kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Εκτακτη συγκεντρωση για την υγεια του Α. Χαντζη

Ο Αριστοτέλης Χαντζής μετά από 140 μέρες απεργίας πείνας έχει βασανιστεί και έχει υποστεί σωματικές βλάβες, οι οποίες τον έχουν οδηγήσει σε διασωλήνωση σε ΜΕΘ. Οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί , είτε πραγματικοί είτε προσχηματικοί οδήγησαν στο παρωδικό πάγωμα της σύμβασης για την ανάπλαση των Προσφυγικών και στον τερματισμό των απεργιών πείνας από μέρους των συντρόφων Α. Χαντζή και Suzon Dopagne. Το κρίσιμο σημείο της υγείας του συντρόφου Αρίστου Χαντζή, οδήγησε σε μαζικές πορείες και καταλήψεις, με αποτέλεσμα η δημοτική αρχή της Αθήνας να εξαναγκαστεί σε οπισθοχώρηση.

Ωστόσο, το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ιεραρχεί το κέρδος πάνω από τη ζωή των προλετάριων. Την ίδια ώρα το κράτος προσπαθεί να αποστερήσει τη δγνατότητα συλλογικοποίησης, πολιτικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης που δίνεται μέσα σε κατειλημμένα εδάφη, καθώς θεωρεί τους χώρους αυτούς, τους/ις αγωνιστές/ριες και την ύπαρξή τους απειλητικη για το ίδιο. Ο Αρίστος συνεχίζει να παλεύει για να επανέλθει η κατάσταση της υγείας του, πράγμα που απαιτεί μεγάλη περίοδο αποκατάστασης. Παράλληλα μας έχει δείξει ότι το κουράγιο του και το πείσμα του κατάφεραν να σπάσουν την εξατομίκευση και να ανοίξουν το δρόμο προς ένα συλλογικό σκοπό, ρισκάροντας ο ίδιος, όπως και η Suzon την υγεία τους.

Το κράτος "συνηθίζει" την κοινωνία στο θάνατο των προλετάριων. Κάθε φορά που έχει σκοτωθεί ένας εργάτης ή μια εργάτρια για τα κέρδη των αφεντικών. Κάθε φορά που μία μετανάστρια έχει πνιγεί από το λιμενικό για την "ασφάλεια" του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε. Κάθε φορά που η αστυνομία δολοφόνησε αγωνιστές, αγωνίστριες, προλετάριους και προλετάριες, μετανάστες και μετανάστριες. Αγωνιζόμαστε για να μην ξεχάσει κανείς ότι η πηγή των δεινών μας είναι το κράτος και το κεφάλαιο και είναι η ίδια αιτία που υποβαθμίζει την αξία της ζωής των προλετατίων συνολικά. Το κύριο στοιχείο του κράτους και του κεφαλαίου αποτελεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και απέναντι σε αυτό αγωνιζόμαστε. Ο αγώνας για τα προσφυγικά είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια, για τη στέγη, για την αλληλεγγύη στους/ις μετανάστες/ριες, για τις καταλήψεις, για την αυτοοργάνωση, για την συλλογική ζωή και για πολλά ακόμα.