Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 στις 19.00
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις/ους φυλακισμένες/ους αγωνίστριες/ες
Εκεί μέσα η ζωή δεν μετριέται με μέρες, αλλά με απώλειες. Άνθρωποι λυγίζουν χωρίς να φαίνονται, και η σιωπή γίνεται πιο βαριά από τις αλυσίδες. Η επιβίωση δεν είναι δύναμη· είναι πείσμα απέναντι σε έναν κόσμο που θέλει να σε σβήσει. Εκεί μέσα δεν υπάρχει χρόνος, μόνο φθορά.
(Απόσπασμα από το βιβλίο "20 χρόνια στα κάτεργα" - Vera Figner)
Η 11η Ιουνίου καθιερώθηκε στον απόηχο της καταδίκης του Jeff Luers σε ποινή κάθειρξης 22 ετών για τον εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον, μια ενέργεια που αποτέλεσε πράξη αντίστασης απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Από τότε, η ημερομηνία αυτή αποτελεί σημείο αναφοράς για τη διεθνή αλληλεγγύη προς κατηγορούμενους για οικοτρομοκρατικές υποθέσεις, καθώς και προς αναρχικές που βρίσκονται αντιμέτωπες με πολυετείς ποινές φυλάκισης. Η υπόθεση του Luers σηματοδότησε μια περίοδο εντεινόμενης ποινικοποίησης πολιτικών και περιβαλλοντικών δράσεων, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών ποινών και σε άλλους αγωνιστές με παρόμοιες κατηγορίες. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Marius Mason, ο οποίος αποφυλακίστηκε προ ολίγων ημερών, στις 14 Μαϊου.
Η Διεθνής Ημέρα Μακροχρόνιων Αναρχικών Κρατουμένων αποτελεί μια ημέρα μνήμης, αλληλεγγύης και πολιτικής υπενθύμισης απέναντι στην κρατική καταστολή. Οι μακροχρόνιες φυλακίσεις δεν στοχεύουν μόνο στην τιμωρία· επιχειρούν να κάμψουν την αξιοπρέπεια, να απομονώσουν τους αγωνιστές από τις κοινότητες αγώνα και να λειτουργήσουν παραδειγματικά απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης. Κάθε χρόνο, η 11η Ιούνη επιστρέφει σαν μια υπόκωφη ανάσα μνήμης μέσα στον χρόνο. Μια ημέρα αφιερωμένη όχι μόνο σε όσους βρίσκονται φυλακισμένοι για δεκαετίες εξαιτίας της πολιτικής και επαναστατικής τους δράσης, αλλά και σε εκείνη την ακατάβλητη σπίθα που τα τείχη, τα κελιά και η απομόνωση δεν κατάφεραν να σβήσουν. Η ιστορία των αναρχικών κρατουμένων είναι γραμμένη με γράμματα που πέρασαν κρυφά μέσα από κάγκελα, με απεργίες πείνας, με εξεγέρσεις σε πτέρυγες φυλακών, με πρόσωπα που γέρασαν πίσω από συρματοπλέγματα χωρίς να μετανοήσουν στιγμή. Και σε αυτούς τους ανθρώπους εντοπίζεται και εξαντλείται όλος ο κρατικός ρεβανσισμος. Στα συντρόφια που υπερασπίστηκαν μέχρι τέλους την δράση και τον αγώνα τους η απάντηση ήταν πάντα εκεί, και ήταν πάντα η απομόνωση. Δεν πρόκειται για μια επέτειο σιωπηλής μνήμης για χαμένες μάχες και ξεχασμένα πρόσωπα, αλλά πολύ περισσότερο για μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στους αγώνες που πέρασαν και σε εκείνους που συνεχίζουν να γεννιούνται μέσα στις αντιφάσεις και τις πληγές του παρόντος.
Από τις οδομαχίες της Παρισινής Κομμούνας και τα επαναστατικά εγχειρήματα της Ισπανικής Επανάστασης, μέχρι τις σύγχρονες εξεγέρσεις απέναντι στην κρατική βία, την εξαθλίωση και τον εκτοπισμό, το νήμα της αντίστασης παραμένει ζωντανό. Οι φυλακισμένοι αγωνιστές δεν είναι σκιές μιας άλλης εποχής· είναι κομμάτι του ίδιου κόσμου που σήμερα πνίγει πρόσφυγες στα σύνορα, μετατρέπει την εργασία σε αγώνα για επιβίωση και αυτό υπό αμφισβήτηση όσο διανομείς χάνουν τις ζωές τους στον δρόμο, όσο εργάτριες απανθρακώνονται στα υπόγεια εργοστασίων. Σε μια εποχή πολέμων, γενοκτονιών, οικονομικής λεηλασίας και ανόδου του αυταρχισμού, η φυλακή εξακολουθεί να λειτουργεί ως εργαλείο πειθάρχησης απέναντι σε όσους αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Από τις διώξεις διαδηλωτών και απεργών μέχρι την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αγώνων, το μήνυμα της εξουσίας παραμένει το ίδιο: απομονώνεται, όποιος αντιστέκεται. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που εξεγείρονται, θα υπάρχουν και φυλακισμένοι αγωνιστές. Και όσο υπάρχουν φυλακισμένοι αγωνιστές, η αλληλεγγύη θα παραμένει επικίνδυνη.
Η 11η Ιούνη αποτελεί μια ημέρα μνήμης και αγώνα που συνδέει τις ιστορικές επαναστατικές παραδόσεις με τις συγκρούσεις του σήμερα. Είναι μια υπενθύμιση πως η κρατική καταστολή δεν υπήρξε ποτέ μια προσωρινή «εκτροπή», αλλά διαχρονικό εργαλείο απέναντι σε όσους αμφισβήτησαν την εξουσία, την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η αλληλεγγύη προς τους μακροχρόνιους αναρχικούς κρατούμενους αποκτά ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Δεν αφορά μόνο τη στήριξη ανθρώπων πίσω από τα τείχη, αλλά και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των αγώνων που δόθηκαν. Υπενθυμίζει πως κάθε δικαίωμα, κάθε ελευθερία και κάθε συλλογική κατάκτηση γεννήθηκαν μέσα από συγκρούσεις, θυσίες και ανυποχώρητη αντίσταση. Γιατί η ιστορία των φυλακισμένων αγωνιστών είναι ταυτόχρονα και ιστορία των αγώνων για ελευθερία. Και όσο συνεχίζονται οι αγώνες αυτοί, η αλληλεγγύη θα παραμένει ζωντανή και αναγκαία. Για αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι, για όλες εκείνες που ορθώνουν ανάστημα ενάντια στη σαθρότητα αυτού του κόσμου, για τα έγκλειστα συντρόφια μας που δεν παραιτήθηκαν και δεν υποτάχθηκαν, έχουμε ευθύνη να υπενθυμίζουμε με όλα τα μέσα πως ο αγώνας μας συνεχίζεται.
ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών
Η 11η Ιούνη έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα των μακροχρόνιων αναρχικών κρατουμένων. Αφορμή ήταν η καταδίκη του Jeff Luers σε 22 χρόνια κάθειρξης για εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Από τότε η ημερομηνία αυτή αποτελεί μια μέρα αλληλεγγύης προς τους αγωνιστές που φυλακίστηκαν λόγω της αντίστασης τους στην περιβαλλοντική λεηλασία και προς τα αναρχικά πολιτικά κρατούμενα γενικότερα.
Στον κόσμο του κεφαλαίου, των εθνών - κρατών, της πατριαρχίας πολλοί άνθρωποι επιλέγουν το δρόμο της αντίστασης για να πάρουν μερικές ανάσες ελευθερίας. Στην καθημερινότητα της εργασιακής επισφάλειας, του υψηλού κόστους διαβίωσης, του καθημερινού σεξισμού που συστηματικά απολήγει σε γυναικοτονίες, του θεσμικού και κοινωνικού ρατσισμού, πολλά εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα υποκείμενα, με μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό πολιτικής συνειδητοποίησης, επιλέγουν να παλεύουν ενάντια στη βία που δέχονται καθημερινά.
