Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026 στις 19.00
[Γιάννενα] Συγκέντρωση: Οι μπάτσοι δολοφονούν
Οι μπάτσοι δολοφονούν. Εγκεφαλικά νεκρός από σφαίρα μπάτσου στο Άργος
Στο Άργος, μία ακόμη αστυνομική καταδίωξη κατέληξε σε πυροβολισμούς και θέλοντας έναν 20χρονο με δύο τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν, ο νεαρός είναι πλέον εγκεφαλικά νεκρός. Οι δύο αστυνομικοί που έκαναν χρήση των όπλων τους ισχυρίζονται ότι πυροβόλησαν στον αέρα. Ωστόσο, τουλάχιστον μία σφαίρα κατέληξε στο πίσω μέρος του κεφαλιού ενός ανθρώπου που προσπαθούσε να διαφύγει πεζός.
Το σημείο του τραύματος ενισχύει την εικόνα ενός ανθρώπου που απομακρυνόταν με γυρισμένη την πλάτη και όχι κάποιου που εκείνη τη στιγμή επιτίθετο στους αστυνομικούς. Οι σφαίρες, άλλωστε, δεν αποκτούν ξαφνικά δική τους βούληση. Το πώς πυροβολισμοί που υποτίθεται ότι έγιναν «στον αέρα» κατέληξαν να προκαλέσουν δύο τραύματα στο κεφάλι ενός ανθρώπου που έτρεχε να ξεφύγει μια σύλληψη ή κάποιον έλεγχο είναι ένα ερώτημα.
Η καταδίωξη διήρκεσε περίπου τριάντα λεπτά και, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, οι δύο αστυνομικοί έκαναν χρήση των υπηρεσιακών τους όπλων τουλάχιστον δεκατρείς φορές. Δεκατρείς πυροβολισμοί μέσα σε μισή ώρα δεν αποτελούν κάποια στιγμιαία «αστοχία» ούτε μια απλή προειδοποιητική ενέργεια. Αποτυπώνουν μια επιχείρηση στην οποία η χρήση πραγματικών πυρών αντιμετωπίστηκε ως αποδεκτό μέσο διαχείρισης μιας καταδίωξης θέλοντας να υπάρξει νεκρός.
Οι δύο εμπλεκόμενοι αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου, ενώ το κατηγορητήριο σε βάρος τους αναβαθμίστηκε και πλέον διώκονται για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Η εξέλιξη αυτή από μόνη της καταρρίπτει την προσπάθεια να παρουσιαστεί το περιστατικό ως μία συνηθισμένη αστυνομική επιχείρηση που απλώς «δεν πήγε καλά».
Ήδη στήνεται το γνώριμο επικοινωνιακό σκηνικό το οποίο λέει δεν σταμάτησε στον έλεγχο, οδηγούσε επικίνδυνα, εμβόλισε τα περιπολικά, πέταξε ένα όπλο το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν ρέπλικα. Κάθε λεπτομέρεια επιστρατεύεται για να κατασκευαστεί η εικόνα του «επικίνδυνου δράστη» και να μεταφερθεί η ευθύνη από εκείνον που πυροβολεί σε εκείνον που δέχεται τη σφαίρα.
Ακόμη και σύμφωνα με την ανακοίνωση της ίδιας της αστυνομίας, το αεροβόλο εντοπίστηκε στη διαδρομή διαφυγής, κοντά στο σημείο όπου είχε δοθεί το αρχικό σήμα στάσης. Δεν βρισκόταν, δηλαδή, στα χέρια του 20χρονου τη στιγμή που επιχειρούσε να περάσει τον μαντρότοιχο και δέχθηκε τους πυροβολισμούς. Παρ' όλα αυτά, η αναφορά του όπλου προβάλλεται συνεχώς, ώστε να δημιουργηθεί εκ των υστέρων η εντύπωση μιας άμεσης απειλής και να λειτουργήσει ως επικοινωνιακό άλλοθι για τη χρήση θανατηφόρας βίας.
Ό,τι κι αν είχε προηγηθεί, η άρνηση συμμόρφωσης, η φυγή ή οποιοδήποτε αδίκημα δεν αποτελούν θανατική καταδίκη παρόλο που οι μπάτσοι πιάνοντας σκληρή δουλειά μπαίνουν στο ρόλο του δικαστηρίου και πεκτελεστικού αποσπάσματος. Κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι «άμεμπτος», «νομοταγής» ή «αποδεκτός» από τα δελτία ειδήσεων για να έχει δικαίωμα να επιστρέψει ζωντανός στο σπίτι του.
Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει ξανά το ίδιο θέαμα στο ίδιο μοτίβο όπως για παράδειγμα αστυνομικός έλεγχος, καταδίωξη, πραγματικά πυρά και ύστερα μια αφήγηση που παρουσιάζει τον νεκρό ή τον τραυματισμένο ως υπεύθυνο για όσα έπαθε. Ο Νίκος Σαμπάνης, ο Κώστας Φραγκούλης και ο Χρήστος Μιχαλόπουλος, νέοι Ρομά, σκοτώθηκαν από αστυνομικά πυρά έπειτα από καταδιώξεις ή ελέγχους.
Η κατα συρροη αστυνομική βία όμως δεν περιορίζεται μόνο στις καταδιώξεις ούτε μόνο στις κοινότητες των Ρομά. Από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μέχρι τον άγριο ξυλοδαρμό του Βασίλη Μάγγου έξω από τα δικαστήρια του Βόλου, από τα βασανιστήρια μέσα στα αστυνομικά τμήματα μέχρι τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς σε δρόμους, πλατείες και γειτονιές, η ίδια καπιταλιστική πραγματικότητα επαναλαμβάνεται. Μια πραγματικότητα στην οποία η αστυνομική αυθαιρεσία βαφτίζεται «εκτέλεση καθήκοντος» και κάθε νέο περιστατικό παρουσιάζεται ως ακόμη μία ατυχής εξαίρεση.
Οι κοινότητες των Ρομά, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και η νεολαία των υποβαθμισμένων γειτονιών αντιμετωπίζονται διαρκώς ως ύποπτοι, επικίνδυνοι και αναλώσιμοι. Η αστυνομική βία δεν είναι απλώς αποτέλεσμα «κακής εκπαίδευσης». Είναι εργαλείο ενός κράτους που επιβάλλει την τάξη, την κοινωνική πειθαρχία και την καπιταλιστική κανονικότητα. Είναι οι προστάτες αυτών που γεννάνε τη βία και την εξαθλίωση καθημερινά.
Το ίδιο πρόσωπο της καταστολής συναντάμε καθημερινά και στις πορείες, στις απεργίες και στις εργατικές κινητοποιήσεις. Οι αστυνομικές δυνάμεις χτυπούν ανελέητα, κατεβάζοντας γκλοπ σε κεφάλια, ρίχνοντας ανθρώπους στο έδαφος, εφορμώντας με μηχανές μέσα σε συγκεντρωμένους και χρησιμοποιώντας χημικά και κρότου λάμψης από ελάχιστη απόσταση.
Το γεγονός ότι δεν θρηνούμε νεκρούς σε κάθε πορεία δεν αποτελεί απόδειξη αστυνομικής αυτοσυγκράτησης. Σημαίνει πολλές φορές απλώς ότι ζούμε από τύχη. Κάθε χτύπημα στο κεφάλι, κάθε μηχανή που πέφτει πάνω σε ένα πλήθος και κάθε κρότου λάμψης που εκτοξεύεται σε ευθεία βολή μπορεί να έχει μοιραία κατάληξη. Οι αστυνομικές δυνάμεις γνωρίζουν τις πιθανές συνέπειες και παρ' όλα αυτά τις εφαρμόζουν για λίγα φραγκάκια.
Το «ας σταματούσε» και το «κάτι θα είχε κάνει» είναι η γλώσσα του κοινωνικού κανιβαλισμού. Είναι η λογική που νομιμοποιεί την κρατική βία και παραχωρεί στους αστυνομικούς το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος αξίζει να ζήσει. Είναι η ίδια λογική που, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πυροβολείται, ξυλοκοπείται ή βασανίζεται, αναζητά την ευθύνη στο θύμα και όχι στον ένοπλο μηχανισμό που ασκεί τη βία.
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους μηχανισμούς που διερευνούν τη βία που οι ίδιοι παράγουν. Οι ΕΔΕ, τα δικαστήρια, οι αστυνομικές ανακοινώσεις και οι εσωτερικές έρευνες δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για έναν μηχανισμό που καλείται κάθε φορά να ελέγξει τον ίδιο του τον εαυτό. Η αναβάθμιση της δίωξης σε απόπειρα ανθρωποκτονίας δεν αποτελεί από μόνη της δικαίωση. Αποτελεί μόνο την ελάχιστη αναγνώριση της σοβαρότητας μιας πράξης που άφησε έναν νέο άνθρωπο εγκεφαλικά νεκρό.
Απέναντι στην καταστολή, και στον κοινωνικό εκφασισμό που ονομάζεται προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, αντιτάσσουμε την ταξική αλληλεγγύη, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές και τη συλλογική αντίσταση από τα κάτω απέναντι σε κάθε κωλόμπατσο, κάθε κωλοκράτος και κάθε κωλοαφεντικό.
Αναρχική ομάδα Abatalha
πηγή : email που λάβαμε στις 9 Ιουλίου 01h