Κυριακή 14 Ιουνίου 2026 στις 18.30
[Αθήνα] Πορεία για τα 3 χρόνια από την Πύλο & σε αλληλεγγύη με κάθε αντιρατσιστικό αγώνα
Δεν ξεχνάμε ποτέ τις μαζικές κρατικές δολοφονίες σε Πύλο και Χίο. Αντιστεκόμαστε στην καθημερινή ρατσιστική βία σε φυλακές, καμπς και στις γειτονιές μας.
Έχουν περάσει τρία χρόνια από τη μαζική δολοφονία στα ανοιχτά της Πύλου - το πιο θανατηφόρο κρατικό έγκλημα στα ελληνικά σύνορα. Πάνω από 650 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, όταν το ελληνικό λιμενικό προσπάθησε να ρυμουλκήσει το γεμάτο κόσμο σκάφος έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ώστε να έχουν την ευθύνη του άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να αποφύγει τη διάσωση. Αν και οι 9 επιζώντες που αρχικά κατηγορήθηκαν για διακίνηση αθωώθηκαν, τρία χρόνια μετά κανένας από το λιμενικό δεν έχει παραπεμφθεί ακόμα σε δίκη και το κράτος έχει αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη, παρότι ο εισαγγελέας του ναυτοδικείου Πειραιά έχει ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον ορισμένων στελεχών και μελών του λιμενικού. Οι επιζώντες της Πύλου πάντως, μαζί με το αντιρατσιστικό κίνημα αλληλεγγύης, δεν έχουν σταματήσει να αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, και στο πλευρό όλων όσων έχουν περάσει τα σύνορα και έχουν βιώσει ρατσιστική βία, παλεύοντας για να τερματιστούν οι ρατσιστικές δολοφονίες και η καταπίεση του ελληνικού και ευρωπαϊκού συνοριακού καθεστώτος.
Το κρατικό έγκλημα της Πύλου δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο περιστατικό. Το ελληνικό λιμενικό, μαζί με τη Frontex, συνεχίζει τις βίαιες επαναπροωθήσεις και δολοφονεί στη θάλασσα και στην ξηρά, με την οικονομική στήριξη και την πλήρη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2026, 17 άτομα δολοφονήθηκαν από το ελληνικό κράτος στο μαζικό έγκλημα της Χίου. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δολοφονιών στα σύνορα της Ευρώπης, αυτή η σφαγή προκλήθηκε από πρόσκρουση, όταν το σκάφος του λιμενικού έπεσε με τεράστια δύναμη στο φουσκωτό όπου επέβαιναν οι μετανάστ(ρι)ες. Τόσο οι μαρτυρίες όσο και οι αυτοψίες δείχνουν ότι οι άνθρωποι σκοτώθηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως η σύγκρουση με αυτοκίνητο. Η συγκάλυψη που ακολούθησε ήταν συνέχιση της καθημερινής ρατσιστικής βίας. Οι ίδιοι που διέσχιζαν τα σύνορα παρουσιάστηκαν ως υπεύθυνοι για επίθεση κατά του λιμενικού με ψεύτικους ισχυρισμούς για πυροβολισμούς και «εμβολισμό». Αμέσως μετά την επίθεση, οι επιζώντες αντιμετώπισαν μακρές ανακρίσεις, απειλές και ψευδείς υποσχέσεις από τις ίδιες αρχές που λίγες ώρες νωρίτερα είχαν επιχειρήσει να τους σκοτώσουν. Ένας άνδρας από το Μαρόκο φυλακίστηκε γρήγορα με την κατηγορία της διακίνησης, χωρίς καμία βάση εκτός από τον κατάφωρο ρατσισμό εναντίον του (οι άλλοι επιβαίνοντες ήταν από το Αφγανιστάν). Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγήθηκε στους υπόλοιπους με ασυνήθιστη ταχύτητα, σε μια προσπάθεια να μην τραβήξει περαιτέρω την προσοχή η σφαγή και να ενθαρρυνθούν οι επιζώντες να φύγουν από την Ελλάδα πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε νομική διαδικασία. Φυσικά, οι ψυχολογικές, υλικές και ιατρικές ανάγκες των επιζώντων δεν έχουν καλυφθεί, αντίθετα καλύπτονται σταδιακά μόνο μέσω δομών αλληλεγγύη.
Η Ελλάδα και η ΕΕ έχουν σκόπιμα καταστήσει τα σύνορα πιο επικίνδυνα και πιο βίαια, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη δολοφονία για να «αποτρέψουν» τη μετανάστευση. Όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να αψηφούν αυτό το καθεστώς των συνόρων. Διάφορες μορφές ρατσιστικής βίας συνεχίζονται ακόμη και μετά τη μεταφορά στην ηπειρωτική χώρα, όπου η κρατικά ρυθμισμένη στέγαση περιορίζεται σε καμπς όπου είναι απομονωμένοι, ελεγχόμενες και υποβαθμισμένα. Όμως, όπως υπάρχει συνέχεια της κρατικής, θεσμικής βίας, έτσι υπάρχει και συνέχεια του αγώνα των ίδιων των καταπιεσμένων και των κοινοτήτων τους.
Τους τελευταίους μήνες, κόσμος από το καμπ των Οινοφύτων (περίπου μία ώρα βόρεια της Αθήνας) αγωνίζεται ενάντια στις συνθήκες, τη διευθύντρια Νίκη Μπαλαμώτη και τη γενική κατάσταση για τους πρόσφυγες. Ως αποτέλεσμα του αρχικού τους αγώνα, σε περίπου σαράντα πρόσφυγες, κυρίως Κούρδους, χορηγήθηκε άσυλο. Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έλαβαν καθεστώς, οπότε ο αγώνας τους συνεχίστηκε. Από τον Φεβρουάριο, δημιουργήθηκε μια ενεργή σύνδεση μεταξύ αλληλέγγυων και κατοίκων, που οδήγησε σε αρκετές κινητοποιήσεις και κοινές εκδηλώσεις.
Οι τελευταίοι μήνες έδειξαν επίσης μια εντατικοποίηση του ζητήματος της στέγασης στο κέντρο της Αθήνας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπίζει την αστεγία μετά την έξωση τους από τα στρατόπεδα προσφύγων (κυρίως από την Κω), όπου είχαν λάβει θετικές αποφάσεις ασύλου. Παρόλο που απορρίπτουμε την ιδέα των καμπς και την απομόνωση που φέρνουν μαζί τους, ο αποκλεισμός των μεταναστριών από τα στρατόπεδα, χωρίς να έχουν πού να πάνε, πρέπει να γίνει αντιληπτό ως αυτό που πραγματικά είναι: εκδιώξεις. Οι εκδιώξεις από τις καταληφθείσες δομές αλληλέγγυης στέγασης μεταξύ 2017 και 2019, ακολουθούμενες από τον τερματισμό του προγράμματος στέγασης «Εστία» (στέγαση που υποστηρίζεται από ΜΚΟ στις πόλεις) το 2022, αποτελούν σαφή απόδειξη της σκόπιμης πολιτικής στέγασης απαρτχάιντ του κράτους με απομονωμένα καμπς.
Ωστόσο, οι κοινότητες και καταλήψεις στέγασης «Προσφυγικά» και «Νοταρά» συνεχίζουν την καθημερινή αντίσταση σε τέτοιες προσπάθειες κοινωνικής και φυλετικής διαίρεσης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι και οι δύο αυτές δομές αντιμετωπίζουν έντονη καταστολή. Παρά την παντελή έλλειψη κοινωνικής στέγασης, το κράτος επιχειρεί να «εξευγενίσει» την εκκένωση της Προσφυγικής με σχέδια για ανάπλαση νέων κατοικιών, παρά το γεγονός ότι πάνω από 400 άτομα διαφορετικών εθνοτήτων διαμένουν στα «Προσφυγικά». Ταυτόχρονα, στη «Νοταρά», οι κάτοικοι δέχονται επιθέσεις με δικαστικές υποθέσεις, φυλακίσεις και απειλές απομάκρυνσης των παιδιών από τις οικογένειές τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας τόσο στην αντίσταση των Προσφυγικών και της Νοταρά ενάντια στην καταπίεση και τις προσπάθειες έξωσης τους, όσο και συνολικά στα προτάγματα που οι κοινότητες τους αναδεικνύουν καθημερινά.
Ένας ακόμα σημαντικός, εν εξελίξει αντιρατσιστικός αγώνας συμβαίνει επίσης και στη Σιντική, κοντά στις Σέρρες. Εδώ και μήνες, οι διαμένοντες στο τοπικό κλειστό καμπ-φυλακή, έχουν διεκδικήσει συλλογικά τα δικαιώματα τους με διάφορους τρόπους. Σε μια στιγμή κλιμάκωσης του αγώνα τους, που συνοδεύτηκε από εξέγερση εντός του καμπ, δεκάδες άτομα κατάφεραν να αποδράσουν προσωρινά, όμως στη συνέχεια συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Οι 30 της Σιντικής διεκδικούν την αθώωση τους, με το δικαστήριο της έφεσης τους να διεξάγεται στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου.
Το νομοσχέδιο κατά της μετανάστευσης του Σεπτεμβρίου 2025, όπως και οι επιμέρους νόμοι που ψηφίστηκαν στη συνέχεια και ψηφίζονται ακόμα, συντάχθηκαν από υπουργούς μετανάστευσης με ξεκάθαρα φασιστικές απόψεις και έκαναν και με τη βούλα νόμο του κράτους τη ρατσιστική ιδεολογία που εφαρμόζεται ανεπίσημα στους δρόμους, στα αστυνομικά τμήματα και στις φυλακές εδώ και χρόνια. Η διοικητική κράτηση χρησιμοποιείται συστηματικά για να φυλακίζονται άνθρωποι για μήνες χωρίς δίκη, ενώ ο νέος νόμος, ο οποίος καθιστά την έλλειψη εγγράφων ποινικό αδίκημα, εντείνει τη χρήση του νόμου ως όπλου εναντίον των ατόμων χωρίς χαρτιά. Το παράλληλο σωφρονιστικό σύστημα των κέντρων κράτησης πρόκειται να επεκταθεί, ενώ η ποινικοποίηση στοχεύει στην επιδείνωση της κατάστασης στις ήδη υπερπλήρεις φυλακές. Από το 2015, χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί με την κατηγορία της διακίνησης, σε υποθέσεις όπου οι δίκες διαρκούν κατά μέσο όρο 5 λεπτά και οι ποινές είναι συχνά δεκαετίες φυλάκισης. Για όσους επιβιώνουν από τα pushbacks και τις απόπειρες δολοφονίας στα σύνορα, το τραύμα των φυλακών, του συστήματος των καμπς, το νομικό σύστημα και οι μεταβαλλόμενες πολιτικές ασύλου αποτελούν το επόμενο σύνορο, το επόμενο εργαλείο βίας που αντιμετωπίζουν όσες είναι «αρκετά τυχερές» ώστε να εισέλθουν στην Ευρώπη.
Η κρατική επίθεση κατά της μετανάστευσης πάντα επικεντρώνεται στα άτομα. Είτε πρόκειται για δολοφονίες στη θάλασσα, εκδιώξεις από σπίτια και καμπς είτε για φυλάκιση, η κρατική πολιτική βασίζεται στο να σκοτώνει, να τραυματίζει ψυχικά και να εξαθλιώνει άτομα, ώστε να μην επιχειρήσουν άλλοι να έρθουν στην Ευρώπη. Οι ρατσιστικές αφηγήσεις περί απειλής, ποινικοποίησης και ευθύνης προωθούνται αμείλικτα από τα κράτη και τα ΜΜΕ τα τελευταία 10 χρόνια, ώστε η κοινωνία να έχει απευαισθητοποιηθεί απέναντι στον θάνατο και τον πόνο των μεταναστών, ενώ η αποανθρωποποίηση έχει οδηγήσει στο να γίνει η λέξη «μετανάστης» συνώνυμη της εγκληματικότητας.
Ως Αντιρατσιστικός Συντονισμός, καλούμε σε διαδήλωση ενάντια στο κρατικό έγκλημα στην Πύλο το 2023, στο κρατικό έγκλημα στη Χίο το 2026 και σε όλες τις δολοφονίες και τη βία που λαμβάνουν χώρα στον πόλεμο κατά των μεταναστριών από το ελληνικό κράτος και την ΕΕ. Καλούμε να βγούμε στους δρόμους ενάντια στην καθημερινή ρατσιστική αστυνομική βία, στο σύστημα των καμπς-φυλακών, υπέρ της ελευθερίας μετακίνησης για όλες, όλα κι όλους.
Για έναν κόσμο χωρίς χαρτιά - Μέχρι να αδειάσουν όλα τα κλουβιά - Μέχρι να πέσουν όλα τα σύνορα
Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά - Αλληλεγγύη στη Νοταρά - Αλληλεγγύη στον αγώνα στα Οινοφύτα - Αλληλεγγύη σε όσους απέδρασαν από τη Σιντική
Αλληλεγγύη σε όσους αντιμετωπίζουν κατηγορίες για διακίνηση, σε όσους έχουν καταδικαστεί και σε όσες αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες από τους νέους αντι-μεταναστευτικούς νόμους
Πύλος - Τέμπη - Χίος - Παλαιστίνη, έγκλημα αναπάντητο κανένα δεν θα μείνει
Πορεία την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, με προσυγκέντρωση στην Πλατεία Ομονοίας στις 18:30
Αντιρατσιστικός Συντονισμός Αθήνας (συλλογικότητες που συμμετέχουν: Solidarity with migrants, Συνέλευση ενάντια στα κέντρα κράτησης, 50outofmany, Κατάληψη προσφύγων και μεταναστών Νοταρά 26, Mataris - Sudan Solidarity Committee, Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στα pushbacks και τη συνοριακή βία, Συνέλευση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση)
-- english --
We never forget the mass state murders of Pylos and Chios. We resist the daily racist state violence in the prisons, camps, and our neighborhoods.
It's been three years since the mass murder in the open sea of Pylos - the deadliest state crime at the Greek borders. More than 650 were killed after the Greek coast guard tried to tow the overcrowded boat out of greek territorial waters, push the people forward to other European countries and avoid their rescue. Although the nine survivors initially accused of smuggling were acquitted, 3 years later nobody from the coast guard has faced trial,the state has avoided responsibility and only the Piraeus naval Court prosecutor has filed felony charges against some Coast Guard officers. The survivors of Pylos, along with the antiracist solidarity movement, have not ceased fighting for justice. We stand with the survivors, and everyone who has crossed the borders and experienced racist violence, to end the murders and oppression of the greek and european border regime. The state crime of Pylos cannot be seen as an isolated event. The Greek coast guards together with FRONTEX continue violent pushbacks and kill in the sea and on land, with the financial backing and full support of the European Union and its member states.
On Febuary 3rd 2026, 17 people were murdered by the Greek state in the Chios Massacre. Unlike the majority of killings at Europe's borders, this massacre was inflicted through physical impact when the coast guard's boat crashed directly into, and passed over, their smaller boat. Both testimony and autopsies show that people were killed in the same way as if hit by a car - through blunt force trauma. The cover-up that proceeded followed well-rehearsed daily racist violence. People on the move were framed as having attacked the coast guard with claims of gunshots and ''ramming''. Immediately after this attack survivors faced long interrogations, threats and false promises from the same authorities who hours earlier had tried to kill them. A single man from Morroco was quickly imprisoned on charges of smuggling based on no grounds but blatant anti-Blackness (other travellers were from Afghanistan). Refugee status has been granted at irregular speed in an attempt to not draw further attention to the massacre and to encourage survivors to leave Greece before any legal case can begin. Of course survivors' psychological, material and medical needs have not been met and have instead been sought through solidarity means and structures.
Greece and the EU have intentionally made the borders more dangerous and more violent, even using murder to 'deter' migration and yet people continue to defy this border regime. Various forms of racist violence continue even after transferring to the mainland, where state-supported housing is restricted to camps that are isolated, controlled and substandard. But, just as there is a continuity of state, institutional violence, there is a continuity of community-led struggle of the oppressed.
In the last months the people of Oinofyta camp (around one hour north of Athens) have been struggling against conditions, the manager Niki Balamoti and the general situation for refugees. As a result of their initial struggle around forty, mostly kurdish, migrants were granted asylum. However, several people didn't receive status, so their struggle has continued. Since February, an active connection between solidarians and residents was formed, leading to several gatherings, demonstrations and common events.
The last months also showed an intensification of the housing issue in the center of Athens. A large number of people are facing homelessness after being kicked out of refugee camps (mostly form Kos), where they had received positive asylum decisions. Even though we reject the idea of camps and the isolation they bring with them, the exclusion of migrants from the camps, without a next place to go, need to be seen as what they are: evictions. The evictions of the squatted solidarity housing structures between 2017 and 2019 followed by the termination of the Hestia housing scheme (ngo supported housing in cities) in 2022 is a clear demonstration of the state's intentional apartheid housing policy of isolated camps.
However, the community-led housing squats Prosfygika and Notara continue the daily resistance to such attempts at social and racial division. It is no surprise that both of these structures are facing intense repression. The state is attempting 'social-wash' the eviction of Prosfygika with plans to build social housing, despite over 400 people from diverse backgrounds already living, organising and struggling together there. In Notara residents are being attacked with legal cases, imprisonment and threats of removing children from their families. We stand in solidarity with Prosfygika and Notara's resistance to eviction and oppression but just as strongly in solidarity with the realities that these communities demonstrate on a daily basis.
Another important, ongoing anti-racist struggle is also taking place in Sintiki, near Serres. For months now, the residents of the local closed camp have been collectively fighting for their rights in various ways. At a moment when their struggle escalated, accompanied by a riot inside the camp, dozens of people managed to escape temporarily, but were subsequently arrested and taken to prison. The 30 from Sintiki are seeking acquittal, with their appeal hearing scheduled to take place in Serres on June 26.
The anti-migration bill of september 2025, drafted by openly fascist ministers of migration, put into law a racist ideology that has been practised informally on the streets, in police stations and prisons for years. Administrative detention has been consistently used to imprison people for months without trial and the new law, which makes a lack of documents a criminal offence, escalates the weaponisation of the law against those without papers. The parallel prison system of detention centres is set to expand, while criminalisation aims to exacerbate already over-crowded mainstream prisons. Since 2015 thousands of people have also been imprisoned on smuggling charges, in which trials last an average of 5 minutes and sentences of decades are very uncommon. For those who survive the pushbacks and attempted murder at the borders and the trauma of camp system prisons, the legal system and documentation are the next border, the next tool of violence facing those 'lucky enough' to enter Europe.
The state attack on migration has always focused on the individuals. Whether it is murders at sea, eviction from homes and camps or imprisonment, state policy is to kill, traumatise and impoverish individuals so that others will not attempt to come to europe. The racist narratives of threat, criminalisation and blame have been relentlessly pushed by states and media over the last 10 years so that society has been desensitised to the death and suffering of those migrating and dehumanisation has meant that the label 'migrant' has become synonymous with criminality.
We, the Antiracist Coordination, are calling for the Demonstration against the state crime in Pylos in 2023, the State crime of Chios 2026 and all the murders and violence taking place in the war against migrants by the Greeek state and the EU. We call to take the streets against daily racist police violence, the camp and detention system and in support of the Freedom of Movement for everyone.
For a world without papers - Until every Cage is empty - Until Every Border is taken down
Solidarity to Prosfyika - Solidarity to Notara - Solidarity to the struggle in Oinofyta - Solidarity to those who escaped from Sintiki
Solidarity to those facing smuggling charges, those convicted and anyone facing criminal charges from the new anti-migration law
Pylos, Tempi, Chios, Palestine: No justice - no peace
Demo on 14 June 2026 with pre-gathering at Omonia square from 18:30
Antiracist Coordination of Athens (collectives participating: Solidarity with migrants, Assembly against detention centres, 50outofmany, Refugee and migrant housing squat Notara 26, Mataris - Sudan Solidarity Committee, Open Assembly against pushbacks and border violence, Assembly in solidarity with Palestinian resistance)
Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (KTA)
3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ
Δεν ξεχνάμε - Δεν συγχωρούμε!
Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην πορεία που καλεί ο Αντιρατσιστικός Συντονισμός Αθήνας.
📍Πλατεία Ομονοίας
🗓️ Κυριακή 14/6,
🕡18:30
Πριν από τρία χρόνια, το σκάφος «Αδριανά», που κατευθυνόταν προς την Ιταλία, αναχαιτίστηκε από το ελληνικό Λιμενικό, το οποίο είχε λάβει πληροφορίες για ένα γεμάτο σκάφος αλιείας με μετανάστες που είχαν ανάγκη βοήθειας. Αντί να προσφέρει βοήθεια, το ελληνικό Λιμενικό προχώρησε στη ρυμούλκηση του σκάφους έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, με την ελπίδα ότι κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα αναλάμβανε τελικά την ευθύνη για το σκάφος και τους επιβαίνοντες. Το σκάφος ανατράπηκε και το αποτέλεσμα ήταν περισσότεροι από 650 νεκροί - η πιο θανατηφόρα απώθηση στη Μεσόγειο μέχρι σήμερα.
Το ελληνικό κράτος, σε μια προσπάθεια να αποφύγει κάθε ευθύνη, προχώρησε στη σύλληψη και την απαγγελία κατηγοριών για λαθρεμπόριο εναντίον 9 επιζώντων. Τα εννέα αυτά άτομα τελικά αθωώθηκαν. Μέχρι σήμερα κανένα μέλος του ελληνικού Λιμενικού Σώματος δεν έχει παραπεμφθεί σε δίκη, αν και απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον δεκαεπτά ατόμων, αφού οι επιζώντες της σφαγής κατέθεσαν αγωγή στο Ναυτικό Δικαστήριο του Πειραιά.
Ακόμη και αν το κράτος κρίνει ένοχους αυτούς τους ανθρώπους, θα είναι απλώς ένας τρόπος να παρουσιάσει το περιστατικό ως ένα μεμονωμένο και ατυχές συμβάν που δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Η πραγματικότητα είναι ότι μια σφαγή τέτοιας κλίμακας ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια. Η ελληνική ακτοφυλακή, με την υποστήριξη της Frontex, εμπλέκεται εδώ και χρόνια σε τέτοιου είδους υπολογισμένες απωθήσεις, με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων που διασχίζουν τη Μεσόγειο.
Μόλις πριν από λίγους μήνες, δεκαπέντε μετανάστες έχασαν τη ζωή τους όταν το σκάφος τους συγκρούστηκε με πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής ανοιχτά των ακτών της Χίου. Για άλλη μια φορά, το κράτος απέφυγε κάθε ευθύνη, χαρακτηρίζοντας το συμβάν ως τραγωδία για την οποία ευθύνονταν οι «διακινητές». Ακολούθησαν ανακρίσεις και ένας άνδρας μαροκινής καταγωγής συνελήφθη για λαθρεμπόριο. Σε άλλους επιζώντες χορηγήθηκε άσυλο με ασυνήθιστη ταχύτητα, πιθανότατα για να διασφαλιστεί ότι θα έφευγαν από την Ελλάδα πριν ξεκινήσουν οποιεσδήποτε ουσιαστικές έρευνες. Για άλλη μια φορά, οι δολοφόνοι παραμένουν στα σύνορα, εκπαιδευμένοι να χρησιμοποιούν κάθε απαραίτητο μέσο για να απωθήσουν όσους προσπαθούν να περάσουν στο «Φρούριο Ευρώπη».
Η εμπλοκή της σιωνιστικής οντότητας σε όλα αυτά δεν αποτελεί μυστικό. Οι ευρωπαϊκές ακτοφυλακές που διαπράττουν δολοφονίες στη θάλασσα υποστηρίζονται από ισραηλινά drones τύπου Heron και Hermes, εξοπλισμένα με συστήματα επιτήρησης μεγάλου βεληνεκούς. Πολλά κράτη έχουν ενισχύσει τις συμφωνίες τους με ισραηλινές εταιρείες όπως η Elbit, προκειμένου να στρατιωτικοποιήσουν περαιτέρω τα ευρωπαϊκά σύνορα. Για άλλη μια φορά είναι σαφές ότι τα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούν οι Σιωνιστές εναντίον των Παλαιστινίων χρησιμοποιούνται και εδώ, εναντίον των μεταναστών - μέρος μιας ευρύτερης συνεργασίας μεταξύ της Ευρώπης και της σιωνιστικής οντότητας, η οποία βασίζεται στη γενοκτονία, καθώς και στη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση του παγκόσμιου Νότου. Ο Νετανιάχου και οι ομόλογοί του στις ΗΠΑ έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι η σιωνιστική οντότητα αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας της Ευρώπης ενάντια στις «ορδές των μεταναστών». Το δυσοίωνο μέλλον που οραματίζονται, ένα μέλλον στο οποίο η Ευρώπη δεν θα μπορεί πλέον να κρατήσει έξω όσους έχει κλέψει, θα πρέπει να μας δίνει ελπίδα - ότι ο καιρός πλησιάζει και ότι μια μέρα θα μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά τα σύνορα και τα έθνη.
Γι' αυτό δηλώνουμε ότι δεν θα ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ποτέ τις κρατικές δολοφονίες στην Πύλο και τη Χίο·και δεν θα τις ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ποτέ.
Αλληλεγγύη σε όλους τους μετανάστες, αλληλεγγύη στους φυλακισμένους, αλληλεγγύη σε όσους έχουν ποινικοποιηθεί βάσει των νέων αντιμεταναστευτικών νόμων, αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.
Όλες, όλοι και όλα στην κινητοποίηση του Αντιρατσιστικό Συντονισμού Αθηνών, Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, στις 18:30 στην Ομονοία
Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Παλαιστινιακή Αντίσταση
----------------------------------------------------------------------------------- EN
Three years ago, the Italy-bound Adriana was intercepted by the Greek coastguard, who had received word of an overcrowded fishing trawler filled with people on the move in need of aid. Instead of administering aid, the Greek coastguard proceeded to begin towing the boat out of Greek territorial waters, in the hope that some other European country would end up responsible for the boat and the people on board. The boat capsized and the result was more than 650 deaths - the deadliest pushback in the Mediterranean to date.
The Greek state, in an attempt to shield itself from any responsibility, proceeded to arrest and charge 9 survivors with smuggling. These nine individuals were eventually acquitted. To this day no member of the Greek coastguard has been brought to trial, although seventeen have had charges brought against them after the survivors of the massacre filed a lawsuit at the Naval Court of Piraeus.
Even if the state does find those individuals guilty, it will simply be a way to frame this as an isolated and unfortunate incident that should never have happened. The reality is that a massacre of that scale has been years in the making. The Greek coastguard, supported by Frontex, has been engaging in calculated pushbacks of this kind for years, resulting in the deaths of thousands of people on the move across the Mediterranean.
Just a few months ago, fifteen migrants were killed when their boat was hit by a Greek coastguard vessel off the coast of Chios. Once again, the state avoided any responsibility, calling the event a tragedy for which the 'traffickers' were to blame. Interrogations ensued, and one man of Moroccan origin was arrested for smuggling. Other survivors were granted asylum with unusual speed, most likely to ensure that they would move on from Greece before any real investigations were lauched. Once more, the killers remain at the borders, trained to use any means necessary to repel those who try to cross into 'Fortress Europe'.
The Zionist entity's involvement in all of this is no secret either. European coastguards who murder at sea are supported by Israeli Heron and Hermes drones equipped with long-range surveillance systems. Numerous states have deepened their agreements with Israeli owned companies like Elbit in order to further militarize Europe's borders. Once again it is clear that the weapons systems used by the Zionists against Palestinians are being used here too, against people on the move - part of a wider collaboration between Europe and the Zionist entity, one built on genocide, as well as the ongoing depredation of the global south. Netanyahu and his counterparts in the US have repeatedly stated that the Zionist entity is Europe's shield in West Asia against 'migrants and Islamist terror'. Netanyahu can see it, and this should give us hope - that the time is near, that one day Europe's borders will fall and we can live without nation-states.
Therefore we say we will never FORGET the state murders of Pylos and Chios;and we will never FORGIVE them either.
Solidarity with all those on the move, solidarity with those who are in prison, solidarity with those who have been criminalized under the new anti-immigration laws, solidarity with Palestine.
All out for the call from the Anti-racist Coordination of Athens, Sunday, June 14th, at 18:30 in Omonia
Assembly in Solidarity with the Palestinian Resistance
------------------------------------------------------------------------------ AR
قبل ثلاث سنوات، اعترض خفر السواحل اليوناني سفينة "أدريانا" المتجهة إلى إيطاليا، بعد تلقيه بلاغًا عن وجود قارب صيد مكتظ بالناس الذين يحتاجون إلى المساعدة. وبدلًا من تقديم المساعدة، شرع خفر السواحل اليوناني في سحب القارب خارج المياه الإقليمية اليونانية، على أمل أن تتحمل دولة أوروبية أخرى مسؤولية القارب ومن على متنه. انقلب القارب، ما أسفر عن أكثر من 650 قتيلًا، في أسوأ عملية صدّ في البحر الأبيض المتوسط حتى الآن.
وسعيًا منها للتنصل من أي مسؤولية، ألقت الدولة اليونانية القبض على تسعة ناجين ووجهت إليهم تهمة التهريب. بُرئ هؤلاء التسعة لاحقًا. وحتى يومنا هذا، لم يُحاكم أي فرد من خفر السواحل اليوناني، رغم توجيه التهم إلى سبعة عشر منهم بعد أن رفع الناجون من المذبحة دعوى قضائية أمام المحكمة البحرية في بيرايوس.
حتى لو أدانت الدولة هؤلاء الأفراد، فسيكون ذلك مجرد ذريعة لتصوير الحادثة على أنها حادثة معزولة ومؤسفة ما كان ينبغي أن تحدث أبدًا. لكن الحقيقة أن مجزرة بهذا الحجم كانت تُحاك على مدى سنوات. فقد دأب خفر السواحل اليوناني، بدعم من فرونتكس، على شنّ عمليات صدّ محسوبة من هذا النوع لسنوات، مما أسفر عن مقتل آلاف الأشخاص أثناء محاولتهم عبور البحر الأبيض المتوسط.
قبل بضعة أشهر فقط، قُتل خمسة عشر مهاجرًا عندما صدمت سفينة تابعة لخفر السواحل اليوناني قاربهم قبالة سواحل خيوس. ومرة أخرى، تنصّلت الدولة من أي مسؤولية، واصفةً الحادثة بالمأساة التي يُلقى باللوم فيها على "المهربين". وأُجريت تحقيقات، وأُلقي القبض على رجل من أصل مغربي بتهمة التهريب. ومُنح ناجون آخرون حق اللجوء بسرعة غير معتادة، على الأرجح لضمان مغادرتهم اليونان قبل بدء أي تحقيقات حقيقية. ومرة أخرى، لا يزال القتلة على الحدود، مدربين على استخدام أي وسيلة ضرورية لصدّ من يحاولون العبور إلى "حصن أوروبا".
إن تورط الكيان الصهيوني في كل هذا ليس سراً. فخفر السواحل الأوروبيون الذين يرتكبون جرائم القتل في البحر يتلقون الدعم من طائرات هيرون وهيرميس الإسرائيلية المسيرة، والمجهزة بأنظمة مراقبة بعيدة المدى. وقد عززت دول عديدة اتفاقياتها مع شركات إسرائيلية مثل إلبيت لزيادة عسكرة حدود أوروبا. ومرة أخرى، يتضح جلياً أن أنظمة الأسلحة التي استخدمها الصهاينة ضد الفلسطينيين تُستخدم هنا أيضاً، ضد المدنيين النازحين - في إطار تعاون أوسع بين أوروبا والكيان الصهيوني، قائم على الإبادة الجماعية، فضلاً عن النهب المستمر لجنوب العالم. وقد صرّح نتنياهو ونظراؤه في الولايات المتحدة مراراً وتكراراً بأن الكيان الصهيوني هو درع أوروبا في غرب آسيا ضد "المهاجرين والإرهاب الإسلامي". يدرك نتنياهو ذلك، وهذا ما يجب أن يمنحنا الأمل - بأن الوقت قد اقترب، وأن حدود أوروبا ستسقط يوماً ما، وسنتمكن من العيش دون دول قومية.
لذلك نقول إننا لن ننسى أبداً جرائم القتل التي ارتكبتها الدولة في بيلوس وخيوس؛
ولن نغفرها أبداً.
تضامنًا مع جميع النازحين، وتضامنًا مع المسجونين، وتضامنًا مع من جُرِّموا بموجب قوانين الهجرة الجديدة، وتضامنًا مع فلسطين.
الجميع يستجيب لدعوة منسقية أثينا لمناهضة العنصرية، يوم الأحد ١٤ يونيو، الساعة ٦:٣٠ مساءً في أومونيا.
مجموعة التضامن مع المقاومة الفلسطينية.
πηγή : https://www.athens.indymedia.org/event/101462…
πηγή : email που λάβαμε στις 11 Ιουνίου 03h
Ενάντια στη φυλακή κράτησης μεταναστ/ρι/ών/@ Αμυγδαλέζας στο Μενίδι και για την κατάργηση όλων των φυλακών και κέντρων κράτησης!
Πανό στον κεντρικό δρόμο προς το κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζα
Ενάντια στη φυλακή κράτησης μεταναστ/ρι/ών/@ Αμυγδαλέζας στο Μενίδι και για την κατάργηση όλων των φυλακών και κέντρων κράτησης!
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ/ΡΙ/ΩΝ/@:
Ήρθα από τη θάλασσα στη φυλακή. Δεν έκανα τίποτα. Είμαι φυλακισμένος εδώ και 11 μήνες. Και αν πάω στην Αίγυπτο, θα συλληφθώ. Έκανα αίτηση ασύλου, απορρίφθηκε, υπέβαλα έφεση και ακόμα δεν έχω λάβει απάντηση. Ποια είναι η λύση για να βγω από τη φυλακή; Και δεν θέλω να επιστρέψω στην Αίγυπτο γιατί αν το κάνω, θα συλληφθώ. Τους ζήτησα έναν δωρεάν δικηγόρο για να με εκπροσωπήσει στην έφεση, αλλά δεν μου παρείχαν. Μαζί μου είναι ένας Λιβανέζος πολίτης. Η χώρα του βρίσκεται σε πόλεμο και είναι φυλακισμένος μαζί μου. Αν επιστρέψει στη χώρα του -όπου υπάρχει πόλεμος- δεν θα λειτουργήσει. Δεν μπορεί να επιστρέψει ξανά στη χώρα του. Πεθαίνουμε εδώ. Ακούσαμε ότι η χώρα σας είναι μια γη ελευθερίας, οπότε ρισκάραμε τη ζωή και τα χρήματά μας για να φτάσουμε εδώ, αλλά το μόνο που βρήκαμε ήταν υποδούλωση και ρατσισμό. Είμαστε άνθρωποι σαν εσάς, χρειαζόμαστε μόνο ασφάλεια. Αφήσαμε τις χώρες μας και τώρα μας χρησιμοποιούν για να χτίσουμε τη δική σας.
Ήρθα στην Αμυγδαλέζα τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Πέρασα 8 μήνες εκεί, μετά με μετέφεραν σε στρατόπεδο της Δράμας. Εδώ η κατάσταση είναι χειρότερη. Έκανα μια επέμβαση στο πόδι μου. Κανείς δε θέλει να με βοηθήσει. Ακόμα και όταν το ζητάω, δεν μου επιτρέπουν να δω γιατρό. Το πόδι μου είναι πρησμένο. Ήρθα κατευθείαν από τη θάλασσα και δεν έχω δει ακόμα τη χώρα. Θέλω κάποιον να σταθεί δίπλα μου και να με στηρίξει.
Να είσαι φυλακισμένος είναι δύσκολο, η ζωή εδώ είναι δύσκολη και δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο. Και δεν έχω κανέναν στην Ελλάδα που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μου βγάλει άδεια επίσκεψης ή κάτι παρόμοιο. Η ψυχική μου υγεία είχε καταστραφεί. Οπότε, δεν άξιζε να φύγουμε από τη χώρα μας για να βρεθούμε στη φυλακή. Αναγκαστήκαμε να το κάνουμε, χωρίς να το θέλουμε. Η ζωή είναι δύσκολη στη φυλακή. Η αστυνομία μας έβαλε εκεί, δεν ξέρουμε καν γιατί. Για παράδειγμα, δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα είμαστε εδώ ή για πόσο πρέπει να μείνουμε - δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως.
(Εννοώ) έφτασα τον σεπτέμβριο και άτομα που ήρθαν μετά από εμένα αφέθηκαν ελεύθερα. Δεν ξέρω γιατί είμαστε ακόμα εδώ. Κανένας δεν έρχεται καν να μας πει "Θα μείνετε για τόσο καιρό και μετά θα αφεθείτε ελεύθεροι". Όποτε τους ρωτάμε, κανείς δεν είναι πρόθυμος να μας απαντήσει. Και εδώ, δεν υπάρχει ούτε φαγητό, ούτε σαπούνι, ούτε σαμπουάν, ούτε ρούχα - δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο.
Ειλικρινά, όταν πήγα στο νοσοκομείο, ο γιατρός επρόκειτο να με νοσηλεύσει επειδή, η ψυχική μου κατάσταση ήταν κατεστραμμένη- η αστυνομία είχε πάρει το τηλέφωνό μου- μου έδωσαν θεραπεία και με έστειλαν πίσω. Το πρόβλημα είναι ότι, ούτε έφυγα από τη χώρα ούτε προκάλεσα κανένα πρόβλημα. (Εννοώ) με πήραν, απευθείας, από τη θάλασσα και με έφεραν στη φυλακή. Αυτοί που πρέπει να κρατηθούν είναι όσοι προκαλούν προβλήματα εκτός φυλακής, αλλά εγώ μόλις είχα φτάσει από τη θάλασσα. Δεν έχω προκαλέσει κανένα πρόβλημα και ούτε ήρθα, από τη χώρα μου, για να προκαλέσω προβλήματα. Ήρθα για να δουλέψω και να στηρίξω την οικογένειά μου στην αίγυπτο.
Και κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών που πέρασα εδώ, η ψυχική μου υγεία έχει καταστραφεί πλήρως. Ελπίζω οι φωνές μας να φτάσουν στους αρμόδιους ώστε, να μας αφήσουν να φύγουμε από εδώ. (Εννοώ) είμαι 20 χρονών, δε μπορώ να αντέξω αυτή τη φυλάκιση.
Η Αμυγδαλέζα αποτελεί μέρος της παράλληλης δομής φυλακών - κέντρων κράτησης όπου φυλακίζονται άτομα λόγω διοικητικών (αστυνομικών) αποφάσεων για μη κατοχή εγκεκριμένων κρατικών εγγράφων. Στην Αμυγδαλέζα, περίπου 900 άνδρες και 40 γυναίκες από χώρες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν, η Αλβανία και η Γεωργία, υποβάλλονται στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, σχεδιασμένες να εξαντλούν και να καταπιέζουν. Οι υπερπλήρεις, ανθυγιεινές και σάπιες δομές δεν αποτελούν μόνο σωματική και ψυχολογική τιμωρία, αλλά και σκόπιμες συνθήκες που έχουν σχεδιαστεί για να ωθούν τους ανθρώπους να ζητούν να απελαθούν αντί να υποφέρουν τέτοια βασανιστήρια.
Στην Αμυγδαλέζα οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι από την πόλη και τα δίκτυα υποστήριξης, με περιορισμένες δυνατότητες σύνδεσης με τον έξω κόσμο και χωρίς τίποτα για να περάσουν την ώρα τους. Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην Αμυγδαλέζα κατευθείαν από τα σύνορα - τραυματισμένοι από ναυάγια και αστυνομική βία - και εισέρχονται στη φυλακή σε κατάσταση σύγχυσης, χωρίς σαφείς πληροφορίες για το γιατί βρίσκονται εκεί, πόσο καιρό θα μείνουν μέσα, και χωρίς υποστήριξη για να ζητήσουν άσυλο. Άλλα άτομα μεταφέρονται από τους δρόμους της Αθήνας, από τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή ενώ περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Κάποια εργάζονται και ζουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Στην Αμυγδαλέζα βρίσκονται σε αδιέξοδο, και μόνο όσα είναι αρκετά τυχερά που έχουν υπάρχοντα δίκτυα υποστήριξης στην πόλη μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δικηγόρους και βασικά πράγματα όπως ρούχα, σαπούνι και κάρτες SIM μέσω επισκέψεων φίλων, οι οποίοι πρέπει να ταξιδέψουν 1,5 ώρα με λεωφορείο από την Αθήνα για να φτάσουν εκεί. Η βίαιη αστυνομική καταστολή, η πώληση ηρεμιστικών από αστυνομικούς ανοιχτά ή η κρυφή χορήγηση τους μέσω φαγητού, και η απομόνωση αποτελούν όλες συνήθεις πρακτικές για την υποταγή και τον έλεγχο του πληθυσμού των φυλακών.
Τα κέντρα κράτησης είναι εγγενώς εργαλεία αποκλεισμού για την επιβολή ρατσιστικών συνόρων και χρησιμοποιούνται από κράτη σε όλο τον κόσμο. Το κέντρο κράτησης είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας ποινικοποίησης: το κράτος δημιουργεί το «έγκλημα» της λεγόμενης παράτυπης μετακίνησης, δηλαδή της μετακίνησης χωρίς χαρτιά, και στη συνέχεια φυλακίζει όσα διεκδικούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κινητικότητα. Επειδή η μετακίνηση από μόνη της είναι ανθρώπινη και μη επιθετική, το κράτος πρέπει να δημιουργήσει τη φιγούρα του απειλητικού «άλλου» για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του κέντρου κράτησης και τις φρικτές, τιμωρητικές συνθήκες εκεί. Αυτός ο απειλητικός «άλλος» μέσα στο κέντρο κράτησης είναι ο νεαρός, άγαμος, φυλετικοποιημένος άνδρας (συχνά Μουσουλμάνος) που αποτελεί «απειλή» για τη δημόσια ασφάλεια και τη μυθοπλασία των εθνικών «αξιών» ή του «πολιτισμού». Οι βασανιστικές συνθήκες των κέντρων κράτησης, εκτός από τις απελάσεις, τις επαναπροωθήσεις και το φόβο στους δρόμους, είναι η μόνη πραγματική βία και προέρχεται από το κράτος. Η ρατσιστική αντιμεταναστευτική αφήγηση, η οποία έχει εξαπλωθεί σε σημείο μπανάλ κανονικοποίησης, πρέπει να αντιμετωπιστεί με αντίσταση επειδή στηρίζει τη δικαιολόγηση των ρατσιστικών συνόρων και διατηρεί το δομικό σύστημα εκμετάλλευσης.
Το Σεπτέμβριο του 2025, η Ελλάδα ψήφισε ένα νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, ο οποίος κατοχυρώνει τη ρατσιστική φράση «παράνομη μετανάστευση». Μεταξύ άλλων, αυτός ο νέος νόμος αυξάνει τη μέγιστη διάρκεια κράτησης σε 2 χρόνια και καθιστά την παραμονή στην Ελλάδα χωρίς έγγραφα ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με έως και 5 χρόνια στις φυλακές. Έχουμε γίνει μάρτυρες του χάους, που έχει δημιουργήσει αυτός ο νόμος, μαζικών δικών με δικαστές που αγνοούν το νέο νόμο αλλά εξακολουθούν να εκδίδουν τυχαίες καταδίκες.
Το υπερφορτωμένο, διεφθαρμένο και ρατσιστικό νομικό σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί το νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, και αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Όπως αποδεικνύουν οι δίκες που καταδικάζουν άτομα για λαθρεμπόριο - οι οποίες έχουν μέση διάρκεια 5 λεπτά η καθεμία - το νομικό σύστημα θα δημιουργήσει μια μεγάλη αύξηση του πληθυσμού των ήδη υπερπλήρων φυλακών (όπου σήμερα το 1/3 των κρατουμένων προέρχεται από μεταναστευτικό υπόβαθρο) και των κέντρων κράτησης. Μια τέτοια επέκταση θα δημιουργήσει κέρδος μέσω κατασκευών και συμβάσεων και μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας στις αγροτικές φυλακές, αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι θα εδραιώσει ένα φυλετικοποιημένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο φόβος, η καταπίεση και ο νόμος συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια εκμεταλλεύσιμη τάξη προς όφελος ενός εθνοτικού-εθνικιστικού κράτους.
Άνθρωποι πεθαίνουν τακτικά σε κέντρα κράτησης μεταναστών όπως η Αμυγδαλέζα - καθώς και σε αστυνομικά τμήματα, όπου δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ιατρική περίθαλψη - λόγω της έλλειψης ιατρικού προσωπικού, εξοπλισμού και της αδιαφορίας και των ρατσιστικών συμπεριφορών της αστυνομίας. Οι πραγματικοί αριθμοί δεν αναφέρονται, αλλά ακούμε σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για περιστατικά αυτοτραυματισμού, απόπειρας αυτοκτονίας, αυτοκτονίας και θανάτων λόγω παραμέλησης. Αυτά είναι και τα δύο απολύτως αποτρέψιμα και μέρος της εγγενούς βίας του συστήματος που καταστέλλει τους κρατούμενους μέσω συστηματικής παραμέλησης των σωματικών και ψυχικών τους αναγκών υγείας, οδηγώντας στην ανάπτυξη προβλημάτων υγείας που απορρέουν άμεσα από τις συνθήκες κράτησης ή, στις χειρότερες περιπτώσεις, στην απώλεια ζωής. Ακούμε τρομερές αναφορές για την έλλειψη φροντίδας και σεβασμού για τη μεταχείριση των νεκρών. Συχνά αυτά τα περιστατικά οδηγούν σε μαζικές διαμαρτυρίες στα κέντρα από κρατούμενους που βλέπουν πόσο λίγο εκτιμά το κράτος τη ζωή τους.
Στις 14 Ιουνίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από τη σφαγή του κράτους στην Πύλο, στην οποία πάνω από 650 άνθρωποι πνίγηκαν λόγω των ενεργειών του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος και 9 άτομα κατηγορήθηκαν άδικα ότι οδηγούσαν το σκάφος και στάλθηκαν στη φυλακή. Οι επαναπροωθήσεις στα σύνορα και η ποινικοποίηση μέσω ψευδών κατηγοριών για λεγόμενο λαθρεμπόριο έχουν γίνει συνηθισμένη πρακτική. Εντός της χώρας, τα σύνορα επεκτείνονται στη ζωή των μεταναστών μέσω περιορισμών στην πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση, τη στέγαση και την εργασία. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα είναι η συνεχής απειλή φυλάκισης σε κέντρα κράτησης για μήνες και χρόνια απλά και μόνο επειδή δεν έχουν τα «σωστά» έγγραφα.
Για ένα κόσμο χωρίς χαρτιά στον οποίο κάθε κλουβί θα έχει καεί!
Καλούμε σε συγκέντρωση/Μικροφωνική κατά των κέντρων κράτησης στη Νέα Ιωνία το Σάββατο 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/
Καλούμε σε διαδήλωση την Κυριακή 14/6 18.30, 3 χρόνια μετά τη δολοφονία από το κράτος στην Πύλο: https://athens.indymedia.org/event/101387/
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
Εng
Against the immigration detention prison of Amygdaleza in Menidi and for the abolition of all prisons and detention centers!
Banners on the main route to amydaleza detention centre
STATEMENTS FROM PRISONERS INSIDE MIGRANT DETENTION PRISONS:
I came from the sea to the prison. I didn't do anything. I've been locked up for 11 months. And if I go to Egypt, I'll get arrested. I applied for asylum, it was rejected, I filed an appeal, and I still haven't received a response. What's the solution so I can get out of prison? And I don't want to go back to Egypt because if I do, I'll be arrested. I asked them for a free lawyer to represent me in the appeal, but they didn't provide one. There's a Lebanese citizen with me; his country is at war, and he's imprisoned with me. If he goes back to his country-where there's a war-it won't work; he can't go back to his country again. We're dying here. We heard that your country is a land of freedom, so we risked our lives and money to get here, but all we found was subjugation and racism. We are human beings like you, we only need security. We left our countries and now we are being used to build yours.
I came to Amygdaleza in October last year. I spent 8 months there, then they moved me to camp Drama. Here the situation is worse. I had an operation on my leg. Nobody wants to help me. Even when I ask, they don't allow me to see a doctor. My leg is swollen. I came directly from the sea and I haven't seen the country yet. I want someone to stand with me and support me.
Being locked up is hard, and life is hard here, and there's nothing available. And I don't have anyone in Greece who could, for example, get me a visit permit or anything like that. My mental state was ruined. So it wasn't worth it to leave our country and get locked up. We were forced to do it, but we didn't want to. Life is hard in prison. The police put us there-we don't even know why. For example, we don't know how long we'll be here or how long we'll have to stay-they don't know anything at all I mean, I arrived in September, and people came after me and were released. I don't know why they're still here. No one even comes to tell us, "You'll stay for this long and then be released." Whenever we ask them, no one is willing to answer us. And here, there's no food, no soap, no shampoo, no clothes-nothing is available Honestly, when I went to the hospital, the doctor was going to admit me because my mental state was ruined-I wasn't eating or drinking-but the police had taken my phone, so they gave me treatment and sent me back. The problem is that I didn't leave the country or cause any trouble. I mean, they brought me in from the sea and put me on the couch right away. The ones who should be detained are the ones causing trouble outside, but I just came from the sea. I didn't cause any trouble, and I'm coming back to my country-not to cause trouble. I'm coming to work and support my family back in Egypt. And during the ten months I've spent here, my mental health has been completely destroyed.
I hope our voices reach the people in charge so they'll let us out of here I mean, I'm 20 years old-I can't handle this imprisonment.
The Amygdaleza migrant detention prison in Menidi is part of the parallel prison structure in Greece - detention centres which incarcerate people due to administrative (police) decisions for not having state-sanctioned documents. In Amygdaleza, around 900 men and 40 women from countries including Egypt, Pakistan, Albania and Georgia are subjected to the worst possible conditions, designed to exhaust and oppress. The overcrowded, unhygienic and rotting structures are not only physical and psychological punishment but intentional conditions designed to push people into self-deportation rather than suffer such torture.
In Amygdaleza people are isolated from the city and support networks, with limited possibilities to connect with the outside world and nothing to pass the time. Many people come to Amygdaleza straight from the borders - traumatised from shipwrecks and police violence - and enter the prison in a state of confusion, without clear information about why they are there, how long they will stay inside and without support to claim asylum. Others are taken from the streets of Athens, on public transport or while hanging out in public spaces; some have been working and living for years in Greece. In Amygdaleza they find themselves in limbo, and only those lucky enough to have existing support networks in the city can access lawyers and basic things like clothes, soap and SIM cards through visits from friends, who have to travel 1.5 hours by bus from Athens to reach them. Violent police repression, cops selling sedatives openly or covertly administering them through food, and solitary confinement are all common practices to subdue and control the prison population.
Detention centres are inherently exclusionary tools to enforce racist borders and are used by states across the world. The detention centre is a result of the process of criminalisation: the state creates the 'crime' of so-called irregular movement, i.e. movement without papers, and then imprisons those who assert their right to free mobility. Because movement in itself is human and non-aggressive, the state must create the figure of the threatening 'other' in order to the existence of the detention centre and the horrific, punitive conditions inside. This 'other' inside the detention centre is the young, single, racialised man (often Muslim) who represents a 'threat' to public security and the fiction of national 'values' or 'culture'. The torturous conditions of detention centres in addition to deportations, pushbacks and fear on the streets is the only real violence and it comes from the state. The racist anti-migration narrative which has spread to the point of banal normalisation must be resisted because it underpins the justification of racist borders, and because it maintains the structural system of exploitation.
In September 2025, Greece passed a new anti-migration law, which enshrines into law the racist phrase 'illegal migration'. Among other things this new law increases maximum detention time to 2 years and makes remaining in Greece without documents a criminal offence punishable by up to 5 years in mainstream prison. We have witnessed the chaos inside Evelpidon that this law has created, mass trials with judges ignorant of the new law but still making random convictions, a total lack of translators who continue their years long strike due to below minimum wage pay and individuals representing themselves due to a total lack of legal support.
The overwhelmed, corrupt and racist legal system is incapable of accommodating the new anti-migration law, and that is exactly the point. Just as the trials that convict individuals for smuggling - which have an average length of 5 minutes each - prove, the legal system will create a big expansion in the populations of already overcrowded mainstream prisons (where currently 1/3 of prisoners are from a migrant background) and detention centres. Such an expansion will create profit through construction and contracts and through exploited labour in agricultural prisons but just as importantly it will solidify a racialised social and political system it which fear, oppression and the law combine to create an exploitable class for the benefit of an ethno-nationalist state. Even before the new law, the criminal prison and detention centre systems were interconnected, for instance through the standard practice of transferring people who have finished a criminal sentence but are without papers or applying for asylum to detention centres, arbitrarily extending their imprisonment and punishment.
People regularly die in migrant detention centres such as Amygdaleza - as well as police stations where there are no doctors at all - due to the lack of medical staff, equipment and the indifference and racist attitudes of the police. The true numbers are not reported but we hear on an almost weekly basis about incidents of self-harm, attempted suicide, suicide and deaths due to neglect. These are both totally preventable and part of the inherent violence of the system which suppresses prisoners through systemic neglect of their physical and mental health needs, leading to the development of health conditions stemming directly from the conditions of detention or in the worst cases loss of life. We hear terrible reports of the lack of care and respect for the treatment of dead bodies. Often these incidents lead to mass protests in the centres from prisoners who see how little the state values their lives.
14th June marks 3 years since the state massacre at Pylos in which over 650 people drowned due to the actions of the Greek Coast Guard and 9 people were wrongfully accused of driving the boat and sent to prison. Pushbacks on the border and criminalisation through false accusations of so-called smuggling have become common practice. Inside the country, borders extend into migrant's lives through limitations on access to health, education, housing and work. One of the biggest facing individuals is the constant threat of imprisonment in detention centres for months and years simply for not having the 'correct' papers.
We Call for a Mikrofoniki against detention centres in Nea Ionia Saturday 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/
We Call for the demonstration 3 years after the state murder at pylos: https://athens.indymedia.org/event/101387/
FOR A WORLD WITHOUT PAPERS WHERE EVERY CAGE HAS BURNED
Assembly Against Detention Centres
Εικόνες:
