Σάββατο 20 Ιουνίου 2026 στις 19.00
Μικροφωνική ενάντια στην τρανσφοβική βία
Το βράδυ της 21ης Μαΐου, μια τρανς σεξεργάτρια στην Καλλιθέα δέχθηκε δολοφονική επίθεση όταν άτομα έπεσαν πάνω της με Ι.Χ. έχοντας πριν χλευαστεί δεχόμενη φραστική επίθεση καθως και ρίψη αντικειμένων εναντίον της. Το περιστατικό συνέβη στη γειτονιά μας. Εκεί όπου ζούμε, εργαζόμαστε και κινούμαστε καθημερινά. Εκεί όπου θα έπρεπε να μπορούμε να υπάρχουμε όλα χωρίς να κινδυνεύουμε.
Ας κάνουμε κάτι ξεκάθαρο. Δεν πρόκειται για «παρεκκλίνουσες συμπεριφορές» ή «ακρότητες κάποιων νέων». Δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για τη φυσική κατάληξη μιας κοινωνίας που διδάσκει καθημερινά ότι κάποια σώματα αξίζουν λιγότερο από άλλα. Πρόκειται για ωμή τρανσφοβική βία. Για την πατριαρχία που οπλίζει χέρια, δίνει άλλοθι στους θύτες και μετατρέπει τις τρανς ζωές σε αναλώσιμους στόχους.
Η επίθεση αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό. Γεννήθηκε μέσα σε μια εθνοπατριαρχική πολιτική που αντιμετωπίζει κάθε τρανς άτομο και θηλυκότητα που ξεφεύγει από τις νόρμες ως απειλή προς πειθάρχηση και τιμωρία. Τα τρανς άτομα βρίσκονται σταθερά στο στόχαστρο ακριβώς επειδή υπάρχουν, ακριβώς επειδή αρνούνται να χωρέσουν στα ασφυκτικά όρια που τους επιβάλλονται. Και όταν η τρανς ταυτότητα συναντά τη σεξεργασία, το μίσος πολλαπλασιάζεται. Σε μια κοινωνία που στιγματίζει τόσο τα τρανς άτομα όσο και τα εργαζόμενα στο σεξ, τα τρανς σεξεργαζόμενα αντιμετωπίζονται ως ζωές χωρίς αξία, ως σώματα διαθέσιμα για εξευτελισμό, κακοποίηση και βία. Η περιθωριοποίησή τους δεν είναι ατύχημα. Είναι πολιτική συνθήκη.
Ο χλευασμός, η αδιαφορία, οι προσπάθειες υποβάθμισης της επίθεσης και η απουσία έμπρακτης αλληλεγγύης δεν αποτελούν δευτερεύουσες λεπτομέρειες. Αποτελούν μορφές κοινωνικής βίας. Μια γειτονιά που ανέχεται τον εξευτελισμό ενός τρανς ατόμου, που αντιμετωπίζει την κακοποίηση ως θέαμα ή ως κάτι που «δεν την αφορά», συμβάλλει στη δημιουργία των συνθηκών μέσα στις οποίες τέτοιες επιθέσεις γίνονται δυνατές. Η τρανσφοβική βία δεν έχει μόνο φυσικούς αυτουργούς. Έχει και ένα περιβάλλον που τη δικαιολογεί, τη συγκαλύπτει ή επιλέγει να κοιτάξει αλλού. Η κοινωνική συνενοχή δεν είναι ουδέτερη στάση αλλά μηχανισμός που επιτρέπει στην τρανσφοβικη βία να αναπαράγεται και να κλιμακώνεται.
Επομένως, δεν πρόκειται για ένα «μεμονωμένο περιστατικό στη γειτονιά». Είναι άλλη μία έκφραση της τρανσφοβίας που διαπερνά τους θεσμούς, τους δρόμους και τις γειτονιές μας. Και όσο αυτή η βία αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό, όσο οι τρανς ζωές θεωρούνται αναλώσιμες, όσο η σεξεργασία θεωρείται ταμπού, τέτοιες επιθέσεις θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.
Ούτε στην Καλλιθέα ούτε πουθενά καμία ανοχή στην τρανσφοβική βία.
Είμαστε πολλά, δεν κάνουμε ησυχία
στο δρόμο θα τσακίσουμε την πατριαρχία.
πηγή : email που λάβαμε στις 18 Ιουνίου 23h