Σάββατο 23 Μαίου 2026 στις 19.00
Πολύχρωμη πορεία Ελεύθερης Έκφρασης - 10o Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride
ΟΥΤΕ ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΕΡΩΤΑΣ, ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ
Το Αυτοοργανωμένο Pride σήμερα
Το επετειακό 10ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride είναι από μόνο του μια μεγάλη επιτυχία της λοατκια+ κοινότητας της πόλης. Χαιρόμαστε που ήμασταν η ομάδα που ανέλαβε την αρχική πρωτοβουλία για αυτό και παρέμεινε ενεργή στη συνδιαμόρφωση του Αυτοοργανωμένου Pride όλα αυτά τα χρόνια. Στις σημερινές συνθήκες της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και παντού, αλλά και του ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, φεστιβάλ όπως το Αυτοοργανωμένο Pride μπορούν να ενισχύσουν τις αντιπολεμικές και αντιφασιστικές αντιστάσεις της κοινωνίας. Ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό, εμείς αντιτάσσουμε τη ζωή, τον έρωτα, την περηφάνια μας. Για άλλη μια χρονιά βγαίνουμε στον δρόμο με τα πρόσωπά μας και όλη μας την ύπαρξη, για να διεκδικήσουμε κι άλλα δικαιώματα, με στόχο την πλήρη απελευθέρωση του φύλου και της σεξουαλικότητας, αλλά και έναν κόσμο με ειρήνη και ισότητα. Για να απαιτήσουμε να γίνουν προτεραιότητα της πολιτείας οι ανάγκες των ανθρώπων και όχι τα κέρδη των λίγων, για τους οποίους γίνονται οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών. Για να φωνάξουμε ότι εχθρός της κοινωνίας είναι το σύστημα και όχι οι καταπιεσμένες κοινωνικές και εθνικές ομάδες. Για να δείξουμε πάνω απ' όλα ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πέρα από την ετεροκανονικότητα και την πατριαρχία!
Το Αυτοοργανωμένο Pride όταν το ξεκινήσαμε
Όταν το φθινόπωρο του 2015 η ομάδα μας πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει σε συνελεύσεις για τη συνδιοργάνωση του «επίσημου» 5ου Thessaloniki Pride με αυτοοργάνωση, δεν είχε άλλο στόχο πέρα από την επιστροφή του Pride στα χέρια της ίδιας της κοινότητας και των αλληλέγγυων, με ανοιχτές διαδικασίες και άρνηση χορηγιών. Η Πρωτοβουλία, όπως ονομάστηκε η σχετική συνέλευση, δεν κατάφερε να μετατρέψει το ήδη υπάρχον Pride σε αυτοοργανωμένο, όπως ήταν λίγο-πολύ τα πρώτα δύο χρόνια, 2012 και 13. Συγκρότησε, όμως, ένα μαζικό μπλοκ στην πορεία του 5ου Thessaloniki Pride και διοργάνωσε παράλληλες εκδηλώσεις. Αυτές οι δράσεις οδήγησαν την επόμενη χρονιά στο 1ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride. Και μόνο το γεγονός ότι φτάνουμε πια στο 10ο Αυτοοργανωμένο Pride αποτελεί μια απόδειξη της επιτυχίας της αυτοοργάνωσης, σε αντίθεση με τα Pride που εξαρτώνται από μεγάλους χορηγούς (όπως πχ το Pride του Tuscon που αυτοδιαλύθηκε και ματαιώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο). Όμως για το ότι είμαστε στο 10ο Αυτοοργανωμένο Pride δεν ήταν αρκετή μόνο μια γενικού τύπου αυτοοργάνωση. Χρειάστηκε και η δόμηση συγκεκριμένων διαδικασιών, αλλά καιτολμηρές αποφάσεις, όταν οι διαδικασίες δεν τηρούνται ή εκφυλίζονταν. Χρειάστηκε, πάνω απ' όλα, η διαθεσιμότητα και η έμπνευση πολλών μελών της λοατκια+ κοινότητας.
Σας καλούμε όλες, όλα και όλους στην Πολύχρωμη ΠΟΡΕΙΑ Ελεύθερης Έκφρασης το Σάββατο 23/5 στις 19:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου
Pre-Pride PARTY:
Παρασκευή 15/5 23:00
Στέκι Μεταναστ(ρι)ών
Εκδηλώσεις:
Κυριακή 17/5
IDAHOBIT 2026
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας, Τρασφοβίας και Ιντερφοβίας
Στέκι Μεταναστ(ρι)ών
- 19:00 "ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ PRIDE"
εκδήλωση-συζήτηση για όσα θυμάται το καθένα μας από τα προηγούμενα Αυτοοργανωμένα Thessaloniki Pride + Έκθεση αφισών από το 2016 μέχρι και σήμερα
- 20:30 "ΕΚΦΡΑΣΗ ΜΕ PRIDE" βραδιά queer ποίησης, τέχνης και έκφρασης
10o ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ THESSALONIKI PRIDE
Ομάδα Sylvia Rivera - για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride
πηγή : email που λάβαμε στις 1 Μαΐου 05h
No Pride in War
Στεκόμαστε Περήφανα και:
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που επιμένει να μας διαιρεί με κριτήριο ποιον ερωτευόμαστε και πώς εκφράζουμε το φύλο ή/και τη σεξουαλικότητά μας.
Βγάζουμε τη γλώσσα απέναντι στους -τραμπικής έμπνευσης- παραλογισμούς περί «woke ατζέντας», που έχουν περάσει και στην από δω πλευρά του Ατλαντικού. Απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά χρωμοσώματα, για να κατηγοριοποιήσει και να περιορίσει ίντερσεξ και τρανς ανθρώπους. Που αποκλείει σε τρανς άτομα ακόμα και να υπάρξουν στον δημόσιο χώρο με ασφάλεια. Που αδιαφορεί, όταν δεν υποθάλπει και δεν ενισχύει επιθέσεις βίας πάνω στα λοατκια+ σώματα. Πάνω στα δικά μας σώματα.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που -για τα συμφέροντα των λίγων- επιχειρεί να βυθίσει τον κόσμο στον πόλεμο, ακόμα και με χρήση πυρηνικών. Για τον λόγο αυτό, εθίζει κοινωνίες ολόκληρες στην «πολεμική προετοιμασία» και τις ευθυγραμμίζει με το πνεύμα του μιλιταρισμού. Εκπαιδεύει ανθρώπους στη ματσίλα και την τοξική αρρενωπότητα. Εκθειάζει τη σωματική ρώμη και την αρτιμέλεια. Την «εθνική υπερηφάνεια». Τη γέννηση ανθρώπων-πολεμιστών, που θα πεθάνουν για τα ιδανικά της «πατρίδας» και του «έθνους». Επιφυλάσσει έναν κοινωνικό Καιάδα για όσα από εμάς δεν ανήκουμε στα μιλιταριστικά και πατριαρχικά κομμένα και ραμμένα «κουτάκια» τους. Για τις λεσβίες, για τα τρανς και φυλοδιαφορετικά άτομα, για τις ανάπηρες, για τα μεταναστά, για τους ρομά, για τα νευροδιαφορετικά, για τις χρήστριες, για τα γκέι συντρόφια μας. Για όσες/όσα από εμάς δεν θέλουμε να γίνουμε παιδοποιητικές μηχανές και να θέσουμε τις μήτρες μας στην υπηρεσία των πολεμοκάπηλων σχεδίων τους. Για όσα θεωρούμαστε «περιττοί πληθυσμοί», που δεν εναρμονιζόμαστε με το πνεύμα της εποχής των πολεμικών ιαχών.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που βαδίζει ολοταχώς προς έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Που σκορπά αδιανόητα ποσά για να παράγει και να αγοράζει όπλα, βόμβες, πυραύλους, πολεμικά πλοία και αεροπλάνα. Ξέρουμε ότι τα δικά μας σώματα και τα σώματα των αδελφιών μας είναι αυτά που θα ταΐσουν τα κανόνια τους. Τα δικά μας σώματα θα «στριμωχτούν», προκειμένου να χωρέσουν στα «ιδεώδη» στερεοτυπικά καλούπια και όσα δεν «συμμορφωθούν» θα υποστούν ανελέητη βία. Τα δικά μας σώματα θα θαφτούν κάτω από τα ερείπια από τις πανάκριβα αγορασμένες βόμβες τους. Ο πολεμικός παροξυσμός τους είναι αυτός, που θα φτιάξει τα ποτάμια των προσφυγι(σσ)ών, που θα εκδιωχθούν από τους τόπους τους.
Βγάζουμε τη γλώσσα στην κυβέρνηση της «δικής μας χώρας», που μας εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά σε αυτόν τον πόλεμο, μόνο και μόνο για να υπερασπίσει συμφέροντα πετρελαιάδων, εφοπλιστών και βιομηχάνων όπλων. Διατηρεί Βάσεις, διακινδυνεύοντας την ασφάλεια ενός ολόκληρου λαού. Διατηρεί Βάσεις, από τις οποίες εκκινούν πλοία και αεροπλάνα για να δολοφονήσουν ανθρώπους -σαν και εμάς- χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Επιλέγει να χρηματοδοτεί έναν (ενδεχόμενο) πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας και να εμπλέκεται ενεργά και σε πολέμους που έχουν ήδη ξεσπάσει, αλλά να μην χρηματοδοτεί δομές δημόσιας εκπαίδευσης και δημόσιας υγείας, ξενώνες για επιζώντα/επιζώσες έμφυλης βίας, γηροκομεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Επιλέγει τον αφανισμό και όχι τη ζωή.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε μια κυβέρνηση, που δεν διστάζει να σφίγγει το χέρι και να συνάπτει συμμαχίες με γενοκτόνους. Με όσους σπέρνουν τον όλεθρο σε πολέμους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Με όσους βομβαρδίζουν και ισοπεδώνουν γειτονιές, σχολεία και νοσοκομεία. Με όσους αφήνουν ανθρώπους να πεθαίνουν βασανιστικά από έλλειψη τροφής, νερού και στοιχειωδών φαρμάκων στην Παλαιστίνη. Σε μια Παλαιστίνη, που βρίσκει τη γενναιότητα και αντιστέκεται. Και όσο αυτή αντιστέκεται, αντλούμε δύναμη ώστε να αρνηθούμε να γίνουμε το ροζ πλυντήριο, που θα ξεπλύνει μια γενοκτονία. Υψώνουμε περήφανα το δικό μας «Όχι στο όνομά μας».
Βγάζουμε τη γλώσσα στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης. Στην απόπειρα να μετατραπεί το Pride από εξέγερση και διαδήλωση σε χορηγούμενο θέαμα. Δεν ξεχνάμε: το Pride γεννήθηκε ως αγώνας, ως σύγκρουση, ως διεκδίκηση. Απορρίπτουμε την ενσωμάτωση σε ένα σύστημα, που ξεπλένει εταιρείες, πρεσβείες και υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν δεχόμαστε «υποστήριξη» από όσους την ίδια στιγμή συμμετέχουν σε πολέμους, σε εκτοπισμούς, σε δολοφονίες λαών και λοατκια+ ανθρώπων. Δεν θα γίνουμε το «πολύχρωμο άλλοθί» τους.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε οποιονδήποτε μας παραχωρεί «ψίχουλα», χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά τις υλικές συνθήκες ζωής μας. Που δεν εξαλείφει τις διακρίσεις στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία. Που δεν προστατεύει από τις απολύσεις, τη φτώχεια, τη βία. Ξέρουμε καλά: ό,τι κατακτήθηκε, κατακτήθηκε με αγώνες. Και μόνο με αγώνες θα διευρυνθεί.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που κερδοφορεί πάνω στα δικά μας σώματα. Κατασκευάζει μπισκότα από το αίμα εργατριών. Αδιαφορεί για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς. Μας τεντώνει σαν λάστιχα από τη μια εργασία στην άλλη. Μας απολύει, όταν μένουμε έγκυες. Περιορίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης πάνω στο δικό μας σώμα. Μας ωθεί -ανεξαρτήτως φύλου- στη στράτευση, ακριβώς για να εντείνει ακόμα περισσότερο το κλίμα στρατιωτικοποίησης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και ξέρουμε πολύ καλά πόση βία παράγει μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία για τα σώματα γυναικών, θηλυκοτήτων και λοατκια+ ανθρώπων. Μας γυναικοκτονεί. Μας δολοφονεί στα σύνορα. Μας ταΐζει τα ψίχουλα που περισσεύουν από τα τραπέζια των πλούσιων. Μας εκπαιδεύει να αρκούμαστε στην επιβίωση. Να ζούμε με κουπόνια. Να τρεφόμαστε με κουπόνια. Να μετακινούμαστε με κουπόνια. Εμείς όμως δεν αρκούμαστε στην επιβίωση. Διεκδικούμε τη ζωή, που μας κλέβουν καθημερινά.
Βγάζουμε τη γλώσσα απέναντι στις κραυγές φασιστικού μίσους από τις εφεδρείες του συστήματος, που σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (και όχι μόνον) κατακτούν κυβερνητικές θέσεις και απειλούν να πισωγυρίσουν τον κόσμο σε σκοτεινές εποχές, που θα έπρεπε να μείνουν θαμμένες -για πάντα- στο παρελθόν.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε όσους προσπαθούν να φτιάξουν κοινωνίες που δεν μας χωράνε.
Βγάζουμε τη γλώσσα στον παλιό σαπισμένο κόσμο τους. Στον συντηρητισμό, που μας θέλει αόρατα και φοβισμένα. Στον νεοφιλελεύθερο δικαιωματισμό, που επιχειρεί να μας ενσωματώσει, χωρίς να αμφισβητεί την εκμετάλλευση. Δεν διαλέγουμε στρατόπεδο ανάμεσα σε καταπιεστές. Στεκόμαστε με τους καταπιεσμένους. Σε διεθνιστική αλληλεγγύη με τα ταξικά μας αδέλφια σε Ιράν, Λίβανο, Κούβα και Παλαιστίνη.
Οργανώνουμε τις συλλογικές αντιστάσεις μας. Υπερβαίνουμε τα τεχνητά «σύνορα», που οι από πάνω όρθωσαν για να μας χωρίσουν από τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και κοινούς στόχους με σκοπό την κοινωνική χειραφέτηση. Ακριβώς για αυτό τον λόγο κοινή θα είναι και η μάχη που θα δώσουμε απέναντι σε έναν κοινό καταπιεστή και εκμεταλλευτή.
Επαναδιεκδικούμε να ζούμε ανθρώπινα. Συνειδητοποιούμε τη συλλογική φωνή μας και τη δύναμη που έχει αυτή και απέναντι σε έναν κόσμο σεξιστικής και ομοτρανσφοβικής βίας, εκμετάλλευσης και πολέμων, το λοατκια+ και τρανσφεμινιστικό κίνημα, οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος, κάνουμε φραγμό τα σώματά μας και φωνάζουμε περήφανα:
Επιλέγουμε έναν κόσμο συμπεριληπτικό και φροντιστικό για όλα μας.
Επιλέγουμε τη ζωή. Με όλα τα χρώματα της.
Pride week: Κυριακή 17/5 - Σάββατο 23/5
Πορεία: Σάββατο 19.00
Προσυγκέντρωση: 17.00 Άγαλμα Βενιζέλου
REclaim PRIDE-Thessaloniki
fb: Reclaim PRIDE-Thessaloniki
insta: reclaimpride.thess
*Αναλυτικά όλο το πρόγραμμα των δράσεων του REclaim PRIDE-Thessaloniki θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες.
πηγή : email που λάβαμε στις 6 Μαΐου 17h
Τα πρώτα Pride ήταν η ανάσα των πιο καταπιεσμένων, των σωμάτων που βαφτίστηκαν "εσωτερικοί εχθροί". Ήταν η εξέγερση των μαύρων και λατίνων τρανς γυναικών στο Stonewall, των σεξεργατριών, των αγωνιστριών εκείνων που ζούσαν τον ρατσισμό και την τρανσφοβία στο πετσί τους. Αυτές χτυπήθηκαν με τους ρατσιστικούς θεσμούς του κράτους και τους συμμάχους τους: πρόταξαν τα σώματά τους απέναντι στην αστυνομία και την φωνή τους απέναντι στους λευκούς γκέι αστούς που θέλαν να την εξαφανίσουν. Ακολουθώντας το παράδειγμά τους φωνάζουμε "Καλύτερα να Σωπάσετε!":
Στο ελληνικό θεσμικό Pride που οργανώνεται πίσω από κλειστές πόρτες. Που έχει για χορηγούς εταιρείες που τροφοδοτούν την μηχανή του πολέμου και πρεσβείες ιμπεριαλιστικών χωρών, την ώρα που χιλιάδες σφαγιάζονται στην Δυτική Ασία και πνίγονται στα σύνορα. Που οργανώνει πάρτυ με είσοδο την ώρα που ηλικιωμένες τρανς γυναίκες, όπως η Βαγγελιώ, πεθαίνουν από την φτώχεια στο περιθώριο.
Στα δυτικά ιμπεριαλιστικά έθνη-κράτη, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, που προσπαθούν να αφομοιώσουν τις ταυτότητες και τις υπάρξεις μας στον εθνικό κορμό τους. Που μας υπόσχονται θητείες στον ελληνικό στρατό, γάμους και αναγνωρίσεις για να αποσπάσουν συναίνεση και να χτίσουν το στάτους του "πολιτισμένου". Που θέτουν ρατσιστικά όρια στο ποιες (κουήρ) ζωές μπορούν να είναι αποδεκτές και απαξιώνουν οποιαδήποτε άλλη δεν χωράει σε αυτά, ειδικά τις τρανς μαύρες/καφέ, και τις μουσουλμανικές. Την ίδια στιγμή που "μας προστατεύουν" από τον "εξωτερικό εχθρό", δεχόμαστε επιθέσεις στις γειτονιές και τις πλατείες μας από φασίστες. Όσο κι αν ντύνεται με γκλίτερ και φεμινιστικές ανησυχίες, ο εχθρός μας παραμένει ο εθνικισμός.
Στις πολιτικές πολύχρωμου ξεπλύματος που εμφανίζονται στην πιο κυνική μορφή τους στην περίπτωση του σιωνιστικού κράτους. Τα φεστιβάλ Υπερηφάνειας του Ισραήλ δεν είναι παρά μηχανισμοί ξεπλύματος της γενοκτονίας και του εποικισμού του στην παλαιστινιακή γη. Όπως αντίστοιχο πολύχρωμο ξέπλυμα του εποικισμού και ρατσισμού είναι τα φεστιβάλ Υπερηφάνειας σε ΗΠΑ, Καναδά, Ελλάδα κι αλλού.
Ως Pride & Rebellion σας καλούμε στην εβδομάδα εκδηλώσεων του 10ου Αυτοοργανωμένου Pride 20 - 22 Μαϊου και την μαζική πορεία και το ανοιχτό πάρτυ στις 23. Να δούμε ποια σώματα, μορφές συντροφικότητας και τρόποι ύπαρξης συνεχίζουν να αποκλείονται βίαια. Να συζητήσουμε πως θα αντισταθούμε στην αφομοίωση των αγώνων μας από τις πολιτικές του ρατσισμού και του πολέμου. Πώς μπορούμε να σταθούμε πλάι στους δίκαιους αγώνες για χειραφέτηση των αποικιοκρατούμενων και καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Πώς θα κάνουμε:
Queer σαμποτάζ στον πόλεμο!
Δεν πνιγόμαστε στα θρανία τους - Αναπνέουμε ελεύθερα στους δρόμους!
Όσοι είμαστε στα θρανία σήμερα ξέρουμε καλά τι σημαίνει να πνίγεσαι. Ζούμε σε ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο που μας κοιτάει μόνο σαν βαθμούς, μέσα σε μια καθημερινότητα που μας γεμίζει άγχος για το μέλλον. Και για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, η πίεση αυτή είναι διπλή και καθημερινή. Είναι το να δέχεσαι συνεχώς την κριτική, τα υποτιμητικά βλέμματα και τα σχόλια στους διαδρόμους για το πώς ντύνεσαι, πώς μιλάς ή ποιον αγαπάς.
Είναι το να πρέπει να κρύβεις τον εαυτό σου απλώς και μόνο για να βγάλεις τη μέρα, την ίδια ώρα που καθηγητές και διευθυντές κάνουν τα στραβά μάτια στον σκοταδισμό και στο bullying των φασιστοειδών στις γωνίες του προαυλίου. Απέναντι σε αυτό το γκρίζο και την απομόνωση, δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια.
Σαν ανυπόταχτος μαθητής στηρίζουμε το 10ο Αυτοοργανωμένο Pride και το Σάββατο 23 Μάη κατεβαίνουμε όλες, όλοι και όλα μαζί στην Πολύχρωμη Πορεία Ελεύθερης Έκφρασης (17:00, Άγαλμα Βενιζέλου).
Το φετινό σύνθημα «NO PRIDE IN WAR» μας αγγίζει βαθιά. Μας λένε να είμαστε «περήφανοι» για εξοπλισμούς και πολέμους, την ίδια ώρα που η υγεία και η παιδεία καταρρέουν και η ΛΟΑΤΚΙ+ νεολαία αφήνεται απροστάτευτη στη φτώχεια και τη συντήρηση. Δεν θέλουμε το Pride των χορηγών, των πολυεθνικών και των πρεσβειών που «ξεπλένουν» με ροζ χρώμα τις βόμβες τους. Θέλουμε ένα Pride που μας ανήκει. Παλεύουμε για σχολεία και σχολές που θα μας χωράνε όλους, χωρίς τον φόβο της απόρριψης και της περιθωριοποίησης, με ελεύθερη σεξουαλική αγωγή και απόλυτο σεβασμό στην ταυτότητα και το σώμα του καθενός, μακριά από τις οπισθοδρομικές παρεμβάσεις της εκκλησίας και του κράτους.
Η ελευθερία μας δεν θα μας χαριστεί από καμία κυβέρνηση και κανέναν «προοδευτικό» δήμαρχο. Κερδίζεται στον δρόμο, όταν κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου - μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι μαζί, δείχνοντας ότι κανένα queer άτομο δεν είναι μόνο του απέναντι στην καταπίεση. Το Σάββατο 23 Μάη παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Κατεβαίνουμε στην πορεία με την οργή μας, αλλά και με το χαμόγελό μας, για να δείξουμε ότι είμαστε εδώ, είμαστε πολλοί και δεν φοβόμαστε την κριτική τους. Σπάμε τον φόβο στο σχολείο και στη γεινητιά, διεκδικούμε το δικαίωμα να αναπνέουμε ελεύθερα και φτιάχνουμε έναν κόσμο με τα δικά μας χρώματα!
Όλες - οι - @ 23/5 17:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
ΑΝΥΠΌΤΑΧΤΟΣ ΜΑΘΗΤΉΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ
Pride… για έναν κόσμο που μας χωράει όλα/ όλες/ όλους
Στις 28 Ιουνίου του 1969, έλαβε χώρα η εξέγερση του Stonewall, με αφορμή την έφοδο της αστυνομίας στο Gay Bar "Stonewall Inn" της Νέας Υόρκης. Το γκέι μπαρ "Stonewall Inn" ήταν πάντα ο εύκολος στόχος των αστυνομικών. Σχεδόν καθημερινά τα όργανα της καταστολής χτυπούσαν λεσβίες, τρανς και γκει άτομα. Απέναντι στη συνθήκη καταστολής και διώξεων των lgbtqi+ ατόμων τόσο σε εργασιακούς χώρους όσο και στην καθημερινότητά τους, η απάντηση δόθηκε μαχητικά στους δρόμους από την lgbtqi+ κοινότητα και από όσους στάθηκαν στο πλευρό των εξεγερμένων και διήρκησε πολλές μέρες στο κέντρο της πόλης. Κεντρικές φιγούρες της εξέγερσης ήταν η μαύρη τρανς ακτιβίστρια Marsha P. Johnson και η λατίνα τρανς ακτιβίστρια Sylvia Rivera.
Σε αντιδιαστολή με τον τότε διεκδικητικό και εξεγερσιακό χαρακτήρα του, το θεσμικό pride στο σήμερα έχει εμπορευματοποιηθεί και έχει αφομοιωθεί σαν θεσμός από το κράτος. Διοργανώνεται μέσω κρατικών φορέων, με χρηματοδοτήσεις και χορηγίες από διάφορες εταιρείες και θεσμικά όργανα, με την αστυνομία να μεριμνά για την "ομαλή διεξαγωγή του". Οργανώνεται μέσω κάθετων διαδικασιών που έχουν ως στόχο την καλή εικόνα που θα παρουσιαστεί προς τα έξω και όχι να ακουστούν οι φωνές και οι κοινωνικές/πολιτικές ανησυχίες των κουιρ ατόμων. Ως αποτέλεσμα τα βιώματα μας εργαλειοποιούνται με τη δικαιολογία της "συμπερίληψης" ώστε να καταφέρει να οργανωθεί αυτό το τεράστιο event. To pride για τους κρατικούς θεσμούς αποτελεί εναν ακόμα τρόπο να ξεπλύνουν τις καταπιεστικές πρακτικές τους και να αυτοπροβληθούν ως "προοδευτικοί". Στο σήμερα, όπου το pride έχει καταντήσει ένα εμπορικό πανηγύρι, βλέπουμε χορηγούς πολλοί εκ των οποίων συνεργάζονται με το κράτος του Ισραήλ. Είναι εξάλλου γνωστό πως το κράτος του Ισραήλ, με τη συνδρομή συμμάχων όπως και του ελληνικού κράτους παρουσιάζει το προσωπείο του προοδευτικού στα lgbtqi+ ζητήματα, διοργανώνει pride και επικαλείται τον πολύχρωμο δικαιωματισμό όταν την ίδια στιγμή αφανίζει παλαιστίνιες/ους και εφαρμόζει συνθήκη απαρτχάιντ στη Γάζα.
Το υπάρχον σύστημα, βασισμένο και βαθιά εμποτισμένο απο τον καπιταλισμό και την πατριαρχία είναι αντιφατικό να επικαλείται απελευθέρωση απο τις έμφυλες καταπιέσεις, καθώς επωφελείται απο αυτές και το περισσότερο που μπορεί να κάνει είναι να αφομοιώσει εν τέλει τα κουιρ και φεμινιστικά κινήματα.
Δεν υπάρχει πραγματική απελευθέρωση σε ένα κόσμο όπου η ετεροκανονικότητα και η πατριαρχία καταπιέζουν τα σώματα μας και μας υπαγορεύουν να χωρέσουμε απο τη γέννηση μας σε ρόλους που ποτέ δεν επιλέξαμε. Ούτε σε ένα κόσμο που ακόμα οι γυναίκες και τα κουίρ άτομα δολοφονούνται και δέχονται κάθε είδους κακοποίηση. Ούτε σε έναν κόσμο όπου το ετεροπατριαρχικό κράτος ελέγχει τα σώματα και τις επιθυμίες μας, βάζοντας μας σε καλούπια για να υπηρετήσουμε τους ρόλους μας, δουλεύοντας μέχρι θανάτου, γεννώντας παιδιά για το έθνος όντας πειθήνιες και παραγωγικές. Ειδικά γνωρίζοντας πόσο αναλώσιμες είμαστε για το κεφάλαιο , πως μπορεί να μας αντικαταστήσει και εκτοπίσει όταν δεν αντλεί πια κάποιο κέρδος απο τα σώματα μας.
Είναι πραγματικά πολύ εύκολο το κυρίαρχο αφήγημα να αλλάξει και απο εκεί που υπήρχε μέριμνα για κάποια απο τα αιτήματα μας, να βρεθούμε αντιμέτωπα με επιθέσεις σε βάρος μας απο διάφορες κυβερνήσεις (όπως αυτη τη στιγμή στις ΗΠΑ με την ρητορική μίσους και επιθέσεις ενάντια σε τρανς και κουιρ άτομα) καθώς και με έναν διάχυτο κοινωνικό εκφασισμό που εξαπολύει πάνω μας το μίσος του. Δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός οτι τα τελευταία χρόνια η άνοδος της παγκόσμιας ακροδεξιάς συνυπάρχει με το αφήγημα ενάντια στη "woke ατζέντα", 'οπου τα κουιρ άτομα βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο φασιστικών πρακτικών είτε απο κυβερνήσεις είτε απο μερίδα της κοινωνίας.
Στο σήμερα σε μια συνθήκη πολέμου, γενοκτονίας , δολοφονιών μεταναστριών στο Αιγαίο και τα σύνορα, εργατικών δολοφονιών, εξαθλίωσης και υποτίμησης των ζωών μας επιλέγουμε να βγαίνουμε στο δρόμο για να αναδείξουμε όλα τα συστήματα που μας καταπιέζουν, και να ενδυναμώσουμε το ένα την άλλη.
Κατεβαίνουμε στο δρόμο για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας να υπάρχουμε όπως θέλουμε ,να ορίζουμε τα ίδια το φύλο μας και το σώμα μας ,να ερωτευόμαστε όποιο άτομο /α θέλουμε ή και να μην ερωτευόμαστε καθόλου.
Κατεβαίνουμε στο δρόμο για να σταθούμε δίπλα δίπλα φορώντας ότι θέλουμε και όπως το θέλουμε ενάντια στη ματαίωση που διασπείρουν το κεφάλαιο , η πατριαρχία και το κράτος.
Διεκδικούμε δημόσιο χώρο, να μπορούμε να αναπνέουμε, να μη φοβόμαστε στο δρόμο, στον εργασιακό χώρο ή πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών μας.
Αντιστεκόμαστε σε λογικές που μας θέλουν να ενδιαφερόμαστε μόνο για την ιδιωτική μας ζωή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που μας χωράει όλα μέσω της συλλογικοποίησης, της οργάνωσης και του αγώνα.
Όλα μαζί σπάμε τη ντροπή και το φόβο και δημιουργούμε χώρους φροντίδας απο τα κάτω.
Ενώνουμε τις φωνές μας και τις εναντιώσεις μας απέναντι σε ένα κόσμο που γεννά πόλεμο ,φασισμό και εκμετάλλευση.
Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola
mail επικοινωνίας: elfem@espiv.net