kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[Θεσσαλονίκη] Αντιπολεμική συγκέντρωση

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ επεκτείνει, δίπλα στη σφαγή στη Γάζα και τον πολύχρονο πόλεμο στην Ουκρανία, την σειρά πολεμικών εντάσεων στον πλανήτη. Διαχρονικά τέτοιου είδους πολεμικές επεμβάσεις ντύνονταν με μια ανθρωπιστική ρητορική η οποία μιλούσε για πυρηνικές απειλές που έπρεπε να εξουδετερωθούν, μειονότητες που έπρεπε να προστατευτούν, πληθυσμούς που έπρεπε να απελευθερωθούν και πάει λέγοντας. Φυσικά πάντα αποδεικνυόταν ότι απώτερος σκοπός ήταν η πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους, ο έλεγχος εμπορικών δρόμων και η διατήρηση της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης. Τα διάφορα αφεντικά ανά τον πλανήτη, ανά περιόδους συγκρούονται για το πως θα μοιραστούν τα κέρδη και ποιο θα πάρει τη μερίδα του λέοντος και έτσι είναι αυτά που υποδεικνύουν που θα πρέπει να αλληλοσκοτωθούν προλετάριοι, βάζοντας φυσικά μια γερή δόση υπεράσπισης της πατρίδας. Ο κυνισμός της εποχής φαινεται να οδηγεί σε μια πραγματικότητα όπου δε θα χρειάζεται καν να ντύνεται ένας πόλεμος με κάποιο μανδύα. Η παγκόσμια εξαθλίωση μετατρέπει τους ανθρώπους σε αριθμούς ικανούς να συγκριθούν με τους αριθμους της τιμής της βενζίνης και συνεπώς αυτό να είναι ικανός λόγος για μια ακόμα σφαγή σε κάποιο σημείο του πλανήτη.

Η διευρυμένη πολεμική οργάνωση των κρατών είναι ένας τρόπος να ανακατευτεί η τράπουλα και να τεθούν νέοι όροι παραγωγικότητας, σφαίρες επιρροής, τρόποι ύπαρξης. Η κεφαλαιακή κρίση ξεδιπλώνεται παγκόσμια και ο πόλεμος ως μέσο καταστροφής και πεδίο κερδοφορίας αποτελεί την κεντρική στρατηγική του κεφαλαίου. Στη συγκυρία που ζούμε, η πολεμική διαδικασία αποτελεί συνέχεια της ειρηνικής. Και οι δυο καταστάσεις πραγματοποιούνται σε ένα κεφαλαιακό συνεχές, όπου το ένα διαδέχεται το άλλο ανάλογα με τις συγκυρίες και τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ενίοτε συνυπάρχουν. Για παράδειγμα το ελληνικό κράτος που μπορεί να μη ρίχνει βόμβες, όμως επιλέγει σταθερά την πολεμική διαχείριση των μεταναστών με απελάσεις, pushbacks και δολοφονίες στα σύνορα και την καταστολή με βία και φυλακίσεις σε όσους αντιστέκονται. Οι πληθυσμοί που δέχονται την ειρηνική ή πολεμική αντιμετώπιση μπορούν να ποικίλουν, αλλά τα μοτίβα παραμένουν ορατά.