Ο κρατικός μηχανισμός απαντά με καταστολή, είτε φυσική (ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια από μπάτσους και φασίστες) είτε και νομική, όπως είναι οι ποινικές διώξεις που καταλήγουν πολλές φορές σε φυλάκιση. Οι φυλακές είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιεί το κράτος, ώστε να πειθαρχήσει τον αγωνιζόμενο κόσμο, να τον αποκόψει από τις κοινότητες του και τον συντροφικό του περίγυρο, να σβήσει τη σπίθα της αντίστασης. Σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών, όμως, πολιτικοί κρατούμενοι και κρατούμενες συχνά για πολλά χρόνια διατηρούν το πάθος για έναν ελεύθερο κόσμο ζωντανό, αρνούνται να αποκηρύξουν πράξεις και ιδέες, εξεγείρονται, αποδρούν, προχωρούν σε αποφασιστικές απεργίες πείνας, καταφέρνουν νίκες πολύτιμες για το στρατόπεδο των καταπιεσμένων, για τους μέσα αλλά και τους έξω.
Οι φυλακές για το κράτος, πέρα από ένα μέσο απομόνωσης των αγωνιστών και αγωνιστριών, αποτελούν ευρύτερα και σε μαζική κλίμακα έναν μη τόπο για τον οποίο τα κράτη προορίζουν χιλιάδες φτωχοδιαβόλους, τοξικοεξαρτημένους, μεταναστά, Ρομά, ανθρώπους που λόγω της ταξικής τους θέσης κατέφυγαν στο δρόμο της (πάντα κρατικά ορισμένης) παρανομίας για να ζήσουν, ανθρώπους που είναι περιττοί, γιατί δεν χρησιμεύουν ως εργατικό δυναμικό για τα ντόπια μεγάλα ή μικρότερα αφεντικά. Οι φυλακές γίνονται αποθήκες ανθρώπων, λοιπόν, και παράλληλα λειτουργούν ως φόβητρο για τους έξω, ώστε να μη σκεφτούν να αμφισβητήσουν το υπάρχον status quo.
Σε αυτό το σημείο βλέπουμε μια φανερή τομή με τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές των κρατών ανά τον πλανήτη. Ας μιλήσουμε, όμως, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά για το ελληνικό κράτος.
Η μετανάστευση είναι ένα ταξίδι που πυροδοτείται από τη φτώχεια που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα και τους πολέμους που εξαπολύουν τα "ανεπτυγμένα" κράτη κυρίως σε διάφορες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας. Σε αυτό το μακρύ ταξίδι χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο. Στη δική μας γωνιά του πλανήτη, οι μετανάστριες, αν γλιτώσουν την πρακτική των pushbacks,αν δεν δολοφονηθούν από το λιμενικό (πχ μαζικές κρατικές δολοφονίες στην Πύλο και τη Χίο) ή τους συνοριοφύλακες του Έβρου, έρχονται αντιμέτωποι συχνά με ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, κλοπές, βιασμούς από πλευράς μπάτσων και ενίοτε και παρακρατικών ομάδων που δρουν πλάι πλάι με την αστυνομία και το λιμενικό.
Οι μετανάστ(ρι)ες εγκληματοποιούνται από την πρώτη στιγμή που πατάνε το πόδι τους σε ελληνικό - ευρωπαϊκό έδαφος. Αξιοσημείωτο είναι ότι περίπου το 1/5 του πληθυσμού των φυλακών αποτελούν άνθρωποι που κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί με ποινές δεκάδων χρόνων κάθειρξης για διακίνηση. Η συνήθης ιστορία είναι ένας άνθρωπος να υφίσταται αυτό το μαρτύριο, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκε πίσω από το τιμόνι μιας βάρκας ή ενός αυτοκινήτου, πολλές φορές μάλιστα έχοντας χάσει στο ταξίδι και μέλη της οικογένειας του. Η ποινικοποίηση της μεταναστευτικής ιδιότητας, όμως, έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια με χαρακτηριστική τη νομοθετική ρύθμιση των Βορίδη Πλεύρη, η οποία αυστηροποίησε το ποινικό αδίκημα της "παράνομης διαμονής στη χώρα", καθιστώντας άμεσα χιλιάδες ανθρώπους έκθετους σε σύλληψη και καταδίκη ή απέλαση.
Ας μιλήσουμε τώρα για τα κέντρα κράτησης, στα οποία καταλήγει η πλειοψηφία των ανθρώπων που καταφέρνει να περάσει τα σύνορα, εκτός εάν γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης ως φθηνό εργατικό δυναμικό σε χωράφια, εργοστάσια ή αλλού ή πέσουν θύματα κυκλωμάτων trafficking στα οποία συχνά άμεση εμπλοκή έχουν κρατικοί αξιωματούχοι διαφόρων υπηρεσιών και βαθμίδων.
Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό κράτος μετατράπηκε σταδιακά αλλά γρήγορα από κράτος πέρασμα προς άλλες χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης σε κράτος φυλακή για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς. Τα κέντρα κράτησης μεταναστών, άλλοτε ανοιχτά άλλοτε κλειστά, πολλαπλασιάστηκαν από άκρη σε άκρη στην ελλαδική επικράτεια. Παράλληλα, δημιουργήθηκε ένα συνεχώς πιο πολύπλοκο νομοθετικό καθεστώς, το οποίο κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους σε πολλαπλά επίπεδα μεταναστευτικού καθεστώτος (με διαφόρων επιπέδων δικαιώματα και υποχρεώσεις) , πάντα όμως σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας.
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών είναι φυλακές. Τα τελευταία χρόνια όλο και ψηλότεροι φράχτες υψώνονται γύρω τους, όλο και πιο προηγμένες τεχνολογίες επιτήρησης εγκαθίστανται σε αυτά, όλο και πιο άθλιες γίνονται οι συνθήκες διαβίωσης σε αυτά.
Εκεί στοιβάζονται χιλιάδες άνθρωποι υπό το ιδιαίτερο καθεστώς της διοικητικής κράτησης, χωρίς να έχουν διαπράξει καν κάποιο αδίκημα, απλώς λόγω της καταγωγής και του χρώματος τους και χωρίς να ξέρουν το χρόνο αποφυλάκισης τους. Αν είσαι μετανάστρια χωρίς χαρτιά, μπορείς να οδηγηθείς σε ένα κέντρο κράτησης ανά πάσα στιγμή της καθημερινότητας σου, όταν περπατάς στο δρόμο για μια βόλτα, όταν πηγαίνεις στη δουλειά σου κλπ.
Θεωρητικά, λειτουργούν ως τόποι προσωρινής κράτησης πριν την απέλαση. Ωστόσο, ο χρόνος του εγκλεισμού είναι απροσδιόριστος και ενίοτε οι άνθρωποι μπορεί να μην απελαύνονται, γεγονός που δείχνει ότι τα κέντρα κράτησης έρχονται να λειτουργήσουν συμπληρωματικά στις "κανονικές" φυλακές, δηλαδή στα σωφρονιστικά καταστήματα.
Ένα από τα πιο άθλια παραδείγματα αποτελεί το camp κολαστήριο στη Σιντική Σερρών, μια ώρα δρόμο περίπου από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Εκεί βρίσκονται έγκλειστοι εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως αιγυπτιακής και μπαγκλαντεσιανής καταγωγής, με ελλιπή ρουχισμό, κακής ποιότητας φαγητό, ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ο ψυχολογικός αντίκτυπος αυτών των συνθηκών έχει οδηγήσει αρκετούς ανθρώπους σε απόπειρες αυτοκτονίας. Από τον περασμένο Αύγουστο, οι κρατούμενοι έχουν επανειλημμένα προχωρήσει σε πράξεις αντίστασης στον εγκλεισμό τους, ζητώντας την επιτάχυνση των διαδικασιών εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους και επιδιώκοντας την ελευθερία τους. Τότε 266 μετανάστες προχώρησαν σε απεργία πείνας. Τον περασμένο Νοέμβριο εξεγέρθηκαν, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής και πολλοί αποπειράθηκαν να αποδράσουν. Το κράτος απάντησε με ξύλο, βασανιστήρια και διώξεις, με αποτέλεσμα 30 από αυτούς να καταδικαστούν σε 3 χρόνια φυλακή χωρίς αναστολή και να διασκορπιστούν σε διάφορες φυλακές της χώρας. Το εφετείο τους έχει οριστεί για τις 26/6 στα δικαστήρια Σερρών. Παρά την καταστολή, οι έγκλειστοι μετανάστες στη Σιντική συνεχίζουν να διαμαρτύρονται για το καθεστώς απανθρωποποίησής τους, ενώ το τελευταίο διάστημα έχουν σημειωθεί εκ νέου απόπειρες απόδρασης με νέες συλλήψεις και καταδίκες αγωνιζομένων μεταναστών.
