρωματώσεις όπως αυτή καθιστούν το σημερινό προλεταριάτο ενα μη ομογενοποιημένο σύνολο, που πολλές φορές αναζητά τον εχθρό του εντός του ίδιου του σώματός του. Αυτός είναι ενας διαχωρισμός, επιβαλλόμενος από την κυριαρχία ώστε να εγκαθιδρύσει την υπεροχή της και την ασφάλεια της. Ενας διαχωρισμός που οφείλουμε να σπάμε συνεχώς, κάθε μέρα.

Μέσα λοιπόν στο παραπάνω πλαίσιο, η κρατική προπαγάνδα σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο της αμείλικτης πραγματικότητας επιδίδεται σε κουβέντες περί ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας. Ξεχνάει βέβαια να διευκρινίσει ποιοι στα αλήθεια αναπτύσσονται και ποιών το επίπεδο ζωής όντως ανεβαίνει. Οι -όλων των ειδών- τελευταίες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος φορτώθηκαν εξ' ολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνικής βάσεως. Οι περίοδοι αυτοί αποτέλεσαν και αποτελούν όντως περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατών. Πιο απλά, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί εντυπωσιακά κάθε είδους κρίση που θα συναντήσει στον δρόμο του, ενίοτε τις γεννά και το ίδιο, και καταφέρνει να βγει περισσότερο χαλυβδωμένο και μεγαλύτερο από αυτές. Τι αφήνουν οι κρίσεις αυτές στην εργατική τάξη: υπέρογκο κόστος ζωής, φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη όταν ακούμε επίσημα κρατικά χείλη να μιλόυν για μεγάλους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας. Όντως το κράτος, ως εκ φύσεως υπηρετής των συμφερόντων του κεφαλαίου, παρουσιάζει ανάπτυξη για αυτό, ανάπτυξη που πληρώνουμε με αίμα όλοι και όλες εμείς στην καθημερινότητα μας. Η τρομοκρατία, στην γλώσσα των απλών ανθρώπων και της κοινωνικής βάσης, είναι τα ακριβά ενοίκια, οι πενιχροί μισθοί, οι υπέρογκοι λογαριασμοί, τα ακριβά βασικά αγαθά και τρόφιμα, η αδυναμία πρόσβασης στην υγεία και στην παιδεία.

Αναφερόμενοι/ες στην τωρινή πολιτική και κοινωνική συνθήκη, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις που συνταράσουν την καθημερινότητα. Η σφαγή των Παλαιστινίων συνηθίζεται με αμείωτο ρυθμό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να στρέψει αλλού τα βλέμματα και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, παίζοντας κρυφτό πίσω από μια επίπλαστη εκεχειρία,οι όροι της οποίας συντάχθηκαν στα δυτικά ανάκτορα και την οποία εξαναγκάστηκε ο παλαιστινιακός λαός να αποδεχθεί. Κατά την διάρκεια αυτής της εκεχειρίας λοιπόν, η Γάζα, η δυτική όχθη και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη παραμένουν το νουμέρο ένα σφαγείο παγκοσμίως με τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονίες και τις κτηνωδίες από το ισραηλινό κράτος να είναι καθημερινά φαινόμενα.

Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων, διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο,με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας. Τα προσωπεία των καλών δυτικών κρατών που διεξάγουν πολέμους και σκοτώνουν λαούς στην Μέση Ανατολή για να τους "εκπολιτίσουν" έχουν πέσει προ πολλού και η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν έχει πλέον παρά, ελάχιστη, απήχηση σε όσους και όσες αρνούνται να δουν ή κρύβουν σκοπίμως την πραγματικότητα. Τα δυτικά κράτη και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπεί σε τίποτα αλλό παρά στην ανάπτυξη των κεφαλαίων τους και στην εδραίωση και την υπεροχή τους σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίτας. Η στόχευση αυτή περνάει μέσα από την εξάπλωση του δυτικού κεφαλαίου στα εδάφη στα οποία επιτίθεται.

Το μάρμαρο φυσικά πληρώνεται για μια ακόμη φορά από τις κοινωνικές βάσεις και τις εργατικές τάξεις των κρατών που δέχονται όλες αυτές τις πολεμικές επιθέσεις. Για παράδειγμα, το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ - Ισραήλ και των συμμάχων τους απέναντι στο Ιράν, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες. Οι θάνατοι και οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα όλων αυτών που σε συνεργασία με τον εκτοπισμό, την εξαθλίωση και την φτώχεια δημιουργεί μια κόλαση επί γης για τους λαούς, όσο οι ισχυροί δίνουν την μάχη για τα μεγάλα συμφέροντα.

Το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης.Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα.

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Τέλος, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δίκη για τα συντρόφια της υπόθεσης των Αμελοκήπων. Η πρωτόδικη απόφαση καταδίκασε τις συντρόφισσες μας Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. για την υπόθεση, ενώ αυτοεξευτελιζόμενο αθώωσε τους άλλους 3 (Ν. Ρωμανό, Δημήτρη και Α.Κ.) που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είχε προφυλακίσει για 1.5 χρόνο. Η καταδίκη των συντροφισσών βασίστηκε κυρίως στον τρομονόμο 187α για την σύσταση δηλαδή και την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Αν αφήσουμε στην άκρη το δικονομικό κομμάτι, τις γελοίες συνθήκες διεξαγωγής της δίκης και το αναμενόμενο της απόφασης, είναι δεδομένο και κοινώς αποδεκτό ότι η χρήση του όρου τρομοκρατία αποτελεί ένα νομικό όπλο- δημιούργημα της δικαστικής αρχής με μηδενικό κοινωνικό έρεισμα, όπως άλλωστε και το σύνολο του ποινικού κώδικα. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι μονάχα η βία του κεφαλαίου, του κράτους και των τσιρακίων του, που πραγματικά τρομοκρατεί την κοινωνική βάση. Τις ενέργειες που αποσκοπούν στην κοινωνική επανάσταση και την ταξική χειραφέτηση, η εργατική τάξη κάθε άλλο παρά ως τρομοκρατικές για την ίδια τις εκλαμβάνει: βρίσκει σε αυτές ένα όραμα και μια ελπίδα, μια προοικονομία από αυτό που καμιά αρχή και κανένα κράτος δεν μπορεί σε βάθος χρόνου να εμποδίσει, την πτώση δηλαδή του συστήματος καταπίεσης και εκμεττάλευσης. Γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα και κατά την διάρκεια του δικαστηρίου, όπου συγκρούστηκαν η αξιοπρέπεια και η υπεράσπιση των δράσεων των συντροφιών μας, απέναντι στην συμμορίτικη, στείρα και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα στάση και εικόνα δικαστών και ΕΛΑΣ.

Ποιος δρόμος λοιπόν απομένει στην εργατική τάξη για την ανατίμηση της; Για εμάς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη, ούτε δισταγμούς. Είναι πλέον σαφές, μετά από τόσα χρόνια και τόσα στάδια από τα οποία πέρασε η κοινωνική πραγματικότητα, για να το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου απέτυχε παταγωδώς να δώσει στην κοινωνική βάση ότι αυτή αξιώνει και αξίζει, ενίοτε δε, της στέρησε και της στερεί βασικά αγαθά. Το σύστημα αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνατών και των πλουσίων αυτού του κόσμου. Δεν μπορεί να βελτιώσει τις ζωές μας γιατί δεν είναι κατασκευασμένο για αυτό.

Σε αυτά τα 140 χρόνια και ακόμα και από καταβολής καπιταλιστικού συστήματος, για εμάς είναι σαφές ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αντίστασης, της αντεπίθεσης και τελικά της ανατροπής, της κοινωνικής επανάστασης. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται. Η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να εκκινήσει και να συμβεί, από οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες ακριβώς τις ομάδες που υφίστανται τις καταπιέσεις που αυτό γεννάει. Το προλεταριάτο οφείλει να δώσεις τις μάχες του που θα το οδηγήσουν σε αυτή την ανατροπή : με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες, μακριά από την ανάθεση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό, με καθημερινές διεκδικήσεις από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάρουμε ότι δικαιωματικά μας ανήκει.

Δεν φανταζόμαστε το μέλλον, το δικό μας και των επόμενων γενιών, πίσω από μια ατέρμονη γραμμή παραγωγής για 10 ή 12 ώρες, σε μια οθόνη σε γραφείο, στην πώληση προϊόντων που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, σε καμπς ή σε φυλακές. Το φανταζόμαστε σε αγώνες, σε διεκδικήσεις, νικηφόρες ή μη, σε μάχες μαζί με όλες τις υπόλοιπες καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές μας. Σε πορείες, σε απεργίες, σε καταλήψεις για μια κοινωνία χωρίς εκμεττάλευση, ρατσισμό και καταπίεση αλλά με ισότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτές τις μάχες δεν θέλουμε καθοδηγητές, ηγέτες και διαχειριστές. O αγώνας ξεκινά από την διεκδίκηση του πιο μικρού, του πιο καθημερινού, καταλήγει όμως στην καταστροφή αυτής της κοινωνικής δόμησης, σε έναν νέο κόσμο, ο οποίος υπάρχει ίσως μόνο στον συλλογισμό μας, όσο όμως τον φέρνουμε μέσα στους αγώνες μας είναι πραγματικός.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ., ΔΗΜΗΤΡΑ Ζ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟ 5/2, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ 10.30

Την 1η Μάη του 1886 μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις κατακλύζουν μεγάλο μέρος της Αμερικής κατά τις οποίες εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί πλημμυρίζουν τους δρόμους ορθώνοντας οδοφράγματα και πραγματοποιώντας συγκεντρώσεις. Στόχος της απεργίας ήταν η θέσπιση της 8ωρης εργασίας ανά ημέρα σε μία εποχή όπου το κεφάλαιο ξεζούμισε την ζωή των εργαζομένων με τις 12 και 14 ώρες να αποτελούν την κανονικότητα. Μπροστά στην μαζικότητα και την μαχητικότητα των απεργών το κράτος μην μπορώντας να διαχειριστεί την κατάσταση που αναδυόταν και υπό τον φόβο μιας ενδεχόμενης εξέγερσης προχωρά στην βίαια καταστολή των κινητοποιήσεων με την χρήση σφαιρών απέναντι στους συγκεντρωμένους απεργούς στο Σικάγο. Η επιλογή του κράτους να δείξει με τέτοια ωμότητα το πραγματικό του πρόσωπο απέναντι στην εργατική τάξη δείχνει σήμερα πιο πολύ από ποτέ το ασυμβίβαστο μεταξύ των καταπιεσμένων και των καταπιεστών τους αλλά και την πραγματική αστείρευτη δύναμη των από κάτω να δημιουργήσουν τριγμούς και να φέρουν σε πανικό τους εκμεταλλευτές τους, όταν δρουν μαζικά,μαχητικά και οργανωμένα.

Η ημέρα της πρωτομαγιάς δεν αποτελεί μία ημέρα αργίας, λόγω της θεσμικής της κατοχύρωσης αλλά στην σημερινή κατάσταση κατά την οποία η εργατική τάξη έχει βιώσει το ξεχαρβάλωμα πληθώρας δικαιωμάτων και με το βιωτικό της επίπεδο να είναι διαρκώς μειούμενο,βρίσκει το νόημά της ως ημέρα μάχης και αγώνα. Ενός αγώνα που θα σταθεί εμπόδιο στην ζωή λάστιχο και γαλέρα που επιδιώκουν κράτος και αφεντικά να μας καταδικάσουν, της ζωής με τις εργατικές δολοφονίες στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας να είναι καθημερινότητα,της ζωής με πενιχρούς μισθούς και της ζωής διαρκούς "stand-by" δίχως ωράρια με τον/την εργαζόμενο/η να μετατρέπεται σε "λάστιχο" για τις ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Κάθε δικαίωμα για την κοινωνική βάση ήταν,είναι και θα είναι κόστος για κράτος και το κεφάλαιο.

Η λογική του κόστους-οφέλους δεν διέπει μόνο την καθημερινότητα των εργαζομένων αλλά κάθε έκφανση των ζωών μας.Μπροστά στις ανάγκες του κεφαλαίου για την αέναη ανάπτυξη της κερδοφορίας τους,κάθε κοινωνική ανάγκη λογίζεται ως κόστος και παραμερίζεται.Από την ανυπαρξία ουσιαστικών παροχών σίτισης,στέγασης και μεταφορών στις σχολές μας,το συνεχές βάθεμα για την εμπορευματοποίση της υγείας μέχρι τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας στους σιδηρόδρομους,τα κέρδη των αφεντικών βάφουν με αίμα τις ζωές μας και τις καταδικάζουν στον θάνατο και την εξαθλίωση. Οι οξυμένες κρατικές αντιπαραθέσεις δεν είναι παρά η πιο απτή και αφιλτράριστη αποτύπωση της προσπάθειας του κεφαλαίου για εύρεση νέων αγορών με σκοπό την διαιώνιση της κερδοφορίας του. Αποτέλεσμα της δομικής αυτής ανάγκης του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος είναι η διαρκής στρατιωτιοκοποίηση της κοινωνικής ζωής και εξοπλισμού των κρατών,με σκοπό να βρεθούν έτοιμα στην σκακιέρα ενός γενικευμένου πολέμου.

Η θέση της κοινωνικής βάση στην βαρβαρότητα του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος βρίσκεται στο νήμα της εξέγερση του Σικάγο. Μέσα από την πείρα των αγώνων του χθες οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα που θα βάλει φρένο στον όλεθρο που μας ετοιμάζουν,θα γκρεμίσει τον σάπιο κόσμο και θα ανοίξει μια χειραφετική προοπτική,με σκοπό την οικοδόμηση ενός κόσμου δίχως εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους αλλά τον κόσμο της ισότητας και της ελευθερίας.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Αναρχική Πρωτομαγιά: Από το Σικάγο του 1886 μέχρι και σήμερα, αγώνας για ζωή και ελευθερία ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά.

«Όχι, όχι, δεν μας καταδικάζουν σε θάνατο για κάποιο έγκλημα, αλλά όπως ειπώθηκε εδώ σε όλους τους τόνους: μας καταδικάζουν σε θάνατο λόγω της αναρχίας και δεδομένου ότι μας καταδικάζουν για τις αρχές μας, εγώ φωνάζω δυνατά: είμαι αναρχικός! Τους περιφρονώ, περιφρονώ την τάξη τους, τους νόμους τους, τη δύναμή τους, την εξουσία τους! Κρεμάστε με!»

Λούις Λινγκ (1864-1886), ένας από τους 8 αναρχικούς του Σικάγου, αυτοκτόνησε στο κελί του για να μην εκτελεστεί.

140 χρόνια έχουν περάσει από τα αιματηρά γεγονότα που σημάδεψαν το εργατικό και αναρχικό κίνημα και καθιέρωσαν την πρώτη Μαΐου ως ημέρα απεργίας, αγώνων και διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής. Η εξέγερση του Χεϊμάρκετ υπήρξε το αποκορύφωμα διαμαρτυριών που έλαβαν χώρα από την 1η Μαΐου κι έπειτα στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς εργάτες και τη διεκδίκηση τους για την καθιέρωση του 8ώρου και τη βελτιώση των συνθηκών εργασίας. Έτσι, το βράδυ της 4ης Μαΐου 1886, ύστερα από προγραμματισμένη εκδήλωση στην πλατεία Χεϊμάρκετ, οι αρχές επιτέθηκαν στο συγκεντρωμένο πλήθος που παρέμεινε στον δρόμο αποσκοπώντας στην διάλυση του, όταν εκτοξέυτηκε μια βόμβα προς το μέρος της αστυνομίας σκοτώνοντας έναν αστυφύλακα και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ προς το πλήθος τραυματίζοντας και σκοτώνοντας άγνωστο αριθμό εργατών. Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες ήταν η μεθοδευμένη σύλληψη και τελικά καταδίκη 8 αναρχικών εργατών (3 σε φυλάκιση και 5 σε θάνατο με τον έναν να αυτοκτονεί τελικά στο κελί του για να μην εκτελεστεί) χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον τους, αφού η δικαστική αρχή φρόντισε να επιλέξει τους κατάλληλους ενόρκους ώστε να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας δίκαιης δίκης. Ο τύπος και η μπουρζουαζία, με ακόρεστη δίψα για αίμα, ήθελαν να δουν την τιμωρία του αναρχικού κινήματος και των ιδεών του. Η θυσία των αναρχικών του Σικάγου φωτίζει τους αγώνες του σήμερα και μας εμπνέει καθημερινά να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη ζωή. Η Πρωτομαγιά ήταν είναι και θα είναι μέρα αγώνα και μνήμης των νεκρών της τάξης μας.

Στο σήμερα, τα αιτήματα του τότε φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Μετά από μια σειρά αντεργατικών νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν, με βασικότερο αυτό που ορίζει τη θέσπιση της 13ωρης και 6ήμερης εργασίας η ανάγκη για συλλογικοποίηση και οργάνωση σε όλα τα πεδία της ζωής γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Κράτος και Κεφάλαιο επιθυμούν την υποταγή και το κέρδος, έναντι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μας θέλουν γρανάζια στην καλοκουρδισμένη μηχανή τους, η ζωή μας να είναι δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά και να αναρωτιόμαστε πώς θα βγάλουμε τον μήνα. Ο μισθός δεν φτάνει για καλύψει τα βασικά αγαθά τα οποία ολοένα και ακριβαίνουν επιβαρύνοντας την τάξη μας. Επιπλέον, ο δημόσιος χαρακτήρας των κοινωνικών αγαθών κατακρεουργείται διαρκώς με τις ιδιωτικοποιήσεις σε όλους τους τομείς, της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, οδηγούν στην ολοένα και αυξανόμενη υποβάθμιση της ζωής μας. Το έγκλημα των Τεμπών ήρθε σαν αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής κράτους και κεφαλαίου, που θέλει το κέρδος να είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή, που για αυτούς είμαστε απλά αριθμοί στα στατιστικά τους. Οι μεγαλειώδεις πορείες που ξέσπασαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας έδειξαν ένα βασικό πράγμα: ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος. Όπλο μας είναι η απεργία, η συλλογικοποίηση και η οργάνωση στη βάση στους χώρους εργασίας, απέναντι στα αφεντικά που μας θέλουν σκλάβους. Τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν, με τον αριθμό τους το 2026 ήδη να πλησιάζει το 100, ενώ 37 εργάτες σκοτώθηκαν στους χώρους της εργασίας τους σε αυτό το διάστημα. Οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας και τα μηδαμινά συστήματα ασφαλείας, είναι συνειδητή επιλογή των αφεντικών ώστε να γλιτώσουν χρήματα, εις βάρος φυσικά των εργατών, όταν δε τα παραπάνω καταγγέλλονται από τους εργαζόμενους ή τα σωματεία, τα αγνοούν επιδεικτικά σφυρίζοντας αδιάφορα, όπως ακριβώς συνέβη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όταν 5 εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους ύστερα από έκρηξη που συνέβη λόγω διαρροής προπανίου, κάτι που ήταν γνωστό στην εργοδοσία αλλά και στο κράτος, αφού οι καταγγελίες των εργαζομένων για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες είχαν φτάσει και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας ήδη από το 2020. Φανερή λοιπόν η συγκάλυψη και η υπέρμετρη προσπάθεια του σάπιου συστήματος να αυτοδιατηρηθεί με κάθε κόστος, κατακερματίζοντας τα εργασιακά μας δικαιώματα, ποινικοποιώντας τον συνδικαλισμό και την απεργία. Τέλος, βλέπουμε μια ολοένα και εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με υπέρογκα ποσά να δαπανούνται στην πολεμική προετοιμασία και υπουργούς να μιλάνε με κυνισμό λέγοντας στους γονείς των φαντάρων ότι πρέπει να προετοιμαστούν να υποδεχτούν τα παιδιά τους σε φέρετρα.

Τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος 140 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του 1886 έχουν πάψει να είναι αυτονόητα, όσο υπάρχουν η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η φτώχεια, η καταστολή και ο θάνατος, τόσο εμείς θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας. Παίρνοντας έμπνευση από τους αγώνες του παρελθόντος, σχεδιάζουμε την επαναστατική προοπτική του μέλλοντος. Ως αναρχικοί, στεκόμαστε πάντα δίπλα στους καταπιεσμένους, τους αδύναμους, αυτούς που αγωνίζονται και δε σκύψανε ποτέ κεφάλι. Απέναντι στη θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, προτάσσουμε την συλλογικοποίηση, την οργάνωση στη βάση σε όλα τα πεδία που δραστηριοποιούμαστε, μέχρι το γκρέμισμα του εξουσιαστικού συστήματος και την ανάδυση της υπόθεσης της Αναρχίας και της Κοινωνικής Επανάστασης.

Ζήτω η Αναρχική Πρωτομαγιά!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

*Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και ταξικών πρωτοβουλιών

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ.

Γιατί δεν ξεχνάμε τους αγώνες της τάξης μας, παρά τις διαρκείς προσπάθειες του κράτους να απονοηματοδοτήσει την πρωτομαγιά και τον εξεγερσιακό της χαρακτήρα. Για εμάς, οι απεργίες δεν είναι ούτε συμβολικές ούτε ημέρες μνήμης, αλλά ένα από τα βασικά όπλα της τάξης μας. Η εξέγερση και οι μαζικές συγκρούσεις των εργατικών συνδικάτων και ομοσπονδιών στις ΗΠΑ το 1886 ανέτρεψε το καθεστώς εκμετάλλευσης των εργατών και κέρδισε βασικά εργασιακά δικαιώματα για την τάξη μας σήμερα (θέσπιση 8ωρου,βελτίωση των συνθηκών εργασίας, μέτρα για την υγεία, ασφάλεια στους χώρους δουλειάς). Οι εργατικές κινητοποιήσεις και απεργίες διαρκείας το Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη, με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, ασυγκράτητη καταστολή και υπέρμετρη βία αποτέλεσαν κομβικό σημείο στην οργανωμένη πάλη των εργατών για καλύτερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, για εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα. Από τότε μέχρι σήμερα τα ζητήματα και τα μέσα διεκδίκησης δεν έχουν αλλάξει.