Ο πόλεμος φουντώνει και έρχεται κατά πάνω μας. Πρώτα και κύρια στους πληθυσμούς που βιώνουν άμεσα τη φρίκη του στα ενεργά πολεμικά μέτωπα. Οι υπόλοιποι βιώνουμε την πολεμική προετοιμασία, την καταστολή και τη γενικευμένη φτωχοποίηση μέχρι να αποτελέσουμε και εμείς κρέας για τις οβίδες τους. Στην Ελλάδα και στις χώρες που έχουν μεγαλύτερη διασύνδεση με το παγκόσμιο εμπόριο, η κρίση προς το παρόν εκφράζεται μέσα από τις υπέρογκες αυξήσεις τιμών, ενώ σε άλλα μέρη του κόσμου ως έλλειψη σε ενέργεια, τρόφιμα και άλλα εμπορεύματα. Οι τιμές ανεβαίνουν ενώ οι ζωές μας φτηναίνουν καθώς υποτιμούμαστε και καλούμαστε να δουλέψουμε με μεγαλύτερη ευελιξία και λιγότερα δικαιώματα. Η καταστολή αυξάνεται αφού το κράτος βρίσκεται σε μια συνολικότερη στρατιωτικοποίηση ενόψει της «αναγκαιότητας» για αμυντική ετοιμότητα. Ο πολεμικός πυρετός επηρεάζει ψυχολογικά τον πληθυσμό και τα φοβικά του αντανακλαστικά οξύνονται. Οι διάφορες δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουμε ακριβώς επειδή η καπιταλιστική κρίση παλεύει να περάσει από πάνω μας υποτιμώντας μας, διαστρεβλώνονται και στρέφονται απέναντι σε πιο ευάλωτους πληθυσμούς. Η δυσκολία αντιμετώπισης της καθημερινής ακρίβειας εκτονώνεται με τη μορφή του ρατσισμού. Η εντεινόμενη ανασφάλεια στις δουλειές και τις κρατικές παροχές μετατρέπεται σε έχθρα απέναντι στα υποκείμενα που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα της κανονικότητας και θίγουν το τρίπτυχο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Οι διεθνείς πολεμικές συγκρούσεις τριγκάρουν το εθνικό αίσθημα του πληθυσμού απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, και γίνεται δεκτό το νέο νομοσχέδιο για τη στράτευση δίχως να ανοίξει ρουθούνι. Αφού ό,τι έχουμε είναι η πατρίδα μας και οφείλουμε να οχυρωθούμε πίσω από τις δεδομένες σταθερές που δεν είναι άλλες από αυτές που αναπαράγουν τα έθνη κράτη και τις κεφαλαιακές σχέσεις.

Και το βαρέλι φαίνεται να μην έχει πάτο αν δεν μπορέσουμε να ανακόψουμε τον πόλεμο και να βρούμε τις δικές μας διεξόδους από την κρίση. Τα αφεντικά έχουν επιλέξει να αυξάνουν τα κέρδη τους πάνω από τα συντρίμμια του πλανήτη όπως έγινε στα σφαγεία των δύο παγκόσμιων πολέμων. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις τρέχουσες συρράξεις εξωτερικά, ενώ στο εσωτερικό του φροντίζει να βυθίζει τον πληθυσμό όλο και πιο βαθιά στην επισφάλεια, την οριακότητα, την εξαθλίωση. Τη στιγμή που υποτιμά την εκπαίδευση, την υγεία και κόβει τις κρατικές παροχές, δανείζεται εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ για στρατιωτικό εξοπλισμό και αυστηροποιεί τα πλαίσια στρατιωτικής θητείας για όσους/όσες/όσα δεν ψήνονται να γίνουν κρέας για τα κέρδη των αφεντικών.

