kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Διήμερο επανοικειοποίησης πλατείας όλγας

Σάββατο 13.06

12.00 παιδικά παιχνίδια - δραστηριότητες

15.00 συλλογικό ρεφενέ

18.00 εκδήλωση σχετικά με τον δημόσιο χώρο και την αρχιτεκτονική ως πολιτικό εργαλείο της εξουσίας. Από το αναρχικό βιβλιοπωλείο παράνθια

22.00 Rap live & Open Mics. Τα έσοδα του live θα διατεθούν για τα δικαστικά έξοδα των συντροφιών που διώκονται για την (ανα)κατάληψη της Ματρόζου 45

Κυριακή 14.06

12.00 Στηρίζουμε την συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών, στην πλατεία

15.00 συλλογική κουζίνα - ρεφενέ

18.00 αντιφασιστική εκδήλωση από πρωτοβουλία συντρόφων/ισσων

22.00 Ρεμπέτικο γλέντι. Τα έσοδα θα διατεθούν για τα δικαστικά έξοδα των φυλακισμένων αναρχικών συντρόφων Σοφοκλή Τουτζιαράκη και Γιάννη Καρατσώλη

Σε ένα κρατικό καπιταλιστικό σύστημα, υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες γης εντός του αστικού ιστού, η ιδιόκτητη και η δημόσια. Η ιδιόκτητη είναι αυτή που ανήκει σε κάποιο ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα και τους δίνει το δικαίωμα να ορίσουν την χρήση της συγκεκριμένης γης. Ο δημόσιος χώρος που θεωρητικά είναι προσβάσιμος σε όλο το κοινωνικό σύνολο ( είναι απελευθερωμένος από εμπορευματικές σχέσεις ), έχοντας ως κύρια στοιχεία την κοινωνικοποίηση και τη συνύπαρξη ατόμων και ομάδων με διαφορετικές κοινωνικές, πολιτισμικές, ιδεολογικές καταβολές. Οι δύο αυτές έννοιες , έρχονται σε σύγκρουση καθώς το κεφάλαιο ( μικρό και μεγάλο) προσπαθεί να παρεισφρήσει στον δημόσιο χώρο, με σκοπό να βγάλει όσο περισσότερο κέρδος μπορεί. ο χαρακτήρας τους, διαμορφώνεται από τα άτομα που βρίσκονται σε αυτούς, και είναι πλήρως συνδεδεμένος με το κοινωνικό περίγυρο της περιοχής που βρίσκονται. Έτσι, μπορούμε να δούμε και περιπτώσεις όπου πλατείες έχουν ταξικά χαρακτηριστικά , όταν σε αυτές συνυπάρχουν άτομα της ευρύτερης κοινωνικής βάσης και δεν έχει εισχωρήσει το κράτος και το κεφάλαιο. Ιστορικά επίσης , είναι τα σημεία που παράγουν και φιλοξενούν πολιτικά δρώμενα, ακριβώς επειδή δεν ορίζονται από εμπορευματικές σχέσεις και δίνουν την δυνατότητα στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν και να ζυμωθούν αδιαμεσολάβητα.

Τα τελευταία χρόνια στην Πάτρα, έχουν αρχίσει έργα ανάπλασης της άνω και κάτω πόλης αλλά και σε κομβικά σημεία ενδιαφέροντος που λειτουργούν ως δορυφόροι του κέντρου. Αυτές οι παρεμβάσεις αφορούν τον δημόσιο χώρο σε διάφορα επίπεδα όπως πεζοδρομήσεις, αντιδρομήσεις, πλατείες, χώροι πράσινου αλλά και κατανάλωσης. Θέλοντας να εξετάσουμε κριτικά τις συγκεκριμένες κινήσεις από πλευράς κράτους και δήμου εντοπίζουμε ορισμένα πρακτικά οφέλη που μπορούν να προκύψουν σε επίπεδο υποδομών, αλλά ταυτόχρονα αντιλαμβανόμαστε πως με πρόφαση τις αναπλάσεις εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του καπιταλισμού ( άνοιγμα πολυεθνικών, επέκταση μικρομάγαζων, προσέλκυση τουριστών, δημιουργία κέντρου ως πεδίο κατανάλωσης). Παρατηρούμε πως για την πραγματοποίηση των αναπλάσεων, είναι επακόλουθο το κλείσιμο του χώρου, μία εκ φύσεως βίαιη πρακτική καθώς επιφέρει τον εκτοπισμό κατοίκων και θαμώνων της περιοχής από την ίδια την πλατεία , αλλάζοντας ριζικά την καθημερινότητα τους. Ταυτόχρονα οι χώροι απογυμνώνονται από τα χαρακτηριστικά τους και μετατρέπονται σε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη νέων από τα πάνω χαρακτηριστικών χωρίς οργανική και ιστορική συνέχεια. Αυτά αποτελούν στην πραγματικότητα το ιδεολογικό αποτύπωμα της κυρίαρχης τάξης σε χωρικό επίπεδο εντός της πόλης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οι ανάγκες των κατοίκων και χρηστών των χώρων.

