Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026 στις 19.00
Κάλεσμα για τη δημιουργία Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών
Εν μέσω γενίκευσης του πολέμου, ολοκληρωτισμού κι ιλιγγιώδους επιτάχυνσης των εξελίξεων σε όλα τα πεδία, θεωρούμε ακόμη πιο κρίσιμη την αναγκαιότητα της συνάντησης για τη συγκρότηση Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών.
Σκοπός μας με τη δημιουργία μιας Ανοιχτής Συνέλευσης είναι να ξαναβρούμε έναν τρόπο ανασυσπείρωσης και συνύπαρξης με λόγο και δράση των Αναρχικών, μέσα στον κατακερματισμό, την υποχώρηση, την καταστολή και την έλλειψη τόπων συνάντησης (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Στο πλαίσιο της προοδευτικής γενίκευσης του πολέμου, του κρατικού ολοκληρωτισμού και της ανόδου του εθνικισμού παγκοσμίως, το ελληνικό κράτος έχει δομικό ρόλο στη νατοϊκή μηχανή και ενεργή συμμετοχή στα deals της πολεμικής βιομηχανίας υπό τη σκέπη των ΕΕ-ΗΠΑ-Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας. Οι «σφαίρες επιρροής» και τα σύνορα ξαναμοιράζονται από την κυριαρχία πάνω στο αίμα μας. Όσο η ταξική εκμετάλλευση εντείνεται στον βωμό της παραγωγικότητας, τόσο τα κράτη εξοπλίζονται κι αυξάνουν κατακόρυφα τις στρατιωτικές δαπάνες, με την Ευρώπη να μετατρέπεται σε φρούριο και να μετρά κορμιά μεταστ(ρι)ών στα σύνορά της. Τα κράτη ταΐζουν την κοινωνική συνείδηση με την αφήγηση της«εθνικής ασφάλειας» - «εθνικής ενότητας», ώστε οι μάζες να πειθαρχήσουν στην ανάγκη για στρατιωτικοποίηση και έλεγχο εντός πολεμικού περιβάλλοντος.
Και στον ελλαδικό χώρο,κράτος και κεφάλαιο πωλούν γη και ύδωρ -άλλωστε ο πόλεμος εφαρμόζεται με βόμβες και γενοκτονίες, με κυρίως επίδικα τις εξορύξεις πόρων και τον έλεγχο της ενέργειας. Από τις πυρκαγιές και τα αιολικά πάρκα στα βουνά, μέχρι τις γεωτρήσεις και τις δολοφονικές σεισμικές έρευνες των πετρελαιαγοριτών «στα θαλάσσια μπλοκ», το κεφάλαιο μεσουρανεί (ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, METLEN Energy & Metals, Chevron κλπ.)
Μέσα στο παραπάνω σύμπλεγμα, επιπλέον, τα κράτη κι οι οικονομικές ελίτ, στηρίζονται σε πυραμίδες κοινωνικής βάσης, τις οποίες κι έχουν εμπλέξει οργανικά, οικονομικά κι ηθικά στον μηχανισμό τους, που δείχνει πλέον να ομογενοποιεί μαφία, θεσμούς, κράτος και κεφάλαιο σε ένα νέο σύστημα. Η ταξική κι οικονομική αναδιάρθωση με σκοπό την περαιτέρω συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, εξελίσσεται με ένα παγκόσμιο δίκτυο νεοκαπιταλιστικής μαφίας, όπου κι εδραιώνεται ο νεοφασισμός.
Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη του συγκεκριμένου σχεδίου σε παγκόσμια κλίμακα, σε μία συγκυρία παγκόσμιας στρατιωτικοποίησης κι ανανέωσης της πολεμικής μηχανής και των εξοπλισμών, με όρους ασφυκτικού κλοιού γύρω από ό,τι πρεσβεύει και πυροδοτεί εξεγερσιακά - επαναστατικά περιεχόμενα. Τα κράτη (και το ελληνικό) καταβάλλουν μια τεράστια προσπάθεια να αποδυναμώσουν οτιδήποτε θεωρούν«εσωτερικό εχθρό». Έχουν πάντα ως σκοπό τους να αποτρέψουν την προοπτική της μαχητικής και στοχευμένης αλληλεγγύης.
Τα νέα μέσα πρόληψης και καταστολής σηματοδοτούν την αναβάθμιση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και με όρους τεχνολογικής επιτήρησης (predator εποχή, γενικευμένες παρακολουθήσεις, drones). Πρόκειται για τακτικές που εξασκήθηκαν μέσα στην περίοδο του κοινωνικού εγκλεισμού, με αφορμή τη συνθήκη covid19. Το κρατικό άλμα αρπαγής κεκτημένων σε άμεσο χρόνο, στόχευσε στρατηγικά όλους τους ζωτικούς χώρους αγώνα (Άγρια Φύση, πάρκα και πλατείες, πανεπιστήμια, καταλήψεις).
Τα πανεπιστήμια πιο συγκεκριμένα, πέραν του «ακαδημαϊκού»ρόλου που τους αποδίδεται, διαχρονικά αποτελούσαν σημεία συνεύρεσης και κοινωνικής συσπείρωσης, διαλόγου και δράσης. Σε καιρούς κοινωνικού αναβρασμού, έχουν υπάρξει το πιο πρόσφορο έδαφος για κοινωνικοπολιτικές αντιστάσεις. Στον ελλαδικό χώρο, ιδίως τα τελευταία χρόνια, έχουν δεχθεί ένα κρεσέντο καταστολής με εκκενώσεις καταλήψεων κι επιβολή πειθαρχικών, κάμερες, τουρνικέ και lock out, εισβολές μπάτσων κι επιθέσεις υπό την όποια κομματική προβιά, με την ανοχή ως και τη συνεργασία της ακαδημαϊκής κοινότητας με τον κρατικό μηχανισμό.
Οι καταλήψεις και οι πλατείες ως χώροι κοινωνικής συνάντησης, πολιτικής ζύμωσης κι αυτοοργάνωσης, βρίσκονται επίσης διαρκώς στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Οι εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων, η ποινικοποίηση των συλλογικών εγχειρημάτων, η αστυνομοκρατία στις γειτονιές και η επιτήρηση των δημόσιων χώρων, επιχειρούν να απονεκρώσουν κάθε πεδίο όπου μπορούν να αναπτυχθούν σχέσεις αλληλεγγύης, αντίστασης κι αυτοοργάνωσης. Οι πλατείες, που σε περιόδους κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων μετατράπηκαν σε τόπους συνάντησης, συζήτησης και αγώνα, αντιμετωπίζονται πλέον ως χώροι προς έλεγχο και διαχείριση. Η επίθεση απέναντι στις καταλήψεις δεν στοχοποιεί απλώς συγκεκριμένα εγχειρήματα αλλά και κάθε δυνατότητα των από τα κάτω να οργανώνουν τη ζωή και τους αγώνες τους με όρους αντιθεσμικούς κι εξεγερσιακούς και με γνώμονα την αλληλεγγύη, αμφισβητώντας έμπρακτα την κρατική και καπιταλιστική κυριαρχία.
Όλα αυτά δεν είναι τίποτα λιγότερο από κομμάτια ενός παζλ, που ως φυσική συνέπεια έχουν την ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση και την ολοκληρωτική εξαθλίωση των χαμηλών στρωμάτων της κοινωνίας (κι όχι μόνο). Η αναδιάρθωση του νομικού οπλοστασίου του κράτους, στοχοποιεί όλα τα «εργατικά κεκτημένα», αγώνες δεκαετιών με θυσίες αγωνιστ(ρι)ών να εξανεμίζονται. Το κεφάλαιο όχι μόνο μας ξεζουμίζει για τα κέρδη του, αλλά μας δολοφονεί στα τρένα, στα εργοστάσια της παραγωγής και στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, και δεν θα σταματήσει.
Η κίνησήμας επιδιώκει τη συγκρότηση μιας Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών με αποφασιστικό χαρακτήρα, ως ένα μέσο για μαζικότερη δράση και σύνδεση των αγώνων, στη βάση της οριζοντιότητας και της αντιιεραρχίας, της αυτοοργάνωσης (ενάντια στην ανάθεση) και της ανοιχτότητας, της πολυτασικότητας, της πολυμορφίας και της συνάφειας σκοπών και μέσων.
Η ολοένα εντεινόμενη συγκρότηση ευκαιριακών και τυπικών σχέσεων αποτελεί ευρύτερη λογική και κουλτούρα που διέπει τον κοινωνικό ιστό και συναντάται τόσο σε εμάς τους/τις/τα ίδιους/ες/αόσο και στις διαδικασίες μας. Ο κατακερματισμός, η εργαλειοποίηση κι οι σχέσεις «παραγωγικότητας» και διεκπεραίωσης («να κάνουμε τη δουλειά μας με όρους αποδοτικότητας»), βρίσκονται στον αντίποδα των πολιτικών συζητήσεων, των θέσεων και των ιδεολογικών αναλύσεων, όλων αυτών δηλαδή που καλλιεργούν την έμπνευση για τη δέσμευση. Ταυτόχρονα, ο ανταγωνισμός είναι κομμάτι της εξουσιαστικής νοοτροπίας που ενυπάρχει και στα κινήματα, και γι' αυτό χρειάζεται διαρκής αγώνας εσωτερικής απελευθέρωσης.
Ανταγωνιστικές τάσεις υπήρχαν πάντα στο εσωτερικό του αναρχικού χώρου, είτε για προώθηση πιο ρεφορμιστικών - αντεπαναστατικών οπτικών σε σημεία είτε για έλεγχο των οξύνσεων. Ωστόσο, στην περίοδο μετά τους «αντιμνημονιακούς» αγώνες, η κινηματική υποχώρηση μαζί με την αφομοίωση και τη συνεργασία κομματιού του χώρου με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπήρξαν καταλυτικοί παράγοντες για μια ακόμη πιο μαζική«αριστεροποίηση»κομματιού του χώρου, με μορφώματα και τακτικές συνθηκολόγησης, γεννήματα της ήττας αλλά και της ύφεσης. Αυτή η συνθήκη έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια, μια κατάσταση μεταστροφής του επίδικου από την επανάσταση, την εξέγερση και την απεύθυνση αυτών στους/στις/στακαταπιεσμένους/ες/α, σε αγώνες δικαιωματισμού και καλυτέρευσης της διαβίωσης μέσα στον καπιταλισμό και στο κράτος.
Στο πλαίσιο αυτό, καλούμαστε σήμερα να διερευνήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αντισταθούμε στην παλίρροια της αδρανοποίησης,τόσο σε επίπεδο συνείδησης και πρότασης, όσο και σε επίπεδο σύγκρουσης και πράξης. Όσον αφορά ρεφορμιστικές πρακτικές, δεν ζητάμε καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς⋅ θέλουμε να αφανίσουμε το κράτος σε οποιαδήποτε μορφή (δεξιό, αριστερό, σοσιαλιστικό κλπ.) κι όχι να το κάνουμε πιο κοινωνικό ή ανθρώπινο.
Ο αγώνας μας ως Αναρχικών, έχει ως σκοπό την καταστροφή κράτους, κεφαλαίου και κάθε μορφής εξουσίας (έμφυλες καταπιέσεις, φασισμό, ρατσισμό κλπ.). Για μας, ο αντικαπιταλιστικός αγώνας δεν θα είχε νόημα δίχως την κατάλυση του κράτους, καθώς θα οδηγούσε απλώς σε έναν εναλλακτικό νέο καπιταλισμό, από τη στιγμή που το κράτος αποτελεί το δομικό εργαλείο επικύρωσης κι επιβολής ταξικού διαχωρισμού και καταπίεσης. Μόνον η επαναστατική δράση μπορεί να πραγματοποιήσει το όραμά μας για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας, μέσα από τον αγώνα με όλα τα μέσα, με σαφή στρατηγική και ξεκάθαρους στόχους.
Θεωρούμε συνεπώς, ζωτικής σημασίας τη δημιουργία σταθερών δομών σε όλα τα πεδία πολιτικοποίησης. Επιλέγουμε τη δημιουργία Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών που θα παρεμβαίνει με λόγο και πράξη για τη σύγκρουση με το καθεστώς και για την ανατροπή του υπάρχοντος. Η ζύμωση στις σχέσεις μεταξύ των συντρόφων, των συντροφισσών και των συντροφιών μέσα από τη θεωρία και την πράξη, είναι θεμέλιος λίθος για τη διατήρηση της ουσιαστικής έμπρακτης αλληλεγγύης -που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αναρχικής ιδεολογίας και ηθικής- και συνάμα, κινητήριος δύναμη της εξέλιξης κι ενδυνάμωσης όσων συμμετέχουν.
Η δημιουργία κοινοτήτων δεν αποτελεί μόνο το όχημα μεταφοράς των ιδεών μας στην πραγματικότητα και στο σήμερα, στις προσωπικές μας σχέσεις και στο πώς δρούμε απέναντι στους/στις/στα δίπλα μας αλλά και την ενσάρκωση του οράματος ενός άλλου τρόπου ζωής, ενός άλλου κόσμου.
Καταλήγοντας, εντός της συγκυρίας που σημειώθηκε πιο πάνω, θεωρούμε πως η επαναστατική προοπτική των κινημάτων οφείλει να αναζητήσει νέες ρωγμές αντιπολεμικής - αντιφασιστικής αντίστασης για την ελευθερία, ενώ οι αγώνες για τη Γη και τη Θάλασσα είναι πιο πολύ παρά ποτέ, επιτακτικοί αγώνες επιβίωσης. Η επανοικειοποίηση των Πανεπιστημίων κι η επαναφορά της ζύμωσης ιδεών, της ελεύθερης έκφρασης και της έρευνας έξω από τις κρατικές προσταγές, τις εταιρείες και τους κομματικούς αφέντες, συνιστούν καθοριστικό πεδίο⋅ το ίδιο κι ο αντικρατικός αντιπατριαρχικός αγώνας -ως δομικό επίδικο της αναρχίας-, με σκοπό τη μαχητική αυτοοργάνωση ενάντια στους βιαστές, μαστροπούς και δολοφόνους της κυριαρχίας και των λακέδων τους αλλά κι ενάντια στην απόπειρά τους να απορροφήσουν κομμάτι της κοινωνικής βάσης μέσα στον κανιβαλιστικό ζόφο τους.
Οδοφράγματα και συλλογική οργάνωση της αυτοάμυνάς μας, μέσα από κοινότητες βάσης κι ακηδεμόνευτης αντίστασης. Έμπρακτη αλληλεγγύη δίχως εκπτώσεις και συμβιβασμούς νομιμοφροσύνης, σε αγωνί(στ)ριες και πολιτικούς/ές κρατουμένους/ες, σε έγκλειστους πληθυσμούς ψυχιατρείων και στρατοπέδων συγκέντρωσης, σε κοινωνικά εκτοπισμένους/ες/α και σε όσους/ες/α παλεύουν με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Για την κοινωνική απελευθέρωση.
Καλούμε τους/τις/τα Αναρχικούς/ές/ά,ατομικότητες και συλλογικότητες, για τη δημιουργία Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών, ώστε να μπορέσουμε να οργανωθούμε και να εδαφικοποιήσουμε τα όνειρά μας.
Πλατεία Πρωτομαγιάς, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026, 19.00
Την ελευθερία
δεν τη φορτώνεις,
δεν την ξεφορτώνεις,
δεν τη δηλώνεις.
Την περπατάς.
Μόνον ο/η/το αγωνιζόμενος/η/ο
μπορεί να τη γιορτάζει.
Γιατί μόνον αυτός/ή/ό ξέρει
πόσα μίλια έκανε για να φτάσει ως εκεί.
Πρωτοβουλία Αναρχικών για τη δημιουργία Ανοιχτής Συνέλευσης
πηγή : email που λάβαμε στις 13 Σεπτεμβρίου 16h