Οι πολεμικές συγκρούσεις, όμως, δεν παράγουν μόνο κέρδη, αλλά οξύνουν και την κρίση του κεφαλαίου. Έτσι, δημιουργειται ο χώρος να αναπτυχθούν κοινωνικές τάσεις που αμφισβητούν την καπιταλιστική ηγεμονία. Το σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η ιστορία είναι ανοιχτό στοίχημα του κοινωνικού ανταγωνισμού σήμερα. Σ' αυτή την πραγματικότητα, θέλουμε να οξύνουμε την οπτική που αντιλαμβάνεται πως δεν έχουμε τίποτα να μας ενώνει με τα αφεντικά και τίποτα να μας χωρίζει με τις καταπιεσμένες αυτού του κόσμου. Θέλουμε να αποσταθεροποιήσουμε την καπιταλιστική ομαλότητα, όχι στην κατεύθυνση της πολεμικής ισοπέδωσης, αλλά στην καταστροφή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της ζωής που ευθύνεται για τον πόλεμο, τον θάνατο και την καταστροφή του πλανήτη. Οι εξεγέρσεις απέναντι σε κάθε είδους καθεστώτα, δυτικού ή ανατολικού τύπου, οι αντιπολεμικοί αγώνες, τα μπλοκαρίσματα πολεμικού εξοπλισμού, οι λιποταξίες και οι αρνήσεις συμμετοχής στην πολεμική βιομηχανία αποτελούν κινήσεις που βραχυκυκλώνουν τον μονόδρομο του θανάτου. Είναι κινήσεις που στη γενίκευσή τους μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει τα αφεντικά ανά τον κόσμο και να διανοίξουν νέες διεξόδους από το σάπιο αυτό σύστημα. Είναι ο μόνος τρόπος να μην σκοτωθούμε για τα κέρδη τους και να βάλουμε τις ανάγκες μας στο προσκήνιο. Να επιτεθούμε στον εχθρό που βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα. Μπλοκάρουμε την πολεμική μηχανή του ελληνικού κράτους, παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Φάμπρικα Υφανέτ

Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις

Το τελευταίο διάστημα μια σειρά πολεμικών συγκρούσεων, εκτυλίσσονται - κλιμακώνονται ανά την υφήλιο. Ο πόλεμος στα ευρωπαϊκά εδάφη ανάμεσα στο ρωσικό και το ουκρανικό κράτος είναι εν ενεργεία από το 2022, το σιωνιστικό Ισραήλ συνεχίζει την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού με την υποστήριξη του δυτικού κόσμου και των γειτονικών αραβικών μοναρχιών, αμερικανικές δυνάμεις σε συνεργασία με αυτές του Ισραήλ επιτέθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου στο Ιράν συνεχίζοντας τις επιθέσεις του προηγούμενου καλοκαιριού, τις τελευταίες εβδομάδες το αμερικανικό ναυτικό έχει περικυκλώσει την Κούβα, ενώ μερικούς μήνες πριν επενέβησαν εντός της Βενεζουέλας απαγάγοντας τον πρόεδρό της, Μαδούρο. Παράλληλα, στην Αφρική οι αιματηρές συγκρούσεις σε Κονγκό και Σουδάν έχουν ως αποτέλεσμα εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους. Μέσα σε αυτήν τη συγκυρία το ελληνικό κράτος δεν επιτελεί απλά υποστηρικτικό, αλλά καθοριστικό ρόλο στην διεξαγωγή των επιθέσεων σε πολλά από τα παραπάνω μέτωπα.

Συγκεκριμένα, από τις πρώτες μέρες του ρωσο-ουκρανικού πολέμου , εμπορικά πλοία ελληνικών συμφερόντων διακινούσαν μεγάλο μέρος του ρωσικού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές, ενώ ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος υποστήριξε το ουκρανικό με την αποστολή οικονομικής βοήθειας και μέσω της σύναψης στρατιωτικής συνεργασίας. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης, το ελληνικό κράτος πλήρως συντασσόμενο με τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ συμβάλλει στην γενοκτονία των Παλαιστίνιων. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα έφτασε και στο σημείο να αναβαθμίσει την εμπλοκή του, επιτρέποντας στο ισραηλινό πολεμικό ναυτικό να πραγματοποιήσει επιχείρηση σε ελληνική ζώνη ευθύνης ανοιχτά της Κρήτης και να αναχαιτίσει τον στόλο του Global Sumud Flotilla, ο οποίος μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην λωρίδα της Γάζας. Εκεί, σε μια εξευτελιστική και απάνθρωπη συνθήκη οι ελληνικές αρχές ανάγκασαν τους 170 απαχθέντες αγωνιστές να περπατήσουν αρκετά χιλιόμετρα μέχρι το αεροδρόμιο του Ηρακλείου, ενώ ταυτόχρονα συναίνεσε στην απαγωγή 2 μελών του στόλου από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ από το οποίο κρατούνταν επί μια βδομάδα αιχμάλωτοι στην απομόνωση, τελώντας απεργία πείνας και υπομένοντας, πάντα με το κεφάλι τους ψηλά, τα βασανιστήρια των Σιωνιστών.

