Παρασκευή 1 Μαίου 2026 στις 10.30 πμ
1η Μάη: Ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση
Αναρχική Πρωτομαγιά: Από το Σικάγο του 1886 μέχρι και σήμερα, αγώνας για ζωή και ελευθερία ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά.
«Όχι, όχι, δεν μας καταδικάζουν σε θάνατο για κάποιο έγκλημα, αλλά όπως ειπώθηκε εδώ σε όλους τους τόνους: μας καταδικάζουν σε θάνατο λόγω της αναρχίας και δεδομένου ότι μας καταδικάζουν για τις αρχές μας, εγώ φωνάζω δυνατά: είμαι αναρχικός! Τους περιφρονώ, περιφρονώ την τάξη τους, τους νόμους τους, τη δύναμή τους, την εξουσία τους! Κρεμάστε με!»
Λούις Λινγκ (1864-1886), ένας από τους 8 αναρχικούς του Σικάγου, αυτοκτόνησε στο κελί του για να μην εκτελεστεί.
140 χρόνια έχουν περάσει από τα αιματηρά γεγονότα που σημάδεψαν το εργατικό και αναρχικό κίνημα και καθιέρωσαν την πρώτη Μαΐου ως ημέρα απεργίας, αγώνων και διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής. Η εξέγερση του Χεϊμάρκετ υπήρξε το αποκορύφωμα διαμαρτυριών που έλαβαν χώρα από την 1η Μαΐου κι έπειτα στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς εργάτες και τη διεκδίκηση τους για την καθιέρωση του 8ώρου και τη βελτιώση των συνθηκών εργασίας. Έτσι, το βράδυ της 4ης Μαΐου 1886, ύστερα από προγραμματισμένη εκδήλωση στην πλατεία Χεϊμάρκετ, οι αρχές επιτέθηκαν στο συγκεντρωμένο πλήθος που παρέμεινε στον δρόμο αποσκοπώντας στην διάλυση του, όταν εκτοξέυτηκε μια βόμβα προς το μέρος της αστυνομίας σκοτώνοντας έναν αστυφύλακα και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ προς το πλήθος τραυματίζοντας και σκοτώνοντας άγνωστο αριθμό εργατών. Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες ήταν η μεθοδευμένη σύλληψη και τελικά καταδίκη 8 αναρχικών εργατών (3 σε φυλάκιση και 5 σε θάνατο με τον έναν να αυτοκτονεί τελικά στο κελί του για να μην εκτελεστεί) χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον τους, αφού η δικαστική αρχή φρόντισε να επιλέξει τους κατάλληλους ενόρκους ώστε να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας δίκαιης δίκης. Ο τύπος και η μπουρζουαζία, με ακόρεστη δίψα για αίμα, ήθελαν να δουν την τιμωρία του αναρχικού κινήματος και των ιδεών του. Η θυσία των αναρχικών του Σικάγου φωτίζει τους αγώνες του σήμερα και μας εμπνέει καθημερινά να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη ζωή. Η Πρωτομαγιά ήταν είναι και θα είναι μέρα αγώνα και μνήμης των νεκρών της τάξης μας.
Στο σήμερα, τα αιτήματα του τότε φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Μετά από μια σειρά αντεργατικών νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν, με βασικότερο αυτό που ορίζει τη θέσπιση της 13ωρης και 6ήμερης εργασίας η ανάγκη για συλλογικοποίηση και οργάνωση σε όλα τα πεδία της ζωής γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Κράτος και Κεφάλαιο επιθυμούν την υποταγή και το κέρδος, έναντι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μας θέλουν γρανάζια στην καλοκουρδισμένη μηχανή τους, η ζωή μας να είναι δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά και να αναρωτιόμαστε πώς θα βγάλουμε τον μήνα. Ο μισθός δεν φτάνει για καλύψει τα βασικά αγαθά τα οποία ολοένα και ακριβαίνουν επιβαρύνοντας την τάξη μας. Επιπλέον, ο δημόσιος χαρακτήρας των κοινωνικών αγαθών κατακρεουργείται διαρκώς με τις ιδιωτικοποιήσεις σε όλους τους τομείς, της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, οδηγούν στην ολοένα και αυξανόμενη υποβάθμιση της ζωής μας. Το έγκλημα των Τεμπών ήρθε σαν αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής κράτους και κεφαλαίου, που θέλει το κέρδος να είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή, που για αυτούς είμαστε απλά αριθμοί στα στατιστικά τους. Οι μεγαλειώδεις πορείες που ξέσπασαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας έδειξαν ένα βασικό πράγμα: ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος. Όπλο μας είναι η απεργία, η συλλογικοποίηση και η οργάνωση στη βάση στους χώρους εργασίας, απέναντι στα αφεντικά που μας θέλουν σκλάβους. Τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν, με τον αριθμό τους το 2026 ήδη να πλησιάζει το 100, ενώ 37 εργάτες σκοτώθηκαν στους χώρους της εργασίας τους σε αυτό το διάστημα. Οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας και τα μηδαμινά συστήματα ασφαλείας, είναι συνειδητή επιλογή των αφεντικών ώστε να γλιτώσουν χρήματα, εις βάρος φυσικά των εργατών, όταν δε τα παραπάνω καταγγέλλονται από τους εργαζόμενους ή τα σωματεία, τα αγνοούν επιδεικτικά σφυρίζοντας αδιάφορα, όπως ακριβώς συνέβη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όταν 5 εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους ύστερα από έκρηξη που συνέβη λόγω διαρροής προπανίου, κάτι που ήταν γνωστό στην εργοδοσία αλλά και στο κράτος, αφού οι καταγγελίες των εργαζομένων για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες είχαν φτάσει και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας ήδη από το 2020. Φανερή λοιπόν η συγκάλυψη και η υπέρμετρη προσπάθεια του σάπιου συστήματος να αυτοδιατηρηθεί με κάθε κόστος, κατακερματίζοντας τα εργασιακά μας δικαιώματα, ποινικοποιώντας τον συνδικαλισμό και την απεργία. Τέλος, βλέπουμε μια ολοένα και εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με υπέρογκα ποσά να δαπανούνται στην πολεμική προετοιμασία και υπουργούς να μιλάνε με κυνισμό λέγοντας στους γονείς των φαντάρων ότι πρέπει να προετοιμαστούν να υποδεχτούν τα παιδιά τους σε φέρετρα.
Τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος 140 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του 1886 έχουν πάψει να είναι αυτονόητα, όσο υπάρχουν η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η φτώχεια, η καταστολή και ο θάνατος, τόσο εμείς θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας. Παίρνοντας έμπνευση από τους αγώνες του παρελθόντος, σχεδιάζουμε την επαναστατική προοπτική του μέλλοντος. Ως αναρχικοί, στεκόμαστε πάντα δίπλα στους καταπιεσμένους, τους αδύναμους, αυτούς που αγωνίζονται και δε σκύψανε ποτέ κεφάλι. Απέναντι στη θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, προτάσσουμε την συλλογικοποίηση, την οργάνωση στη βάση σε όλα τα πεδία που δραστηριοποιούμαστε, μέχρι το γκρέμισμα του εξουσιαστικού συστήματος και την ανάδυση της υπόθεσης της Αναρχίας και της Κοινωνικής Επανάστασης.
Ζήτω η Αναρχική Πρωτομαγιά!
ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ
ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
*Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και ταξικών πρωτοβουλιών