Η πλατεία Όλγας, ήταν ένα σημείο αναφοράς για αρκετό κόσμο της πόλης της Πάτρας. Ήταν ένα μέρος, το οποίο κατά κύριο λόγο τις πρωινές - μεσημβρινές ώρες,γέμιζε με παιδιά και τους γονείς τους, καθώς είναι η μοναδική πλατεία στο κέντρο της πόλης, που είχε παιδική χαρά. Επιπλέον, συνυπήρχαν σε αυτήν διάφορες παρέες ατόμων, διαφορετικών κοινωνικών, πολιτικών, ιδεολογικών καταβολών, οι οποίες βρίσκανε κοινό πεδίο έκφρασης στην πλατεία. Κοινό χαρακτηριστικό, είναι ότι επέλέγαν την πλατεία, ως βασικό χώρο κοινωνικοποίησης στην καθημερινότητα τους, αντιτιθέμενοι σε μία λογική που θέλει τα καταστήματα, βασικά σημεία συνεύρεσης των ανθρώπων. Για αρκετά άτομα από εμάς, είχε κομβικό σημείο στην κοινωνική μας ζωή, είτε αυτό αφορούσε τον πρωινό μας καφέ, είτε μία δεκάλεπτη διαφυγή από τις υποχρεώσεις μας, είτε την βραδινή μας έξοδο. Ήταν ένα μέρος, όπου στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, ήξερες ότι θα έβρισκες γνωστό σου κόσμο για να ανταλλάξεις δύο κουβέντες, να κάνεις ένα τσιγάρο, και να σπάσεις την ρουτίνα της ημέρας σου. Επίσης είχε και έναν ριζοσπαστικό χαρακτήρα, που συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη του Παραρτήματος ακριβώς από πάνω, καθώς την επηρέαζε άμεσα. Φιλοξενούσε πλήθος εκδηλώσεων, εγχειρημάτων και καθημερινών συζητήσεων - προβληματισμών.

Οι πλατείες είναι ζωντανοί οργανισμοί οι οποίοι παίρνουν τα χαρακτηριστικά τους, από τα άτομα που βρίσκονται και παρεμβαίνουν σε αυτές. Συγκεκριμένα στην πλατεία, οι παρέες και τα άτομα που βρισκόντουσαν σε αυτήν, παρεμβαίνανε και διαμορφώνανε τον χαρακτήρα που θέλαν να της δώσουν με διαφορετικούς τρόπους. Από την κατασκευή παγκακίων για να κάθεται περισσότερος κόσμος, την φύτευση δέντρων και την τοποθέτηση μπασκέτας μεχρι το βάψιμο στους τοίχους. Εμείς απο πλευρά μας, έχουμε επιλέξει, να μην είμαστε απλοί θεατές στις ζωές μας, αλλά να έχουμε ενεργό ρόλο σε αυτες και να αποφασίζουμε και εμείς στο τι γίνεται γύρω μας, στην εργασία μας, στις σχολές μας, στα σπίτια μας και στους δημόσιους χώρους. Το σκεπτικό μας, εντάσσεται σε μία ευρύτερη λογική που προσπαθούμε, ατομικά και συλλογικά, να αποτάξουμε εξουσιαστικές λογικές και κατάλοιπα που κουβαλάμε, και να λύνουμε τα ζητήματα μας, συζητώντας και πράττοντας εκείνη την στιγμή. Προφανώς, σε δημόσια μέρη όπως η πλατεία, συναντάμε πλήθος προβληματικών, σεξιστικών, κακοποιητικών, παραβιαστικών και γενικότερα εξουσιαστικών συμπεριφορών και για αυτό με βάση την παραπάνω νοοτροπία, παίρναμε θέση, αποτάσσοντας μία παθητική στάση - λογική, που αναθέτει το πρόβλημα σε κάποιο φορέα - αρχή. Έτσι, οραματιζόμαστε τις πλατείες ως πεδία ελεύθερης έκφρασης, σύγκρουσης, συνύπαρξης και συντροφικότητας.

Σε έναν κόσμο, όπου η μοναξιά, η αποξένωση και η μεσολαβημένη από την τεχνολογία επικοινωνία έχει γίνει η νέα πραγματικότητα, οι πλατείες, ως κέντρα κοινωνικοποίησης και συνύπαρξης είναι εκεί για να μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχει και ένας διαφορετικός τρόπος ζωής. Τα καθημερινά προβλήματα, από την προσπάθεια επιβίωσης έως και τις βαθύτερες ανησυχίες του κάθε ατόμου, δεν αποτελούν προσωπικά ζητήματα της καθεμίας. Γιατί πολύ απλά είναι πλήρως συνδεδεμένα με τον κοινωνικό - πολιτικό περίγυρό μας. Έτσι και η αντιμετώπιση τους, δεν περιορίζεται μόνο σε 4 τοίχους, αλλά χρήζουν συλλογικής λύσης. Το κλείσιμο της πλατείας δημιούργησε μία γενικότερη κοινωνική αποδιοργάνωση και έφερε επιπτώσεις, τόσο στο συλλογικό όσο και ατομικό επίπεδο, επιπτώσεις που δεν περιορίζονται στα 2 χρόνια ( και πλέον συνεχίζουμε ) που είναι κλειστή η πλατεία αλλά και στο μέλλον. Πλήθος κόσμου, έχασε το σημείο αναφοράς του, με αποτέλεσμα την κοινωνική απομόνωση και αποξένωση, να γίνεται η νέα βίαιη πραγματικότητα του. Άλλοι βρήκαν διέξοδο στα μαγαζιά αναγκασμένοι να ορίζεται η καθημερινότητα, η διασκέδαση και η ψυχαγωγία τους από εμπορευματικές σχέσεις και κατανάλωση, πολλά βρήκαν πνοή στα στέκια και στην κατάληψη της πόλης και πολλοί άλλοι χάθηκαν σε ένα εχθρικό αστικό ιστό. Παράλληλα τοξικοεξαρτημένα άτομα και άστεγος πληθυσμός που είχε βρει καταφύγιο στη πλατεία εκτοπίστηκε βίαια, χωρίς φυσικά να του παρέχεται κάποια βιώσιμη εναλλακτική, ενώ επίσης οικογένειες με παιδιά και κατοικίδια έχασαν έναν βασικό χώρο συνεύρεσης και κοινωνικοποίησης. Όπως είπαμε και παραπάνω, το κλείσιμο μιας πλατείας διακόπτει την ιστορική συνέχεια της και αφαιρεί όλα τα χαρακτηριστικά τα οποία υπήρχαν. Στις σύγχρονες τσιμεντένιες βαβυλώνες της μοναξιάς, της αποξένωσης και της εξάντλησης όπου οι επισφαλείς συνθήκες ζωής και η μιζέρια κάνουν το αύριο να φαντάζει κάθε μέρα μακρύτερα απ΄τη σελήνη, οι πλατείες αποτελούνε όαση ανθρωπιάς και συντροφικότητας. Είναι το κέντρο κάθε γειτονιάς, κάθε συνοικίας και μια διαρκής υπενθύμιση της ανάγκης μια για συνύπαρξη και συν-κοινωνία της εμπειρίας που ονομάζουμε ζωή. Είναι το μέρος που χαιρόμαστε, ερωτευόμαστε, πονάμε, γνωριζόμαστε, παίζουμε, βαριόμαστε, δημιουργούμε, οραματιζόμαστε και εξεγειρόμαστε. Είναι το μέρος όπου παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας αποφασίζοντας εμείς για εμάς. Είναι το μέρος όπου αυτοοργανώνουμε τις αντιστάσεις μας, τους τρόπους διασκέδασής μας κόντρα σε παθητικές-αναθετικές λογικές που μας θέλουν καταναλωτές της καθημερινότητας. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση του "εδώ" και του "τώρα", δύο εννοιών βυθισμένων στον ωκεανό του σύγχρονου κόσμου που προσπαθεί να μας πείσει ότι οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, όσο εμείς τις βλέπουμε διαρκώς να μεγαλώνουν. Είναι το μέρος όπου θα συλλογικοποιησουμε τις αρνήσεις μας, τους προβληματισμούς μας και τις ανάγκες μας γειωμένοι στην πραγματικότητα που λυσσάμε να αλλάξουμε. Είναι το μέρος που συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε μόνοι. Δεν είναι απλά τσιμέντα, μα ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει το αίσθημα της κοινότητας, υπενθυμίζοντάς μας πως ούτε εμείς είμαστε απλά νούμερα. Γιατί σε μία πόλη χωρίς την εμπειρία της κοινότητας πεθαίνουμε, στεγνώνουμε, γινόμαστε κυνικοί, έρημοι. Η ζωή γίνεται μια πόλη φάντασμα γεμάτη χαμογελαστά ανδρείκελα, λειτουργώντας στο ρελαντί όσο απλά επιβιώνουμε.

Ας μην περιμένουμε πια. Να κάνουμε εισβολή.

Να σπρώξουμε την πόρτα του παρόντος.

Να προσπαθήσουμε.

Να χάσουμε. Να προσπαθήσουμε ξανά.

Να χάσουμε καλύτερα.

Να πεισμώσουμε.

Να επιτεθούμε.

Να χτίσουμε.

Να ανασηκωθούμε.

Να πάρουμε τον δρόμο μας.

Να ζήσουμε, άρα.

ΤΩΡΑ.

Συντονιστικού επανεικοιοποίησης πλατείας Όλγας

πηγή : email που λάβαμε στις 10 Ιουνίου 01h