Τετάρτη 27 Μαίου 2026 στις 19.00
Ανοιχτό κάλεσμα για την συνδιαμόρφωση νέας ομάδας στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο
Ανοιχτό κάλεσμα για την συνδιαμόρφωση νέας ομάδας στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο
Τετάρτη 27/5 στις 19:00
Ο καπιταλισμός μας κάνει ολοένα και πιο εξαρτημένους από αυτόν, κάτι που με τη σειρά του καταστρέφει διαρκώς την ικανότητά μας να αυτοοργανωνόμαστε και να συνδημιουργούμε έξω από αυτόν.
Εμπνευσμένες από τις αρχές της κοινωνικής οικολογίας, της αυτάρκειας και της αποανάπτυξης, θέλουμε να ξεκινήσουμε μια ομάδα που θα λειτουργεί ως χώρος διαλόγου και δράσης γύρω από ζητήματα γης, φύσης, γεωργίας και εναλλακτικών μορφών ζωής. Βλέπουμε αυτό ως ένα απαραίτητο σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία πρακτικών μορφών αυτονομίας έξω από την καπιταλιστική μηχανή. Πιστεύουμε ότι μια ρήξη με τον καπιταλισμό ξεκινά από την αμφισβήτηση της κυριαρχίας πάνω στη φύση, περνά μέσα από την προστασία της γης, του νερού, του αέρα και της φύσης γενικότερα και την επαναδιεκδίκηση τους ως τα «κοινά» μας, και μέσα από τη δημιουργία μορφών κοινοτικής ζωής, μέσω της συγκρότησης δομών άμεσης δημοκρατίας και εναλλακτικών οικονομιών αυτάρκειας.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα που θα λειτουργεί:
> Ως χώρος συνάντησης και οργάνωσης για την επαναδιεκδίκηση της γνώσης και των πρακτικών δεξιοτήτων που χρειαζόμαστε για αυτόνομη και συλλογική παραγωγή τροφής, καθώς και για παραγωγή ενέργειας και κοινοτική ζωή. Στην πράξη, θέλουμε να οργανώσουμε εργαστήρια, συναντήσεις όπου μοιραζόμαστε πρακτικές γνώσεις και δεξιότητες, ημέρες συλλογικής καλλιέργειας και πρακτικούς πειραματισμούς στην καλλιέργεια τροφής, την αγροδασοπονία, την αναγέννηση του εδάφους, την κομποστοποίηση, τη διατήρηση σπόρων, τη διαχείριση του νερού, τη συντήρηση τροφίμων, την παραγωγή ενέργειας με low-tech μέσα, καθώς και συζητήσεις γύρω από το πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε εναλλακτικές οικονομίες τροφής, ενέργειας και φροντίδας. Κάποιες από εμάς έχουμε ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια συλλογικής καλλιέργειας τροφής σε ένα χωράφι και θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε για να δημιουργήσουμε χώρο ανταλλαγής εμπειριών και μάθησης γύρω από επιστημονικά τεκμηριωμένες τεχνικές της περμακουλτούρας και της αγροδασοπονίας. Πρόκειται για προσεγγίσεις που έχει αποδειχθεί ότι επιτρέπουν σε μικρές κοινότητες να επιτύχουν υψηλής ποιότητας και ικανοποιητικής ποσότητας τροφή σε μικρές εκτάσεις γης ενώ παράλληλα λειτουργούν αναγεννητικά για τα οικοσυστήματα.
> Ως μια γέφυρα ανάμεσα σε υπάρχουσες τοπικές πρωτοβουλίες εναλλακτικής και αυτοοργανωμένης βιολογικής παραγωγής τροφής και σε ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση στη γη και ζουν σε ασφυκτικά γεμάτες πόλεις. Στην πράξη, θέλουμε να οργανώσουμε επισκέψεις σε φάρμες και εγχειρήματα συνδεδεμένα με τη γη, ημέρες συλλογικής εργασίας, συνελεύσεις παραγωγών, ανταλλαγές σπόρων και εργαλείων, αλληλέγγυα δίκτυα τροφής χωρίς μεσάζοντες ή κέρδος και συζητήσεις γύρω από το πώς η τροφή, η γη και οι καθημερινές ανάγκες μπορούν να οργανωθούν έξω από τις σχέσεις αγοράς.
Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Μια περαιτέρω ανάλυση:
Ο καπιταλισμός -και ακόμη περισσότερο ο νεοφιλελευθερισμός- προϋποθέτει ένα σύστημα εξόρυξης και συσσώρευσης που καταστρέφει όλες τις πτυχές της ζωής των πολλών για το κέρδος των λίγων.
Παρά τη μαζική εκβιομηχάνιση και αστικοποίηση που έγινε στο όνομα των παραμυθιών της προόδου και των δήθεν trickle-down economics, η ποιότητα ζωής για τους περισσότερους παραμένει χαμηλή. Για να μπορούμε να βρούμε δουλειά, αναγκαζόμαστε να ζούμε σε ασφυκτικά γεμάτες πόλεις, οι υποδομές και τα κέντρα των οποίων προορίζονται για τους τουρίστες και την ελιτ. Η τροφή που μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά είναι χαμηλής ποιότητας, συνθετική και σύντομα θα γίνει ακόμη χειρότερη λόγω της συμφωνίας Mercosur. Ο αέρας που αναπνέουμε είναι μολυσμένος, η πρόσβαση σε πράσινους χώρους είναι ανύπαρκτη, οι κοινωνικές μας ζωές είναι κατακερματισμένες και ο καταναλωτισμός και η λογική της αγοράς διαπερνούν όλες τις πτυχές της καθημερινής νοηματοδότησης της ζωής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι η φροντίδα και η βοήθεια που κάποτε βρίσκαμε στις κοινότητες μας πρέπει πλέον να αγοράζεται ως υπηρεσία. Η δημιουργία εναλλακτικών, κοινοτικά οργανωμένων τρόπων παραγωγής τροφής αποτελεί μια απάντηση σε αυτά τα ζητήματα.
Επιπρόσθετα, ο καπιταλισμός καταβροχθίζει το περιβάλλον. Αποικιοποιεί τη φύση για να ανοίξει νέες δυνατότητες εξόρυξης αξίας και κέρδους. Προωθεί επίσης ένα πετρελαιοκεντρικό μοντέλο χρήσης γης και γεωργίας, το οποίο προϋποθέτει αναγκαστικά τη χρήση μεγάλων εκτάσεων γης με κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας και χρήση πολλών παρεμβάσεων (χημικά, βελτιωτικά εδάφους κ.λπ.) ενώ παράλληλα καταστρέφει βαθιά τα οικοσυστήματα. Αυτό το μη βιώσιμο και παράλογο μοντέλο προβάλλεται ως μονόδρομος. Θέλουμε να εξερευνήσουμε εναλλακτικά μοντέλα που σέβονται τη φύση, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουν τις κοινότητες, τα οικοσυστήματα και την καθημερινή ζωή.
Επίσης, αναγκάζοντάς μας να αναζητούμε εργασία σαν αρουραίοι σε ασφυκτικά γεμάτες πόλεις και προωθώντας την εντατική μονοκαλλιέργεια ως τη μόνη βιώσιμη επιλογή για την παραγωγή τροφής, μας στερεί την επιλογή για μια αυτόνομη κοινοτική ζωή έξω από τις πόλεις. Σε συμμαχία με τον κρατικό μηχανισμό, διαλύει κάθε δυνατότητα να συντηρούμε τις εαυτές μας έξω από τη μηχανή παραγωγής κέρδους του. Οι μεταρρυθμίσεις και οι νέες πολιτικές τους μας κάνουν όλο και πιο εξαρτημένες από τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους, ενώ η αυτοοργανωμένη παραγωγή και οι αυτοοργανωμένες οικονομίες βρίσκονται διαρκώς υπό επίθεση.
Αυτό το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην παραγωγή τροφής. Η παραγωγή ενέργειας έχει την ίδια μοίρα, μετατρεπόμενη σε χρηματιστηριακό προϊόν για κέρδος, με αποτέλεσμα την πλήρη απώλεια αυτονομίας και ελέγχου από τις τοπικές κοινότητες.
Η γη, συμπεριλαμβανομένων και των προστατευόμενων περιοχών, μετατρέπεται επίσης σε κέρδος για τους λίγους, με εταιρείες να αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις για να εγκαταστήσουν παράλογες ενεργειακές υποδομές όπως βιομηχανικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΒΑΠΕ), να χτίσουν resorts, να εξορύξουν χρυσό και πετρέλαιο, κ.λπ.
Και καθώς τα χωριά και η γη εγκαταλείπονται και οι κοινότητες που ήταν συνδεδεμένες μαζί τους εξαφανίζονται, εταιρείες αγοράζουν τη γη για ψίχουλα και την αποικιοποιούν για να εξορύξουν την αξία τους και να τη μεταφέρουν ως κέρδος όπου τις εξυπηρετεί, σε μια καθοδική σπείρα υφαρπαγής, εκτοπισμού και περαιτέρω οικολογικής καταστροφής.
Η συλλογική επαναδιεκδίκηση της γης και της φύσης μας, η επανασύνδεση μαζί τους και η δημιουργία αυτοοργανωμένων κοινοτήτων και δομών είναι η μόνη ελπίδα αναστροφής αυτής της διαδικασίας.
