kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Απεργιακή πορεία Εργατικής Πρωτομαγιάς

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

Τον Μάη του 1886 δεκάδες χιλιάδες απεργοί στις ΗΠΑ εξεγείρονται διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, με αιχμή την καθιέρωση του 8ώρου. Οι δολοφονικές κατασταλτικές ενέργειες που ακολουθούν, με πυροβολισμούς στο ψαχνό στο συγκεντρωμένο πλήθος, αλλά και η καταδίκη σε θάνατο 8 αναρχοσυνδικαλιστών ακολουθούνται από συνέχιση και εξάπλωση του εργατικού κινήματος που επιφέρει επί μέρους νίκες και προσωρινά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τις επόμενες δεκαετίες η πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως μέρα εργατικών αγώνων, η επανανοηματοδότησή της πολλές φορές οδήγησε σε εξεγερτικές συνθήκες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την μεγαλειώδη πορεία των καπνεργατών που συνοδεύτηκε από σκληρή καταστολή και τελικά 12 δολοφονίες απεργών.

140 χρόνια μετά, το καπιταλιστικό σύστημα, ως τρόπος καθολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, συνεχίζει να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, να εισχωρεί σε κάθε πεδίο, ορατό ή αόρατο, καθιστώντας το πεδίο κερδοφορίας της αστικής τάξης και να αναπαράγεται μέσα από την διαιώνιση των ταξικών καταπιέσεων. Σε αυτή την μακρά περίοδο των 140 χρόνων, είδαμε αυτό το σύστημα, να παίρνει διάφορες μορφές και να χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει στην φαρέτρα του, άλλοτε με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, άλλοτε με τον μανδύα του κοινωνικου κράτους, ακόμα και με τεχνοκρατικές διακυβερνήσεις, και ό,τι άλλο χρειάστηκε έτσι ώστε να προστατεύσει ανά τα χρόνια, την κυριαρχία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση. Πάντα σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες και τις σύγχρονες, σε κάθε εποχή, διεκδικήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης, με τα κράτη να παίζουν σημαίνοντα ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια,ως μεσάζοντες στην πάλη των τάξεων και φυσικά ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Στο σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μια άτακτη επιθετικότητα από την πλευρά του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, η κατάσταση δείχνει να χειροτερεύει μέρα με την μέρα και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 201 άνθρωποι μέσα στο 2025 δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας στα σύγχρονα σφαγεία που έχει ετοιμάσει το κεφάλαιο για την εργατική τάξη. Άνθρωποι που δεν έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία των μεγαλοκαναλιών, δεν εξέδωσαν για αυτούς δεκάδες συλληπητήριες ανακοινώσεις, ούτε χύθηκαν κροκοδείλια δάκρυα, δεν βρήκαν το δίκιο τους οι συγγενείς τους σε αίθουσες δικαστηρίων. Ακόμα βέβαια και να το έβρισκαν, δεν θα απάλυνε τον πόνο και την δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο αποτελεί και αυτό το γεγονός, μια ακόμα απόδειξη της εχθρικής φύσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη. Άλλωστε, είναι το κεφάλαιο αυτό που έχει ως μοναδική γλώσσα την γλώσσα του χρήματος και του κέρδους, και όχι οι άνθρωποι που αποτελούν την κοινωνική βάση.

Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες, είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες, έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα "καθήκοντα" τους. Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας, όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Οι δολοφονίες εργατριών είναι η άμεση συνέπεια και η αιχμή του δόρατος των πολιτικών του κεφαλαίου, απόληξη μιας γενικότερης επίθεσης σε κεκτημένα και διεκδικήσεις προηγούμενων ετών. Οι κρατικές επιλογές, ιδίως των τελευταίων ετών , έχουν λύσει τα χέρια των αφεντικών : κατάργηση 8ώρου, μηδαμινά μέτρα ασφαλείας, απελευθέρωση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πενιχροί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποίηση απεργιών και συνδικαλιστικών αγώνων και πολλά άλλα. Καθάρματα όπως οι Κατρούγκαλος, Χατζηδάκης και Κεραμέως ( ενδεικτικά ονόματα υπουργών που διετέλεσαν στο υπουργείο εργασίας τα τελευταία χρόνια) έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαμόρφωση της σημερινής καθημερινότητας, εξυπηρετώντας φυσικά, τις κρατικές πολιτικές και τον συνολικότερο σχεδιασμό. Όλη αυτή η συνθήκη, όπως έχει διαμορφωθεί, καταρρίπτει φυσικά μύθους και αφηγήματα της κυριαρχίας περί εκσυγχρονισμού και νέας πραγματικότητας για τους εργαζόμενους/ες. Η αλήθεια είναι μία: όσο τεχνολογικά επιτεύγματα κτλπ θα χρησιμοποιούνται εντός του καπιταλιστικού πλαισίου θα είναι, ως επί το πλείστον, προς όφελος της αστικής και εις βάρος της εργατικής τάξης.

Ειδική μνεία στο παζλ της εργατικής τάξης, θα πρέπει να γίνει, στο πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτού, που είναι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί. Αν η ζωή της ντόπιας εργατικής τάξης αποτελεί ένα νούμερο στους υπολογισμούς κερδών που βρίσκονται στα συρτάρια των αφεντικών, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι μετανάστριες πολλές φορές μπορεί να μην είναι ούτε αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση, με απασχόληση συνήθως στον πρωτογενή τομέα, έχοντας ως μεροκάματο ένα πιάτο φαγητό ή κάποιο ευτελές ποσό για ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις ζωές τους στην αναζήτηση της επιβίωσης ή ενός καλύτερου μέλλοντος. Διαστρωματώσεις όπως αυτή καθιστούν το σημερινό προλεταριάτο ενα μη ομογενοποιημένο σύνολο, που πολλές φορές αναζητά τον εχθρό του εντός του ίδιου του σώματός του. Αυτός είναι ενας διαχωρισμός, επιβαλλόμενος από την κυριαρχία ώστε να εγκαθιδρύσει την υπεροχή της και την ασφάλεια της. Ενας διαχωρισμός που οφείλουμε να σπάμε συνεχώς, κάθε μέρα.

Μέσα λοιπόν στο παραπάνω πλαίσιο, η κρατική προπαγάνδα σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο της αμείλικτης πραγματικότητας επιδίδεται σε κουβέντες περί ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας. Ξεχνάει βέβαια να διευκρινίσει ποιοι στα αλήθεια αναπτύσσονται και ποιών το επίπεδο ζωής όντως ανεβαίνει. Οι -όλων των ειδών- τελευταίες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος φορτώθηκαν εξ' ολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνικής βάσεως. Οι περίοδοι αυτοί αποτέλεσαν και αποτελούν όντως περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατών. Πιο απλά, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί εντυπωσιακά κάθε είδους κρίση που θα συναντήσει στον δρόμο του, ενίοτε τις γεννά και το ίδιο, και καταφέρνει να βγει περισσότερο χαλυβδωμένο και μεγαλύτερο από αυτές. Τι αφήνουν οι κρίσεις αυτές στην εργατική τάξη: υπέρογκο κόστος ζωής, φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη όταν ακούμε επίσημα κρατικά χείλη να μιλόυν για μεγάλους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας. Όντως το κράτος, ως εκ φύσεως υπηρετής των συμφερόντων του κεφαλαίου, παρουσιάζει ανάπτυξη για αυτό, ανάπτυξη που πληρώνουμε με αίμα όλοι και όλες εμείς στην καθημερινότητα μας. Η τρομοκρατία, στην γλώσσα των απλών ανθρώπων και της κοινωνικής βάσης, είναι τα ακριβά ενοίκια, οι πενιχροί μισθοί, οι υπέρογκοι λογαριασμοί, τα ακριβά βασικά αγαθά και τρόφιμα, η αδυναμία πρόσβασης στην υγεία και στην παιδεία.

Αναφερόμενοι/ες στην τωρινή πολιτική και κοινωνική συνθήκη, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις που συνταράσουν την καθημερινότητα. Η σφαγή των Παλαιστινίων συνηθίζεται με αμείωτο ρυθμό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να στρέψει αλλού τα βλέμματα και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, παίζοντας κρυφτό πίσω από μια επίπλαστη εκεχειρία,οι όροι της οποίας συντάχθηκαν στα δυτικά ανάκτορα και την οποία εξαναγκάστηκε ο παλαιστινιακός λαός να αποδεχθεί. Κατά την διάρκεια αυτής της εκεχειρίας λοιπόν, η Γάζα, η δυτική όχθη και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη παραμένουν το νουμέρο ένα σφαγείο παγκοσμίως με τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονίες και τις κτηνωδίες από το ισραηλινό κράτος να είναι καθημερινά φαινόμενα.

Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων, διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο,με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας. Τα προσωπεία των καλών δυτικών κρατών που διεξάγουν πολέμους και σκοτώνουν λαούς στην Μέση Ανατολή για να τους "εκπολιτίσουν" έχουν πέσει προ πολλού και η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν έχει πλέον παρά, ελάχιστη, απήχηση σε όσους και όσες αρνούνται να δουν ή κρύβουν σκοπίμως την πραγματικότητα. Τα δυτικά κράτη και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπεί σε τίποτα αλλό παρά στην ανάπτυξη των κεφαλαίων τους και στην εδραίωση και την υπεροχή τους σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίτας. Η στόχευση αυτή περνάει μέσα από την εξάπλωση του δυτικού κεφαλαίου στα εδάφη στα οποία επιτίθεται.

Το μάρμαρο φυσικά πληρώνεται για μια ακόμη φορά από τις κοινωνικές βάσεις και τις εργατικές τάξεις των κρατών που δέχονται όλες αυτές τις πολεμικές επιθέσεις. Για παράδειγμα, το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ - Ισραήλ και των συμμάχων τους απέναντι στο Ιράν, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες. Οι θάνατοι και οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα όλων αυτών που σε συνεργασία με τον εκτοπισμό, την εξαθλίωση και την φτώχεια δημιουργεί μια κόλαση επί γης για τους λαούς, όσο οι ισχυροί δίνουν την μάχη για τα μεγάλα συμφέροντα.

Το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης.Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα.

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Τέλος, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δίκη για τα συντρόφια της υπόθεσης των Αμελοκήπων. Η πρωτόδικη απόφαση καταδίκασε τις συντρόφισσες μας Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. για την υπόθεση, ενώ αυτοεξευτελιζόμενο αθώωσε τους άλλους 3 (Ν. Ρωμανό, Δημήτρη και Α.Κ.) που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είχε προφυλακίσει για 1.5 χρόνο. Η καταδίκη των συντροφισσών βασίστηκε κυρίως στον τρομονόμο 187α για την σύσταση δηλαδή και την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Αν αφήσουμε στην άκρη το δικονομικό κομμάτι, τις γελοίες συνθήκες διεξαγωγής της δίκης και το αναμενόμενο της απόφασης, είναι δεδομένο και κοινώς αποδεκτό ότι η χρήση του όρου τρομοκρατία αποτελεί ένα νομικό όπλο- δημιούργημα της δικαστικής αρχής με μηδενικό κοινωνικό έρεισμα, όπως άλλωστε και το σύνολο του ποινικού κώδικα. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι μονάχα η βία του κεφαλαίου, του κράτους και των τσιρακίων του, που πραγματικά τρομοκρατεί την κοινωνική βάση. Τις ενέργειες που αποσκοπούν στην κοινωνική επανάσταση και την ταξική χειραφέτηση, η εργατική τάξη κάθε άλλο παρά ως τρομοκρατικές για την ίδια τις εκλαμβάνει: βρίσκει σε αυτές ένα όραμα και μια ελπίδα, μια προοικονομία από αυτό που καμιά αρχή και κανένα κράτος δεν μπορεί σε βάθος χρόνου να εμποδίσει, την πτώση δηλαδή του συστήματος καταπίεσης και εκμεττάλευσης. Γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα και κατά την διάρκεια του δικαστηρίου, όπου συγκρούστηκαν η αξιοπρέπεια και η υπεράσπιση των δράσεων των συντροφιών μας, απέναντι στην συμμορίτικη, στείρα και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα στάση και εικόνα δικαστών και ΕΛΑΣ.

Ποιος δρόμος λοιπόν απομένει στην εργατική τάξη για την ανατίμηση της; Για εμάς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη, ούτε δισταγμούς. Είναι πλέον σαφές, μετά από τόσα χρόνια και τόσα στάδια από τα οποία πέρασε η κοινωνική πραγματικότητα, για να το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου απέτυχε παταγωδώς να δώσει στην κοινωνική βάση ότι αυτή αξιώνει και αξίζει, ενίοτε δε, της στέρησε και της στερεί βασικά αγαθά. Το σύστημα αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνατών και των πλουσίων αυτού του κόσμου. Δεν μπορεί να βελτιώσει τις ζωές μας γιατί δεν είναι κατασκευασμένο για αυτό.

Σε αυτά τα 140 χρόνια και ακόμα και από καταβολής καπιταλιστικού συστήματος, για εμάς είναι σαφές ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αντίστασης, της αντεπίθεσης και τελικά της ανατροπής, της κοινωνικής επανάστασης. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται. Η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να εκκινήσει και να συμβεί, από οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες ακριβώς τις ομάδες που υφίστανται τις καταπιέσεις που αυτό γεννάει. Το προλεταριάτο οφείλει να δώσεις τις μάχες του που θα το οδηγήσουν σε αυτή την ανατροπή : με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες, μακριά από την ανάθεση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό, με καθημερινές διεκδικήσεις από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάρουμε ότι δικαιωματικά μας ανήκει.

Δεν φανταζόμαστε το μέλλον, το δικό μας και των επόμενων γενιών, πίσω από μια ατέρμονη γραμμή παραγωγής για 10 ή 12 ώρες, σε μια οθόνη σε γραφείο, στην πώληση προϊόντων που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, σε καμπς ή σε φυλακές. Το φανταζόμαστε σε αγώνες, σε διεκδικήσεις, νικηφόρες ή μη, σε μάχες μαζί με όλες τις υπόλοιπες καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές μας. Σε πορείες, σε απεργίες, σε καταλήψεις για μια κοινωνία χωρίς εκμεττάλευση, ρατσισμό και καταπίεση αλλά με ισότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτές τις μάχες δεν θέλουμε καθοδηγητές, ηγέτες και διαχειριστές. O αγώνας ξεκινά από την διεκδίκηση του πιο μικρού, του πιο καθημερινού, καταλήγει όμως στην καταστροφή αυτής της κοινωνικής δόμησης, σε έναν νέο κόσμο, ο οποίος υπάρχει ίσως μόνο στον συλλογισμό μας, όσο όμως τον φέρνουμε μέσα στους αγώνες μας είναι πραγματικός.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ., ΔΗΜΗΤΡΑ Ζ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟ 5/2, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.