Γύρω από το ζόφο των κέντρων κράτησης επικρατεί σιωπή στο κοινωνικό πεδίο, στα ΜΜΕ, παντού. Αυτό το πέπλο σιωπής είναι αποτέλεσμα του θεσμικού φυλετικού ρατσισμού που καλλιεργεί το μίσος, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, την αδιαφορία, την απάθεια. Μέσα στα camps φυλακές βρίσκονται έγκλειστοι χιλιάδες άνθρωποι με ονοματεπώνυμα, οικογένειες, φίλους, προσωπικές ιστορίες. Αντιστέκονται με απεργίες πείνας και δίψας, όπως αυτή που ξεκίνησαν στις 28 Μάη 49 Σενεγαλέζοι και Σενεγαλέζες στη ΒΙΑΛ της Χίου λόγω της απόρριψης των αιτήσεων ασύλου τους, κινητοποιήσεις, συγκρούσεις, συλλογικοποίηση, αποδράσεις, εξεγέρσεις. Συμβαίνει από άκρη σε άκρη στη χώρα, από τα Οινόφυτα μέχρι τη Σιντική, από τη Χίο μέχρι την Αμυγδαλέζα. Αντιστέκονται, όμως, και μόνο με την πεισματική, επίμονη ύπαρξη τους κόντρα σε ένα σύστημα που τους θέλει θαμμένους στα ερείπια ενός βομβαρδισμένου κτιρίου στη Γάζα, στον πάτο της Μεσογείου, σε μια φυλακή ή σε ένα εργασιακό κάτεργο, αλλά σίγουρα όχι στις γειτονιές των πόλεων να ζει ισότιμα και αλληλέγγυα δίπλα στο ντόπιο προλεταριάτο.
Οι μετανάστ(ρι)ες έχουν κηρυχθεί εχθρός από το ελληνικό κράτος, το οποίο έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο διάρκειας χαμηλής ή ενίοτε υψηλότερης έντασης εναντίον τους, έναν πόλεμο με πραγματικούς νεκρούς. Ο εγκλεισμός τους είναι πολιτική επιλογή. Στο πλαίσιο της κρατικής θανατοπολιτικής, τα κέντρα κράτησης συμπληρώνουν τις φυλακές και οι φυλακές τα κέντρα κράτησης.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο αγώνας ενάντια στο θεσμό των φυλακών θα έπρεπε να αφορά το αντιρατσιστικό κίνημα και ο αγώνας ενάντια στα camps κολαστήρια θα έπρεπε να αφορά τον κόσμο που αγωνίζεται ενάντια στις φυλακές.
Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε - στηρίζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους/ις φυλακισμένους/ες αγωνιστές/ριες στις 11/06 19:00 στην Καμάρα.
Δεν κλείνουμε τα μάτια στη βαρβαρότητα και στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στηρίζουμε τον αγώνα των εγκλείστων της Σιντικής και
απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των 30 καταδικασθέντων. Στεκόμαστε
ενάντια στην απανθρωποποίηση και τον φασισμό, προτάσσοντας την
αλληλεγγύη και την κοινή δράση ντόπιων και μεταναστών σε κάθε γειτονιά.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤ(ΡΙ)ΕΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΜΠΣ ΑΝΑ ΤΗ ΧΩΡΑ
ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠΣ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
FREE THE 30 OF SINTIKI
26 ΙΟΥΝΙΟΥ '26: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ
Ανοιχτή Συνέλευση για το καμπ-κολαστήριο της Σιντικής
πηγή : email που λάβαμε στις 9 Ιουνίου 02h