Μέχρι σήμερα, συνεχώς καλούμαστε να πληρώσουμε μια οικονομική κρίση ενώ τα αφεντικά την βγάζουν πάντα λάδι, με το κράτος να τους κάνει πλάτες και να τους δίνει το ελεύθερο να κάνουν ότι γουστάρουν κόβοντας και ράβοντας νόμους στα μέτρα τους. Όποιος/α επιλέγει να αγωνίζεται ενάντια στη συνεχή υποτίμηση των ζωών μας, έρχεται αντιμέτωπη/ος με την κρατική καταστολή που χτυπάει τα σωματεία, δυσκολεύει την απεργία και ποινικοποιεί την περιφρούρησή της με βαριά πρόστιμα,ποινές φυλάκισης και εκδικητικές απολύσεις.

Την ίδια στιγμή ζούμε στην απόλυτη επισφάλεια με αμέτρητες επαναλαμβανόμενες εργοδοτικές αυθαιρεσίες που έχουν γίνει καθεστώς. Τα αφεντικά αυξάνουν τα κέρδη τους ή προσπαθούν να τα διαφυλάξουν με κάθε τρόπο ενώ ο μισθός μας παραμένει χαμηλός και δε φτάνει ούτε για τα βασικά. Η «εθνική ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα στις αγορές» σημαίνουν απλήρωτες Κυριακές και νυχτερινά, μεροκάματα που τις περισσότερες φορές είναι κάτω των νόμιμων απολαβών, ελαστικά ωράρια και υπερεργασία, κόντρα βάρδιες, αδήλωτη ή υποδηλωμένη εργασία και έλλειψη μέτρων ασφαλείας.

Η εστίαση ως κλάδος διαχρονικά λειτουργεί με "όρους πιάτσας", που επιβάλλονται από τα αφεντικά μέσω προφορικών συμφωνιών. Αυτοί οι όροι αφενός νομιμοποιουνται από το κράτος (13ωρο), αφετέρου προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Η θεσμοθέτηση της κάρτας εργασίας είναι κενό γράμμα, με τα αφεντικά να έχουν το ελεύθερο να επιβάλουν τα χτυπήματα στις ώρες που μας έχουν ασφαλίσει ενώ συνεχίζουμε να δουλεύουμε κανονικά.Οι ατελείωτες υπερωρίες (μπορούν να) είναι πλεόν νόμιμες με το 13ωρο και τον νόμο Χατζηδάκη να παρουσιάζονται ως "διευκόλυνση" προς τα εργαζόμενα.

Αυτούς τους όρους μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις και αγώνες.

Ταυτόχρονα, η έμφυλη καταπίεση εντός εργασιακών χώρων εντείνεται και η πατροπαράδοτη κουλτούρα της εστίασης που θέλει την εργαζόμενη θηλυκότητα εκτεθειμένη από παντού παραμένει μια καθημερινή συνθήκη που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Οι καταγγελίες για σεξιστικές/παραβιαστικές συμπεριφορές και γενικευμένη υποτίμηση από αφεντικά και εργαζόμενους προς τις εργαζόμενες πληθαίνουν και αποτελούν άλλη μια γάγγραινα του κλάδου και της εργασιακής συνθήκης γενικότερα. Βιώνουμε τις διακρίσεις που επικρατούν στον κλάδο σχετικά με το φύλο, την ηλικία, την εμφάνιση και την σεξουαλικότητα μας. Η πραγματική μας δύναμη βρίσκεται όταν αγωνιζόμαστε συλλογικά, δημιουργώντας πλέγματα προστασίας και αντίστασης από την πλευρά των καταπιεσμένων εργαζόμενων θηλυκοτήτων.

Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των νεκρών εν ώρα εργασίας είναι σταθερά τριψήφιος. Το 2025 πάνω από 200 εργάτριες και εργάτες δολοφονήθηκαν σε χώρους εργασίας. Το 2026 μετράμε ακόμα νεκρούς, με αποκορύφωμα τη Βιολάντα, όπου 5 εργάτριες έχασαν την ζωή τους την ώρα που δούλευαν, έπειτα από έκρηξη στο εργοστάσιο.

Η εντατικοποίηση της δουλειάς και η έλλειψη μέτρων ασφαλείας ταυτόχρονα με τις χαμηλές συντάξεις που εξωθούν συναδέλφους μεγαλύτερης ηλικίας να συνεχίζουν να δουλεύουν δείχνουν ξεκάθαρα την κρατική ευθύνη στις δολοφονίες εργατ(ρι)ών.

Απέναντι στην υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης, την εργασιακή αναδιάρθρωση, τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες και την εξαθλίωση των ζωών μας οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει τα αφεντικά και το κράτος. Να σταματήσουμε να είμαστε αναλώσιμοι στις γαλέρες τους, να μην στεκόμαστε ουδέτερα απέναντι στις αυθαιρεσίες του, να αποδομήσουμε την ηθική των συμφωνιών των αφεντικών και να αλλάξουμε τους όρους εργασίας στις πιάτσες του επισιτισμού. Με όπλο τη συλλογική μας δύναμη, με απεργίες και αγώνες από τα κάτω και τα δικά μας συμφέροντα μπροστά, να αντισταθούμε σε ότι έρχεται, χωρίς να μοιρολατρούμε ή να αναθέτουμε τους αγώνες μας σε ξεπουλημένους εργατοπατέρες.

Η ύπαρξη της ΓΣΕΕ στην κορυφή της συνδικαλιστικής πυραμίδας είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την άσχημη κατάσταση του εργατικού κινήματος. Μέσα στα χρόνια έχει πάρει εκτονωτικό ρόλο στους αγώνες των εργαζομένων , έχει ξεπουλήσει αγώνες και έχει κρατήσει ενδοτική στάση απέναντι στις εκάστοτε κυβερνήσεις , στον ΣΕΒ και σε εργοδοτικές οργανώσεις. Η υπογραφή γελοίων αυξήσεων και συμβάσεων ανά τα χρόνια που καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων ,οι πυροτεχνηματικές απεργίες, οι συμμαχίες με τα αφεντικά (κοινωνική συμμαχία ) είναι λίγα από τα παραδείγματα και τους λόγους που έχουν καταντήσει βρισιά τον συνδικαλισμό.

Η έκβαση των αγώνων του παρόντος και του μέλλοντος θα κριθεί από το αν θα καταφέρουμε να συναντηθούμε μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας. Μόνο συλλογικά μπορούμε να διαλύσουμε τους διαχωρισμούς που προωθούνται από τα πάνω (ομοφοβία-ρατσισμός-σεξισμός) και εξασφαλίζουν πως θα συνεχίσουμε να ζούμε σε απομονωμένες σφαίρες παραγωγής και κατανάλωσης. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, σε πολιτικές ομάδες και ομάδες γειτονιάς, να γίνουμε ο εφιάλτης όλων όσων παρασιτούν στις πλάτες μας.

-Αυξήσεις στους μισθούς με βάση της ανάγκες μας

-Πλήρη ασφάλιση, ένσημα βαρέα κ ανθυγιεινά

-Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που να καλύπτουν όλες/ους εργαζόμενες/ους

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ στους χώρους της δουλειάς

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΙΟΥ 10:30 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

Θα ακολουθήσει απεργιακή κουζίνα στα γραφεία των Σωματείων Βάσης - Στρ. Μακρυγιάννη 7

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

1η Μάη 2026: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ «ΕΙΡΗΝΗ» ΤΟΥΣ, ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Φέτος, συμπληρώνονται 140 χρόνια από την εξέγερση που πραγματοποιήθηκε στη πλατεία Χέιμαρκετ, στο Σικάγο των Η.Π.Α. Ως γνωστόν, κεντρικό αίτημα της αποτέλεσε η οκτάωρη εργασία, έναντι της 12ωρης και 13ωρης που αποτελούσε επιβεβλημένη συνθήκη μέχρι τότε. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης έως και σήμερα συνεχίζουμε να βιώνουμε μία ολομέτωπη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, τόσο με την αύξηση του πληθωρισμού και τις ιδιωτικοποιήσεις , όσο και μέσω των αντεργατικών νόμων που χτυπάνε το δικαίωμα στο συνδικαλισμό, και εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε βάρος του βιοτικού μας επιπέδου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ψήφιση του νόμου Χατζηδάκη- Γεωργιάδη που νομιμοποιεί την 13ωρή εργασία. Ταυτόχρονα, τα εργατικά ατυχήματα έχουν αυξηθεί δραματικά από την εντατικοποίηση της εργασίας, με αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών! Εφόσον μας γυρνάνε 140 χρόνια πίσω λοιπόν, οφείλουμε για να ζήσουμε αξιοπρεπώς να αγωνιστούμε: να τους γυρίσουμε στο Σικάγο!
Ταυτόχρονα, οι Η.Π.Α, το Ισραήλ και οι σύμμαχοι τους στην Ε.Ε σπέρνουν το θάνατο στη δυτική Ασία και οξύνουν την αντιπαράθεση με του ανταγωνιστές τους, στα πλαίσια του ανταγωνισμού για την επιβολή της κυριαρχίας τους σε κάθε γωνία της γης. Το ελληνικό κράτος και η αστική τάξη συμμετέχουν από τη πρώτη στιγμή στο πόλεμο, με κάθε μέσο: προσφέροντας στρατό, φρεγάτες και πολεμικά αεροσκάφη στους συμμάχους του, δηλαδή του δολοφόνους του πλανήτη. Η πολεμική προετοιμασία και η οικονομία της μεταφράζεται σε κέρδη για τους καπιταλιστές και μεταφορά όπλων και πετρελαίου στο Ισραήλ και για εμάς, την εργατική τάξη περαιτέρω υποτίμηση, εντατικοποίηση, τρομοκρατία και θάνατο. Στο πόλεμο του κεφαλαίου, οφείλουμε να απαντήσουμε ως τάξη βάζοντας τις αναγκές μας μπροστά, με όπλο τη διεθνιστική αλληλεγγύη!
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, μοναδικός δρόμος αποτελεί αυτός του αγώνα.
Ενάντια στη φτώχεια και το πολεμικό σφαγείο που μας έχουν ετοιμάσει, οφείλουμε να υψώσουμε τη συλλογική μας δύναμη. Για να πάρουμε πίσω όλα όσα μας έχουν κλέψει, για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας, να μπλοκάρουμε την «εθνική ανάπτυξη» βάζοντας τις αναγκές μας μπροστά, και να σταματήσουμε τα πολεμικά τους σχέδια! Σε λιμάνια, εταιρείες πληροφορικής, ερευνητικά εργαστήρια και εργοστάσια, τουριστική βιομηχανία και εργοτάξια, ο αγώνας της τάξης μας είναι κοινός και κάνει τον κόσμο να γυρνά!
Ενάντια στην ηττοπάθεια και τη συνθηκολόγηση με τη δυστοπική πραγματικότητα, η δημιουργία ενός νέου κόσμου βρίσκεται στα χέρια του κόσμου της εργασίας. Για την ανατροπή, για να πάρουμε στα χέρια τον πλούτο που παράγουμε, για την κοινωνική αυτοδιαχείριση, για έναν κόσμο χωρίς αφεντικά κράτη κι εκμετάλλευσή! Γιατί αν δράσουμε σήμερα δε χρειάζεται να περιμένουμε κάποιο ουτοπικό μέλλον!

Όλοι και όλες στην Πρωτομαγιάτικη απεργία!
Καμάρα 1/5 10:30 π.μ

- Μπλόκο στο μιλιταρισμό! Να σταματήσουμε την πολεμική βαρβαρότητα !
- Να ηττηθούν οι παγκόσμιοι δολοφόνοι και οι σύμμαχοί τους.
- Λευτεριά στην Παλαιστίνη, να διαλύσουμε τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος Ισραήλ!
- Πόλεμο στο πόλεμο του κεφαλαίου, να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ!
- Αυξήσεις στους μισθούς - μείωση του χρόνου εργασίας.
- Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων των τελευταίων ετών.
- Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στο ύψος των αναγκών μας!

ΑΠ Ροσινάντε-Τοπική Ένωση Θεσ/νίκης

πηγή : email που λάβαμε στις 30 Απριλίου 19h

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Σε συνέχεια των αποφάσεων της τελευταίας ΓΣ του ΣΕΡΕΤΕ - Παράρτημα Θεσσαλονίκης συμμετέχουμε στην απεργία της Παρασκευής 1ης Μαΐου και στις απεργιακές συγκεντρώσεις στις 11:00 στην Καμάρα.

Η Εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί σταθερό σταθμό αγώνα για τις εργαζόμενες όλου του κόσμου. Είναι μέρα αντίστασης, όχι γιορτής - και είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Διεκδικούμε συλλογική σύμβαση εργασίας.
Οργάνωση στα σωματεία - την συλλογική μας φωνή.
Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα!

kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Παρασκευή 1 Μαίου 2026 στις 10.30 πμ

Πού : Θεσσαλονίκη

1η Μάη: Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση

Εργατική Πρωτομαγιά: Δεν είναι αργία, δεν είναι γιορτή, είναι Απεργία!