kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

2ημερο αλληλεγγύης στις/ους φυλακισμένες/ους αγωνίστριες/ες

Εκεί μέσα η ζωή δεν μετριέται με μέρες, αλλά με απώλειες. Άνθρωποι λυγίζουν χωρίς να φαίνονται, και η σιωπή γίνεται πιο βαριά από τις αλυσίδες. Η επιβίωση δεν είναι δύναμη· είναι πείσμα απέναντι σε έναν κόσμο που θέλει να σε σβήσει. Εκεί μέσα δεν υπάρχει χρόνος, μόνο φθορά.

(Απόσπασμα από το βιβλίο "20 χρόνια στα κάτεργα" - Vera Figner)

Η 11η Ιουνίου καθιερώθηκε στον απόηχο της καταδίκης του Jeff Luers σε ποινή κάθειρξης 22 ετών για τον εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον, μια ενέργεια που αποτέλεσε πράξη αντίστασης απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Από τότε, η ημερομηνία αυτή αποτελεί σημείο αναφοράς για τη διεθνή αλληλεγγύη προς κατηγορούμενους για οικοτρομοκρατικές υποθέσεις, καθώς και προς αναρχικές που βρίσκονται αντιμέτωπες με πολυετείς ποινές φυλάκισης. Η υπόθεση του Luers σηματοδότησε μια περίοδο εντεινόμενης ποινικοποίησης πολιτικών και περιβαλλοντικών δράσεων, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών ποινών και σε άλλους αγωνιστές με παρόμοιες κατηγορίες. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Marius Mason, ο οποίος αποφυλακίστηκε προ ολίγων ημερών, στις 14 Μαϊου.

Η Διεθνής Ημέρα Μακροχρόνιων Αναρχικών Κρατουμένων αποτελεί μια ημέρα μνήμης, αλληλεγγύης και πολιτικής υπενθύμισης απέναντι στην κρατική καταστολή. Οι μακροχρόνιες φυλακίσεις δεν στοχεύουν μόνο στην τιμωρία· επιχειρούν να κάμψουν την αξιοπρέπεια, να απομονώσουν τους αγωνιστές από τις κοινότητες αγώνα και να λειτουργήσουν παραδειγματικά απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης. Κάθε χρόνο, η 11η Ιούνη επιστρέφει σαν μια υπόκωφη ανάσα μνήμης μέσα στον χρόνο. Μια ημέρα αφιερωμένη όχι μόνο σε όσους βρίσκονται φυλακισμένοι για δεκαετίες εξαιτίας της πολιτικής και επαναστατικής τους δράσης, αλλά και σε εκείνη την ακατάβλητη σπίθα που τα τείχη, τα κελιά και η απομόνωση δεν κατάφεραν να σβήσουν. Η ιστορία των αναρχικών κρατουμένων είναι γραμμένη με γράμματα που πέρασαν κρυφά μέσα από κάγκελα, με απεργίες πείνας, με εξεγέρσεις σε πτέρυγες φυλακών, με πρόσωπα που γέρασαν πίσω από συρματοπλέγματα χωρίς να μετανοήσουν στιγμή. Και σε αυτούς τους ανθρώπους εντοπίζεται και εξαντλείται όλος ο κρατικός ρεβανσισμος. Στα συντρόφια που υπερασπίστηκαν μέχρι τέλους την δράση και τον αγώνα τους η απάντηση ήταν πάντα εκεί, και ήταν πάντα η απομόνωση. Δεν πρόκειται για μια επέτειο σιωπηλής μνήμης για χαμένες μάχες και ξεχασμένα πρόσωπα, αλλά πολύ περισσότερο για μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στους αγώνες που πέρασαν και σε εκείνους που συνεχίζουν να γεννιούνται μέσα στις αντιφάσεις και τις πληγές του παρόντος.

Από τις οδομαχίες της Παρισινής Κομμούνας και τα επαναστατικά εγχειρήματα της Ισπανικής Επανάστασης, μέχρι τις σύγχρονες εξεγέρσεις απέναντι στην κρατική βία, την εξαθλίωση και τον εκτοπισμό, το νήμα της αντίστασης παραμένει ζωντανό. Οι φυλακισμένοι αγωνιστές δεν είναι σκιές μιας άλλης εποχής· είναι κομμάτι του ίδιου κόσμου που σήμερα πνίγει πρόσφυγες στα σύνορα, μετατρέπει την εργασία σε αγώνα για επιβίωση και αυτό υπό αμφισβήτηση όσο διανομείς χάνουν τις ζωές τους στον δρόμο, όσο εργάτριες απανθρακώνονται στα υπόγεια εργοστασίων. Σε μια εποχή πολέμων, γενοκτονιών, οικονομικής λεηλασίας και ανόδου του αυταρχισμού, η φυλακή εξακολουθεί να λειτουργεί ως εργαλείο πειθάρχησης απέναντι σε όσους αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Από τις διώξεις διαδηλωτών και απεργών μέχρι την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αγώνων, το μήνυμα της εξουσίας παραμένει το ίδιο: απομονώνεται, όποιος αντιστέκεται. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που εξεγείρονται, θα υπάρχουν και φυλακισμένοι αγωνιστές. Και όσο υπάρχουν φυλακισμένοι αγωνιστές, η αλληλεγγύη θα παραμένει επικίνδυνη.

Η 11η Ιούνη αποτελεί μια ημέρα μνήμης και αγώνα που συνδέει τις ιστορικές επαναστατικές παραδόσεις με τις συγκρούσεις του σήμερα. Είναι μια υπενθύμιση πως η κρατική καταστολή δεν υπήρξε ποτέ μια προσωρινή «εκτροπή», αλλά διαχρονικό εργαλείο απέναντι σε όσους αμφισβήτησαν την εξουσία, την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η αλληλεγγύη προς τους μακροχρόνιους αναρχικούς κρατούμενους αποκτά ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Δεν αφορά μόνο τη στήριξη ανθρώπων πίσω από τα τείχη, αλλά και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των αγώνων που δόθηκαν. Υπενθυμίζει πως κάθε δικαίωμα, κάθε ελευθερία και κάθε συλλογική κατάκτηση γεννήθηκαν μέσα από συγκρούσεις, θυσίες και ανυποχώρητη αντίσταση. Γιατί η ιστορία των φυλακισμένων αγωνιστών είναι ταυτόχρονα και ιστορία των αγώνων για ελευθερία. Και όσο συνεχίζονται οι αγώνες αυτοί, η αλληλεγγύη θα παραμένει ζωντανή και αναγκαία. Για αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι, για όλες εκείνες που ορθώνουν ανάστημα ενάντια στη σαθρότητα αυτού του κόσμου, για τα έγκλειστα συντρόφια μας που δεν παραιτήθηκαν και δεν υποτάχθηκαν, έχουμε ευθύνη να υπενθυμίζουμε με όλα τα μέσα πως ο αγώνας μας συνεχίζεται.

ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών