kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά

Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι μία ιστορική προσφυγική γειτονιά, ανάμεσα στην ΓΑΔΑ και το εφετείο Αθηνών. Στα διάφορα οικοδομικά μπλοκ που την συγκροτούν, κατοικούν 400 άνθρωποι από 23 διαφορετικές εθνικότητες, μεταξύ των οποίων παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με προβλήματα υγείας, μετανάστες χωρίς χαρτιά κ.α.. Ένα περήφανο μωσαϊκό της φτωχολογιάς, της αλληλοβοήθειας και της εξέγερσης. Όλοι μαζί συνθέτουν την κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, την μεγαλύτερη αυτοοργανωμένη κατάληψη της Ευρώπης. Αυτά τα 16 χρόνια, ο συντροφικός κόσμος των Προσφυγικών έχει δώσει αμέτρητες μάχες απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο, φασίστες και πατριαρχία. Παράλληλα, με βασικά εργαλεία την πολιτική κατάληψη/κατάληψη στέγης και τις οριζόντιες διαδικασίες, δημιουργήθηκαν εκ του μηδενός 22 αυτοοργανωμένες δομές, οι οποίες λειτουργούν στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της αλληλεγύης. Ο πολιτικός πλούτος και ο πλουραλισμός της κοινότητας των Προσφυγικών είναι εύκολα κατανοητός όταν γίνει αντιληπτή η κλίμακα μεγέθους του εγχειρήματος. Οι αυτοοργανωμένες δομές λοιπόν, όπως είναι η δομή Υγείας, η δομή Γυναικών, η δομή φιλοξενίας των συγγενών των καρκινοπαθών του Αγ.Σάββα, ο συλλογικός φούρνος και ο βρεφονηπιακός σταθμός είναι σάρκα εκ της σαρκός της κοινότητας και απότοκα μιας βαθιά στρατευμένης αντίληψης για τη συλλογική ζωή ως ένα διαρκές μοίρασμα μεταξύ ίσων. Ταυτόχρονα, οι ανυποχώρητοι ριζοσπαστικοί αγώνες, η κουλτούρα του δρόμου και οι συγκρούσεις με τους ένστολους δολοφόνους της ΕΛ.ΑΣ σφυρηλάτησαν μια ολόκληρη κοινότητα, κάνοντας την μια γροθιά. Η κοινή συναντίληψη λοιπόν των κατειλημμένων Προσφυγικών, ότι οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι έχουμε μόνο η μία την άλλη είναι και η έμπρακτη απάντηση στην κυριαρχία και την ανάθεση, αποτελεί πηγή έμπνευσης και αντίστασης για όλες μας. Μπορούμε αντί να βιώνουμε τη ζωή σαν μια επιβεβλημένη από τα πάνω ανούσια κατανάλωση, να χτίσουμε -δίχως σωτήρες και διαμεσολαβητές- μια συνθήκη που να μας χωράει όλους. Πάντα σε μια λογική εκ διαμέτρου αντίθετη από το σάπιο αστικό κράτος που μας πνίγει καθημερινά και μας προετοιμάζει για το επόμενο σφαγείο.

Τα Προσφυγικά, από τον Ιούνιο του 2025, για άλλη μια φορά ,απειλούνται με εκκένωση, αυτή τη φορά όμως με προγραμματική σύμβαση μεταξύ της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ και της Δ.ΥΠ.Α. Επίσης ο δήμος Αθηναίων,παρόλο που δεν συμμετέχει άμεσα στην παραπάνω σύμβαση, τάσσεται υπέρ του "μετασχηματισμού" της ιστορικής γειτονιάς. Οι φορείς αυτοί επιζητούν την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα. Όλος αυτός ο σχεδιασμός συνεπάγεται τον βίαιο διωγμό και την ποινικοποίηση εκατοντάδων που κατοικούν σε αυτά τα σπίτια εδώ και χρόνια, ανθρώπων που έχουν στήσει την ζωή και την πολιτική/κοινωνική τους ύπαρξη μέσα στα Προσφυγικά, αναπνέοντας οξυγόνο μέσα στην ασφυκτική μητρόπολη. Δε θα αφήσουμε με τίποτα έρμαιο στις ορέξεις των κανίβαλων εξουσιαστών τους ανθρώπους που βρήκαν καταφύγιο από τις εμπόλεμες ζώνες, την προσφυγιά, τους πολιτικούς διωγμούς και τη φτώχεια. Για εμάς ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Ο κόσμος της αυτοοργάνωσης, της αντίστασης και της αλληλεγγύης.

Μετά από 140 ημέρες απεργίας πείνας του Αρίστου, και 56 ημέρες της Suzon, μέσα σε έναν διευρυμένο και κλιμακούμενο μαζικό αγώνα σε ελλάδα και εξωτερικό, με την στήριξη ομάδων, συντροφιών, συλλογικοτήτων, φορέων και σωματείων, την Τετάρτη 24/06 ο δήμος Αθηναίων πέρασε ψήφισμα για την απόσυρση της σύμβασης εκτοπισμού των κατοίκων από μεριάς της Περιφέρειας Αττικής. Όλες οι πορείες, οι δράσεις, οι παρεμβάσεις και προφανώς ο ίδιος ο αγώνας των απεργών και της κοινότητας άσκησαν πίεση και τελικά έφεραν ένα πρώτο θετικό αποτέλεσμα. Ο Αρίστος και η Suzon ανακοίνωσαν τη λήξη της απεργίας τους. Ο Αρίστος πλέον ζυγίζει 35 κιλά, εμφανίζει εγκεφαλοπάθεια Wernicke και μυϊκή ατροφία. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν μια επιδείνωση της υγείας του καθώς μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού με πολυοργανική ανεπάρκεια, με καρδιακή βλάβη, ηπατική ανεπάρκεια, ραβδομυόλυση, καταστολή του μυελού των οστών και ηλεκτρολυτικές διαταραχές λόγω παρατεταμένης ασιτίας. Ο αγώνας αυτός έφερε μια νίκη, ωστόσο το συνολικό κόστος αυτής της νίκης στο σώμα του αγαπημένου μας συντρόφου είναι ανυπολόγιστο και η κατάσταση εξαιρετικά κρίσιμη. Η έκβαση κάθε αγώνα είναι ζήτημα ισχύος και πολιτικού κόστους. Οι κάτοικοι της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών δήλωσαν πως είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τη γειτονιά, τα σπίτια, τις δομές και την κοινωνική-πολιτική τους υπόσταση ακόμα και με τις ζωές τους, κάτι που απέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία ο Αρίστος και η Suzon. Πώς όμως οι απεργίες πείνας, η φθορά των σωμάτων των κοινωνικών αγωνιστών, δημιουργούν κόστος στο κράτος και τα στελέχη του;

Από την μία δείχνοντας πως ο βασιλιάς είναι γυμνός, πως πίσω από την εύηχη λέξη "ανάπλαση" κρύβεται ένας Χαρδαλιάς που δεν διστάζει να σκοτώνει ανθρώπους που διεκδικούν τα σπίτια τους, προκειμένου να παραδίδει γειτονιές στο real estate και να καταστέλλει κοινωνικές αντιστάσεις. Δείχνοντας πως πίσω από τις διακυρήξεις για χτίσιμο "κοινωνικών κατοικιών" (εκεί που ήδη 16 χρόνια τώρα υπάρχουν κοινωνικές κατοικίες) κρύβεται ένας κρατικός μηχανισμός που καμιά πολιτική υπόσταση δεν έχει, πέρα από έναν μπάτσο και έναν εργολάβο για όλες τις δουλειές. Από την άλλη η απεργία πείνας δείχνει την αποφασιστικότητα των αγωνιζόμενων, αποφασιστικότητα που αναδεικνύει τον δίκαιο χαρακτήρα του ίδιου του αγώνα και συσπειρώνει κόσμο γύρω από αυτόν. Ο πιο καθοριστικός παράγοντας που ενισχύει τις δύο αυτές λειτουργίες των απεργιών πείνας είναι το κίνημα αλληλεγγύης. Είναι ευθύνη όλων των ανθρώπων που αναγνωρίζουμε το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών να σπάμε την ομερτά των συστημικών ΜΜΕ, να συσπειρωνόμαστε γύρω από αυτόν και να τον διευρύνουμε. Είναι ευθύνη μας να μην αφήνουμε τα καθάρματα της κρατικής ασφάλειας να πλησιάζουν τον Αρίστο και τους γιατρούς του καθώς και να υψώσουμε μια ασπίδα προστασίας ενάντια στις σημερινές εξαγγελίες των λαμόγιων της ΝΔ (Μαρινάκη, Καιρίδη, Μπακογιάννη) που χτίζουν το έδαφος για μια επικείμενη πιθανή εκκένωση αναπροσαρμόζοντας το αφήγημα σε αυτό της αποκατάστασης του νόμου και της τάξης. Ο αγώνας του Αρίστου, της Suzon, των Προσφυγικών επιφέρει κόστος στο κράτος γιατί το κίνημα αλληλεγγύης το εγγυάται, και εγγυήτριες ας μπούμε όλες μας. Ηθικά και Πολιτικά. Το ρίσκο μειώνεται όταν το μερίδιο ευθύνης μοιράζεται και το πολιτικό χρέος υπερισχύει της ανάθεσης. Η συνείδηση καλλιεργείται μέσα από τους ανυποχώρητους και αδιαμεσολάβητους αγώνες και αν έχουμε μισό λόγο να αισιοδοξούμε σε τόσο ζοφερούς καιρούς, είναι γιατί τριγύρω μας υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα που είναι διατεθειμένα να θυσιαστούν για την λευτεριά.

Για τις νίκες μας, για την υγεία του συντρόφου μας στην εντατική, για την συνέχεια του αγώνα των Προσφυγικών. Μέχρι την τελική επικράτηση.

ΝΙΚΑΜΕ

10, 100, 1000 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΑΡΙΣΤΟ ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ

ΣΟΥΖΟΝ ΓΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά