Σάββατο 16 Μαίου 2026 στις 20.00
Προβολή και συζήτηση για τα 78 Χρόνια της Νάκμπα
78 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΚΜΠΑ
Προβολή και συζήτηση στο Άλσος Παγκρατίου από τον συντονισμό για την Παλαιστίνη στα Ανατολικά"
Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου - Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος Γαρδένια -Συνελευση κατοίκων Βύρωνα Καισαριανής Παγκρατίου
Σάββατο 16/5 από τις 8μμ
Δεν έχω χώρα να επιστρέψω
κι ούτε χώρα να εξοριστώ:
ένα δέντρο του οποίου οι ρίζες
είναι τρεχούμενο ποτάμι -
πεθαίνει, αν σταματήσει
πεθαίνει, αν δεν σταματήσει...
Μαχμούντ Νταρουίς
Νάκμπα (النكبة) στα αραβικά πάει να πει καταστροφή. Και δεν θα μπορούσε να περιγραφεί αλλιώς η μέρα εκείνη που σηματοδότησε την επικύρωση της κατοχής, του ξεριζωμού και εν τέλει της εθνοκάθαρσης ενός ολόκληρου λαού. Είναι η επέτειος ενός ιστορικού εγκλήματος που ήρθε δήθεν σαν απάντηση σε μια ιστορική θηριωδία. Είναι η επαύριον της δημιουργίας του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ ή όπως λέγανε οι αποικιοκράτες πάτρωνες του σιωνισμού «η μέρα επιστροφής ενός λαού χωρίς πατρίδα σε μια πατρίδα χωρίς λαό». Πάνω σε αυτό το τερατώδες ψέμα αλλά κυρίαρχα πάνω στο βαθιά ριζωμένο αντισημιτισμό της Δύσης και στα συμφέροντα των Ιμπεριαλιστικών της κρατών στήθηκε το Παλαιστινιακό δράμα που κρατά μέχρι τις μέρες μας.
Για το Ισραήλ η εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων δεν είναι απλώς μια πολιτική - είναι ένας τρόπος ζωής και βασικός όρος ύπαρξης. Είναι η ραχοκοκαλιά ενός κράτους δομικά δολοφονικού, ενός κράτους καταδικασμένου να ζει σε καθεστώς πολεμικής μεθορίου, μιας κοινωνίας που ζει σε συνεχή επιφυλακή απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, μιας κοινωνίας σε συνθήκες apartheid. Απέναντι σε αυτό το κράτος δολοφόνο η ηρωική κι αλύγιστη παλαιστινιακή αντίσταση αποτελεί διαχρονικά φάρο για τα αντιαποικιοκρατικά, αντιιμπεριαλιστικά και ευρύτερα ανταγωνιστικά κινήματα σε όλη την υφήλιο. Η αντοχή (Σουμούντ- صمود ) και η εξέγερση ( Ιντιφάντα- انتفاضة) είναι λέξεις που ρίζωσαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη με σπόρους βγαλμένους από τη μαρτυρική Γάζα, τους προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου και της Ιορδανίας, τα πολιορκημένα χωριά της Δυτικής Όχθης και τα ερείπια της κατεχόμενης Παλαιστίνης.
Σήμερα, ακριβώς 78 χρόνια μετά, η ανάγκη να διασπείρουμε τη φλόγα της αντίστασης και να πολεμήσουμε το σιωνιστικό κτήνος από κάθε μετερίζι γίνεται ανησυχητικά όλο και πιο μεγάλη. Μέσα στην απελπισία του, το κράτος δολοφόνος ξεσπά σ' όλες τις κατευθύνσεις με μανία. Ο γενοκτονικός πόλεμος στη Γάζα ποτέ δε σταμάτησε, ενώ οι επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη και τον Νότιο Λίβανο εντείνονται παράλληλα με τις συστηματικές προσπάθειες αποσταθεροποίησης και ανεξέλεγκτης πολεμικής κλιμάκωσης σε όλη τη Μέση Ανατολή. Είναι μια σφαγή δίχως τελειωμό. Και σ' αυτή τη σφαγή είναι συνένοχο και το ελληνικό κράτος και οι ντόπιοι κεφαλαιοκράτες που κάνουν μπίζνες κάθε είδους με τους φονιάδες (στρατιωτική συνεργασία, πολεμική βιομηχανία, ενέργεια, real estate, τουρισμός κ.α).
Σε αυτό το πλαίσιο επιλέγουμε να πάρουμε θέση. Να μη σιωπήσουμε. Ως συλλογικότητες του «Συντονισμού στα Ανατολικά για τη Παλαιστίνη» αναλαμβάνουμε δράσεις τοπικά για να σαμποτάρουμε τη παρουσία και τη δράση του σιωνιστικού κεφαλαίου στις γειτονιές μας και να σταθούμε με κάθε τρόπο αλληλέγγυα στην Παλαιστινιακή υπόθεση. Επιλέγουμε τη μέρα του τελικού της Eurovision, όταν στη Βιέννη θα ξεπλένουν με στρασάκια το κράτος δολοφόνο, να συζητήσουμε με τον σύντροφο Νασίμ Αλάτρας για τις απαρχές της Καταστροφής και τις φλέγουσες εξελίξεις. Επιλέγουμε να προβάλουμε την ταινία «1948: Creation & Catastrophe" δίπλα στην εξευγενισμένη καρδιά του Παγκρατίου όπου σουλατσάρουν σαν τουρίστες οι φονιάδες του IDF, σιωνιστές μεσίτες τα κονομάνε εις βάρος μας και οι πάντα πρόθυμοι ντόπιοι μαγαζάτορες τους κάνουνε πλάτες. Συναντιόμαστε λοιπόν στο Άλσος, μια βδομάδα μετά τις τραγελαφικές προσαγωγές (και σύλληψη) συντροφιών μας μετά από φιλοπαλαιστινιακή παρέμβαση στο ίδιο ακριβώς μέρος ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
πηγή : email που λάβαμε στις 11 Μαΐου 08h