Στο εσωτερικό του, το ελληνικό κράτος επενδύει στον εκφασισμό και τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας εξαπολύοντας ολομέτωπη επίθεση σε μετανάστριες, στα εξαθλιωμένα από την φτώχεια κατώτερα κοινωνικά στρώματα και σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Επιταχύνει τη διαδικασία στρατιωτικοποίησης κάθε πτυχής των ζωών μας, αυστηροποιεί τα κριτήρια αναβολής και αποφυγής της στρατιωτικής θητείας, διαφημίζοντας παράλληλα την εθελοντική στράτευση των γυναικών χρησιμοποιώντας ένα αφήγημα περί ισότητας στις ένοπλες δυνάμεις, επιστρατεύει την ακαδημαϊκή έρευνα για τις ανάγκες της πολεμικής μηχανής, ενώ αποστειρώνει τα πανεπιστήμια από οποιαδήποτε πολιτική ή πολιτιστική δραστηριότητα καταστέλλοντας την όποια φωνή αντίστασης εντός των σχολών, και τέλος, το κράτος προωθεί τη στρατιωτική θητεία ως μια καλή επιλογή επαγγελματικής αποκατάστασης στα στείρα σχολεία της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Η δημιουργία ενός εθνικού κορμού γύρω από το γνώριμο σύνθημα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αποτελεί την προσπάθεια του ελληνικού κράτους να δημιουργήσει ένα εσωτερικό το οποίο δε θα φέρνει καμία αντίρρηση στις συγκρούσεις με κάποιον εξωτερικό ή και εσωτερικό εχθρό.

Εμείς, ως αναρχικοί στεκόμαστε πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων και όσων αγωνίζονται για την ελευθερία τους, προτάσσοντας πάντα τη διεθνιστική αλληλεγγύη ως το βασικό μας όπλο ενάντια στην κυριαρχία του σάπιου κόσμου μέσα στον οποίο λίγοι ζούνε και οι υπόλοιποι απλά επιβιώνουν. Παίρνοντας έμπνευση από τα κινήματα του παρελθόντος, έχουμε στο τώρα ένα ανοιχτό στοίχημα για το πώς θα αντιμετωπίσουμε την πολεμική απειλή και το πώς θα χτίσουμε μια συνεπή αντιπολεμική στάση απέναντι σε αυτήν. Προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση στους χώρους εργασίας, στις σχολές μας και σε οποιοδήποτε κοινωνικό πεδίο, κόντρα στην αντίληψη του ατομικισμού και του ανταγωνισμού που μας ταΐζουν διαρκώς Κράτος και Κεφάλαιο. Οι φωνές αντίστασης να ακουστούν σε όλη την υδρόγειο, ενάντια στο εξουσιαστικό σύστημα που κοιτάει μόνο το κέρδος και ποτέ την ανθρώπινη ζωή. Μέχρι να πάψει να υπάρχει ανισότητα, καταπίεση, πόλεμος, φτώχεια και θάνατος, θα αγωνιζόμαστε για την Αναρχία, για τη Ζωή και την Ελευθερία.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ - ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗ ΓΗ

ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ - Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Αντιπολεμική Συγκέντρωση

Πέμπτη 14/05 στις 19:00, Σβώλου & Γούναρη

Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην πολεμική προετοιμασία

Υπομονή!

Λίγη λιτότητα ακόμα έμεινε

και θα μας στείλουν και εμάς στον πόλεμο…

Είμαστε πλέον τόσο κοντά. Σε λίγο η αυτοεκπληρούμενη προφητεία θα γίνει πραγματικότητα. Ο πόλεμος θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα. Το μαρτύριο της σταγόνας, αυτή η βασανιστική κατρακύλα, θα τελειώσει. Θα μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε την απελπισία μας, χωρίς τύψεις. Άλλωστε και με τη βούλα πλέον, τα πράγματα δεν θα είναι στο χέρι μας. Όταν συγκρούονται τεκτονικές πλάκες, δεν ρωτάμε το πώς και το γιατί, αλλά τρέχουμε κάτω από το τραπέζι. Ίσως μάλιστα η καταστροφή να ξαναδώσει νόημα εκεί που τώρα υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Παρακολουθώντας την τραγωδία να εξελίσσεται, βουλιάζουμε όλο και βαθύτερα στη μοιρολατρία.

Άραγε υπάρχει διέξοδος;

Διάολε, μας έχουν κλέψει και την φαντασία. Ακόμα και την καταστροφή του κόσμου μας την έχουν δώσει σε έτοιμο σενάριο, μην τυχόν και γίνει διαφορετικά απ' ό,τι την σκέφτηκαν. Άλλωστε, εδώ και καιρό προσπαθούν να μας περιορίσουν σε ρόλο θεατή. Η αρχική προφητεία, δυσοίωνη αλλά σαφής, ικανή για να τραβήξει την προσοχή μας: «το 2030 θα γίνει πόλεμος στην Ευρώπη/ ίσως να ζήσαμε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι/ ετοιμαστείτε για φέρετρα τυλιγμένα με σημαίες»

Και έπειτα, δύο ιστορίες ξεδιπλώνονται φαινομενικά παράλληλα. Στην κεντρική ιστορία, βλέπουμε την ζωή μας, εδώ: Τα ζόρια για επιβίωση, την επιβαλλόμενη λιτότητα, τον πληθωρισμό. Την καταστολή κάθε φωνής αντίστασης, τα κρατικά εγκλήματα, τον κυνισμό της εξουσίας. Τον φόβο του πολέμου, τις εξοπλιστικές δαπάνες, την απαίτηση για θυσίες στον βωμό της πατρίδας. Υπάρχει όμως και μια υποπλοκή, που παρεμβάλλεται σε επιλεγμένες στιγμές της κεντρικής ιστορίας και μας τραβάει την προσοχή: εκατόμβες νεκρών στη Μέση Ανατολή, ενεργειακή κρίση, εξεγέρσεις ενάντια στον πληθωρισμό και απόπειρες πραξικοπήματος.

Ως θεατές είμαστε εκπαιδευμένοι στους μηχανισμούς της αφήγησης που έχει στήσει η κυριαρχία. Υποσυνείδητα γνωρίζουμε ότι προοδευτικά οι δύο ιστορίες μάλλον θα συναντηθούν. Πρέπει να συναντηθούν, γιατί η μία δίνει νόημα στην άλλη, φωτίζει το ίδιο θέμα από μια άλλη οπτική. Η ακρίβεια προκαλείται από έναν πόλεμο κάπου μακριά. Η αποτροπή του πολέμου εδώ, χρειάζεται αμυντικές δαπάνες. Οι δαπάνες επιφέρουν περαιτέρω λιτότητα. Οι εξοπλισμοί χρησιμοποιούνται σε έναν νέο πόλεμο, ο οποίος με την σειρά του προκαλεί ενεργειακή κρίση. Ο μαζικός θάνατος κάποιων άλλων, αφαιρεί σημασία και από τις δικές μας ζωές. Η καταστολή που βιώνουμε, είναι προετοιμασία για να πάμε να σκοτωθούμε.

Το γεγονός ότι οι μηχανισμοί της αφήγησης μας είναι οικείοι, μας καθησυχάζει. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να κοιτάζουμε, παρόλο που η εξέλιξη μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Ενδόμυχα ελπίζουμε ότι θα ακολουθήσει κάποια ανατροπή ή ότι η καταστροφή στο τέλος θα φέρει τα πάνω κάτω, θα έχει, ας πούμε, μια πρωτοτυπία. Τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η καταστροφή που σκηνοθετούν είναι φτιαγμένη από τα ίδια υλικά με την πεζή «σταθερότητα» που μας σερβίρουν. Δεν πρόκειται να θίξει τον τρόπο λειτουργίας αυτού του κόσμου. Το σύστημα άλλωστε πάει σε πόλεμο για να λειτουργήσει καλύτερα, με σκοπό όλα να αλλάξουν και όλα να παραμείνουν ίδια. Δεν είναι απίθανο να πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μέρα στη δουλειά, με τις βόμβες να πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας. Για αυτό, ας μην εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στην καταστροφή. Δεν πρόκειται ούτε να μας λυτρώσει, ούτε να πάρει τα βάρη από τις πλάτες μας. Δεν θα κάνει τη δουλειά για εμάς. Η μόνη λύση είναι να πάψουμε να είμαστε θεατές!

Στο Ιράν για παράδειγμα το προσπάθησαν. Νιώσανε εξαπατημένοι με τα παραμύθια που τους σερβίρουν εδώ και τόσο καιρό. Συνειδητοποίησαν ότι ο πόλεμος και η ειρήνη αυτού του συστήματος είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Ότι οι δυτικές δυνάμεις και το ισλαμικό καθεστώς δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα διαφορετικό, τίποτα καινούριο. Και εξεγέρθηκαν ενάντια και στις δύο επιλογές που τους προσφέρανε. Προσπάθησαν να γράψουν την δική τους ιστορία.

Είναι δεδομένο ότι οι αφέντες αυτού του κόσμου θα προσπαθήσουν να φέρουν κάθε κίνηση μας στα μέτρα τους. Για αυτό καλούμαστε να απελευθερώσουμε την φαντασία μας. Να σκαρφιστούμε μια καταστροφή αυτού του άθλιου κόσμου, που θα ανταποκρίνεται στις δικές μας επιθυμίες. Που θα είναι φτιαγμένη από υλικά ξένα προς τους σκοπούς τους. Το ζητούμενό μας δεν είναι μόνο η επινοητικότητα. Πολλά από αυτά τα υλικά υπάρχουν ήδη τριγύρω μας, απλά είναι δεσμευμένα από τις δυνάμεις αυτού του άκαρδου κόσμου. Υπάρχουν γνώσεις και δεξιότητες φυλακισμένες σε 8ωρα. Υπάρχουν ποιότητες σχέσεων που στιγματίζονται ως «ανώμαλες» και «αποκλίνουσες». Υπάρχουν συναισθήματα που βομβαρδίζονται από την πλήξη. Υπάρχουν κοινότητες αγώνα που καταστέλλονται. Όλα αυτά καλούμαστε να απελευθερώσουμε και να τα μοιραστούμε. Να τους δώσουμε διάρκεια, να τους δώσουμε χώρο.

Ή θα σταματήσουμε τον πόλεμο

Ή θα υποστούμε τις συνέπειες του

Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πολεμικά στρατόπεδα έχουν ήδη παραταχθεί. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν εκτοπίσει την πολιτική μαζί με το μέχρι τώρα Διεθνές Δίκαιο. Όλοι και όλες βρίσκονται σε αναμονή μιας καινούργιας Γιάλτας και ενός νέου Διεθνούς Δικαίου που θα γεννήσουν οι πόλεμοι.

Οι στρατιωτικοί συνασπισμοί αναλαμβάνουν τη διαχείριση της πολιτικής, την παραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας και της μιλιταριστικής κουλτούρας, απαραίτητης για τις πολεμικές προετοιμασίες. Η ένταση αυτή της πολεμικής προετοιμασίας, μας εισάγει σε συνθήκες πολεμικού καπιταλισμού όπου τη σύγχυση κυριαρχίας - οικονομίας αναλαμβάνουν να αποσαφηνίσουν τα συνακόλουθα κράτη, με αιχμή του δόρατος τον δοκιμασμένο εθνικισμό της υπεροχής και των ηρωικών παραδόσεων. Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, στο περιβάλλον του μιλιταρισμού, ενός ιδεολογικού μηχανισμού για τη διασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης στις επερχόμενες πολεμικές εξελίξεις.

Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης, η συμμετοχή των "υπερδυνάμεων" σε πολεμικές συρράξεις, η στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή, είτε με ευθείες επιθέσεις και απειλές, είτε με αγκυροβολημένο στόλο στη Ν.Α. Μεσόγειο και στη θάλασσα της Ν. Κίνας, η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραηλινό κράτος και οι σφαγές στο Σουδάν και στη Σομαλία, της Ρωσίας στην Ουκρανία επί μια τετραετία αποκαλύπτουν ότι τα πολεμικά στρατόπεδα έχουν ήδη συγκροτηθεί. Επιπλέον, οι συζητήσεις ανανέωσης των εξοπλισμών επιβεβαιώνουν την προσπάθεια επέκτασης του μιλιταρισμού και στις κοινωνίες.

Ταυτόχρονα, σε παγκόσμιο επίπεδο τα αφεντικά αναδιανέμουν τις αγορές, τους ενεργειακούς κόμβους, την επέκταση της λεηλασίας της φύσης με εξορύξεις παντού, επαναρυθμίζοντας έτσι την εμπορευματική παραγωγή σε μια διαδικασία συγκρότησης συμμαχιών.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους, αφού τα κράτη και οι συνασπισμοί προβάλλουν την υπέρτατη μορφή βίας που έχουν συσσωρεύσει από το τέλος του τελευταίου πολέμου. Η προβολή του στρατού και των εξοπλισμών στον δημόσιο χώρο μετατρέπει εύκολα τον εθνικισμό σε μιλιταρισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία, στοχεύοντας στον αφιονισμό ολόκληρης της κοινωνίας, προκειμένου να προετοιμάσει την στάση όλων μας απέναντι στα κανόνια.

Από κοντά και το Ελληνικό κράτος -με πρόσφατο πρόσχημα την Κύπρο, την οποία έχει ακρωτηριάσει με τα ίδια του τα χέρια μαζί με τα εθνικιστικά καθάρματα- προκειμένου να διασπείρει τον μιλιταρισμό εντός της κοινωνίας και να αντλήσει νέες κοινωνικές συναινέσεις για την αναπαραγωγή και συνέχιση της εξουσίας του. Ο μιλιταρισμός προαναγγέλλει μια νέα δυνατή σφαλιάρα στο σβέρκο της ελληνικής κοινωνίας όσο παρακολουθούμε αδιάφοροι.

Το Ελληνικό κράτος εντάχθηκε ενεργητικά από την πρώτη στιγμή στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, αλλά και ενάντια στη Ρωσία και η ένταξη στα δυτικά στρατόπεδα αναιρεί κάθε αμυντικό «εθνικό» πρόσχημα. Ο στρατός του κράτους παρατάσσεται σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα για τα μιλιταριστικά και οικονομικά συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού κρατισμού.

Φέτος, πάνω στην γενικότερη πολεμική συνθήκη του πλανήτη, ήρθε να κουμπώσει και ο Υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας με ένα νομοσχέδιο ταμάμ, όσον αφορά τη γενικευμένη στράτευση του ελληνικού πληθυσμού. Αυτό που φανερώνεται από τις αλλαγές που φέρνει το νομοσχέδιο Δένδια, είναι η πρόθεση πλήρους ελέγχου της στράτευσης των επόμενων γενιών. Εισάγεται ένα πλαίσιο πλήρους επιτήρησης των υποψήφιων φαντάρων το οποίο συμπληρώνεται από άλλη μια τροποποίηση που επιτρέπει στη στρατολογία να έχει πρόσβαση σε δεδομένα της ΑΑΔΕ, των ΚΕΠ και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, για τον αυτόματο εντοπισμό ανυπότακτων. Περαιτέρω, οι προϋποθέσεις για την απαλλαγή από την θητεία αυστηροποιούνται, ο πλέον γνωστός τρόπος απαλλαγής από την θητεία, οι αναβολές υγείας (Ι5) από εδώ και στο εξής θα περνάνε αυστηρά από Στρατιωτικές Υγειονομικές Επιτροπές, χωρίς την υποχρεωτική συμμετοχή πολιτικών ιατρών. Τέλος, θεσπίζεται η εθελοντική (προς το παρόν) στράτευση των γυναικών. Με το πρόσχημα της «ισότητας», δημιουργείται η επιλογή εθελοντικής θητείας για τον γυναικείο πληθυσμό, η γενικευμένη στράτευση φαίνεται να επεκτείνεται σε όλη την ελληνική κοινωνία.

Σήμερα είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη να επαναδιατυπώσουμε ένα πραγματικά αντιπολεμικό πρόταγμα, με καθαρή ματιά μέσα στο χαοτικό του κόσμου μας. Στον πόλεμο μεταξύ του ηγεμόνα και του τυράννου, τα στρατόπεδα και τα εγκλήματα δεν τα επιλέγεις, τα πολεμάς.

Μέσα σε αυτό το αντιπολεμικό πνεύμα εντάσσεται και το Global Sumud Flotilla, το οποίο κατάφερε να δημιουργήσει έναν διεθνή στόλο αλληλεγγύης με αντιπολεμικό χαρακτήρα, αμφισβητώντας τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και βάζοντας ως προτεραιότητα την ίδια τη ζωή. Δεν είναι τυχαίο που ένα τέτοιο εγχείρημα καταστέλλεται βάναυσα ακόμη και 600 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές της Γάζας, καθώς αποτελεί ανθρώπινο ανάχωμα απέναντι στα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει το κράτος του Ισραήλ. Το τελευταίο, φοβούμενο την ενίσχυση ενός αντιπολεμικού κινήματος ικανού να σπάσει το αυταρχικό καθεστώς που έχει επιβάλλει, δρα ανεξέλεγκτα και βίαια, με τη πολύτιμη βοήθεια στρατιωτικών συμμάχων όπως η Ελλάδα.

Ενάντια στο φόβο και τη τρομοκρατία που επιχειρεί να σπείρει το κράτος του Ισραήλ όμως, ο στολίσκος συνεχίζει να βρίσκεται στο δρόμο προς τη Γάζα, με πλοία από την ελληνική γεωγραφία να προστίθενται σε αυτόν.

Έχουμε προ πολλού απαντήσει το ιστορικό δίλημμα το οποίο επανέρχεται κάθε φορά που το κράτος προετοιμάζει τις μηχανές του πολέμου: Ή η δική μας κοινωνική αντίσταση θα σταματήσει τον πόλεμο ή ο πόλεμος θα επιβάλλει την υποταγή, το δίκαιο του ισχυρού και τον θάνατο.

Αντιπολεμική συγκέντρωση-μικροφωνική Πέμπτη 14/05 στις 19:00, Αλ. Σβώλου με Δ. Γούναρη.

- Οι αμυντικές δαπάνες είναι πολεμικές πιστώσεις.

- Έξω οι εξοπλισμοί και επανεξοπλισμοί από τη ζωή και την κοινωνία.

- Η κοινωνική αντιμιλιταριστική αντίσταση θα σταματήσει τον πόλεμο ή ο πόλεμος θα επιβάλλει την υποταγή, τη θανατοπολιτική και το Δίκαιο του ισχυρού.

- Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης