Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026 στις 19.00
Μικροφωνική συγκέντρωση για το κύκλωμα εμπορίας βρεφών
Λίγα λόγια για το κύκλωμα εμπορίας βρεφών & εκμετάλλευσης ατόμων με μήτρα
Το χρονικό…
Τον Αύγουστο του 2023, αποκαλύπτεται ένα κύκλωμα «εμπορίας βρεφών, παράνομων υιοθεσιών και εκμετάλλευσης ατόμων με μήτρα» στην Κρήτη, με τη σύλληψη σχεδόν 10 ατόμων και την προφυλάκιση 4 εξ αυτών ως μέλη του. Στο επίκεντρο βρίσκεται η κλινική γονιμότητας και υποβοηθούμενης αναπαραγωγής «Mediterranean Fertility Institute», στην οδό Ζυμβρακάκηδων στο κέντρο των Χανίων. Μεταξύ των προφυλακιστέων βρίσκονται ο μαιευτήρας-γυναικολόγος και ιδιοκτήτης της κλινικής, Ιωάννης Γιακουμάκης, ο οποίος κατέχει αρχηγική θέση στο κύκλωμα, καθώς επίσης και ο εμβρυολόγος Διαμαντής (Danny) Δαφνής. Στο κύκλωμα εμπλέκονται ακόμα εργαζόμενοι του κέντρου, καθώς και γυναίκες που είχαν τον ρόλο των «μεσιτριών». Τόσο ο ιδιοκτήτης της κλινικής όσο και ο εμβρυολόγος αποφυλακίστηκαν στις αρχές Νοεμβρίου του 2025.
Τον Ιανουάριο του 2025, συλλαμβάνονται για την εμπλοκή τους στο κύκλωμα και ο διευθυντής της γυναικολογικής κλινικής του ΠΑΓΝΗ και καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο, Αντώνιος Μακρυγιαννάκης, και ακόμα ένας γυναικολόγος χειρούργος στα Χανιά. Μετά την απολογία τους αφήνονται ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους και εγγυοδοσία 50.000 και 100.000 αντίστοιχα. Ο Μακρυγιαννάκης έκτοτε συνεχίζει να βρίσκεται στη θέση του και να εργάζεται κανονικά.
Η δράση του κυκλώματος ξεκινάει τουλάχιστον από το 2018, ενώ δεν περιορίζεται μόνο στην Κρήτη. Όπως διαπιστώνεται, το κύκλωμα διατηρούσε τρία γραφεία σε Χανιά, Θεσσαλονίκη και Ρουμανία που είχαν τον ρόλο της διαμεσολάβησης. Μέσω αυτών, δηλαδή, εντόπιζε και μετέφερε στην Ελλάδα φτωχές γυναίκες από την Ουκρανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία και Ρομά, με σκοπό να τις εκμεταλλευτεί ως παρένθετες μητέρες ή δότριες ωαρίων. Καθ' όλη τη διάρκεια της κύησης, οι γυναίκες ήταν έγκλειστες, υπό αυστηρή παρακολούθηση και αποκομμένες από το οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον τους σε σπίτια-τρώγλες που μίσθωνε το κύκλωμα. Μετά τη γέννα, τα βρέφη δίνονταν παράνομα για υιοθεσία έναντι υψηλής αμοιβής. Υπολογίζεται ότι κοντά στις 200 γυναίκες έζησαν σε αυτό το καθεστώς, ενώ οι μισές περίπου είναι θύματα trafficking.
Παράλληλα, το κύκλωμα εξαπατούσε συστηματικά άτομα με μήτρα που απευθύνονταν στους συγκεκριμένους γιατρούς για εξωσωματική. Φαίνεται να προκύπτουν περίπου 400 περιπτώσεις, στις οποίες οι γιατροί ισχυρίζονταν ότι είχαν προχωρήσει σε εμβρυομεταφορά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν απολύτως εικονική και το γενετικό υλικό που λάμβαναν το πουλούσαν σε άλλα ζευγάρια. Για να είναι, όμως, ακόμα πιο πειστικοί δεν δίσταζαν να τους χορηγούν βαριές ορμονοθεραπείες που συνιστώνται σε αυτές τις διαδικασίες.
Στις 14 Οκτωβρίου αναμένεται να ξεκινήσει η δίκη σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα στο ΜΑΙΧ (Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων), με 33 κατηγορούμενους για 17 συνολικά κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα. Κάποιες από αυτές τις κατηγορίες αφορούν τη συγκρότηση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, την εμπορία ανθρώπων, τις παράνομες διακινήσεις γενετικού υλικού (ωαρίων), τις παράνομες υιοθεσίες, τη μεσολάβηση σε υιοθεσία ανηλίκου, τις δωροληψίες και δωροδοκίες, τις παραβάσεις του νόμου περί υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, την πλαστογράφηση, τις ψευδείς ιατρικές πιστοποιήσεις κ.α. Έχουν σημειωθεί 75 περιπτώσεις κλοπής ωαρίων και 592 εικονικές εμβρυομεταφορές -αριθμοί που προκύπτουν μόνο από τις καταγγελίες όσων τόλμησαν-, με τα κέρδη από τη δράση τους να ξεπερνούν τα 8,5 εκατομμύρια ευρώ.
Η υπόθεση του κυκλώματος εμπορίας βρεφών και εκμετάλλευσης ατόμων με μήτρα που αποκαλύφθηκε στα Χανιά δεν μπορεί να ιδωθεί μόνο ως μια υπόθεση οργανωμένου εγκλήματος, παράνομων υιοθεσιών ή παραβίασης της νομοθεσίας για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Αν σταθούμε μόνο εκεί, κινδυνεύουμε να δούμε την υπόθεση σαν μια εξαίρεση, ένα «άρρωστο» κύκλωμα που παραβίασε ένα κατά τα άλλα «ουδέτερο» σύστημα. Αντίθετα, πρόκειται για μια ιστορία που αναδεικνύει πώς συναντώνται η πατριαρχία, η ταξική ανισότητα, οι κρατικές-εθνικές πρακτικές, η βιοϊατρική, η τεχνολογία της αναπαραγωγής και η εμπορευματοποίηση του σώματος.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά…
Ο καπιταλισμός βασίζεται, εκτός των άλλων, στην αναπαραγωγική εργασία των θηλυκοτήτων. Καθώς η καπιταλιστική οικονομία δεν στηρίζεται μόνο στην εργασία που παράγει εμπορεύματα, οι θηλυκότητες όχι μόνο πρέπει να παράγουν ανθρώπινο δυναμικό, αλλά είναι αυτές που θα πρέπει να εξασφαλίζουν και την κοινωνική αναπαραγωγή: την ανατροφή, τη φροντίδα και τη διατήρηση της ζωής. Πρόκειται για μια εργασία αόρατη, αφού η μητρότητα ανέκαθεν παρουσιαζόταν ως «φυσική» συνέπεια του «γυναικείου» φύλου, ως «βιολογικό» γεγονός, ως κάτι ιερό, ως μια προσφορά στο ανθρώπινο γένος που επιφέρει μάλιστα και την ολοκλήρωση της έμφυλης ταυτότητας. Άλλωστε, η κοινωνία δεν αναπαράγεται μόνη της. Κάποια γεννά, κάποια μεγαλώνει, κάποια φροντίζει, κάποια μαγειρεύει, κάποια καθαρίζει, κάποια κρατά ζωντανή την καθημερινότητα. Η αναπαραγωγή της ζωής είναι εργασία, ακόμη και όταν δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια.
Η περίπτωση της παρένθετης μητρότητας στο καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα…
Τα πράγματα, βέβαια, αλλάζουν εντελώς στην περίπτωση της παρένθετης μητρότητας, που η αναπαραγωγική ικανότητα εντάσσεται σε μια οικονομική σχέση. Η εργασία που μέσα στην οικογένεια παρουσιάζεται ως «φυσική» μητρότητα αποκτά ξαφνικά οικονομική αξία και γίνεται ως τέτοια ορατή. Η μήτρα, η κύηση και ο τοκετός αποκτούν τιμή. Είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που ο καπιταλισμός και η πατριαρχία μπορούν ταυτόχρονα να αορατοποιούν την αναπαραγωγική εργασία όταν αυτή παρέχεται δωρεάν και την ίδια στιγμή να την εμπορευματοποιούν όταν μπορεί να αποφέρει κέρδος. Έτσι, μπορούμε να πούμε πως η μήτρα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο καθεστώτα: της πατριαρχίας και της καπιταλιστικής εμπορευματοποίησης. Με άλλα λόγια, η καπιταλιστική συνθήκη δεν εμπορευματοποιεί μόνο τα προϊόντα που παράγει το σώμα, αλλά μπορεί να εμπορευματοποιήσει την ίδια την ικανότητα του σώματος να παράγει.
Η συγκεκριμένη υπόθεση ανέδειξε με τον πιο ακραίο τρόπο αυτή την αντίφαση. Τα άτομα με μήτρα που πραγματοποίησαν την πιο σωματικά απαιτητική εργασία δεν είναι αυτά που καρπώθηκαν τη μεγαλύτερη οικονομική αξία. Μάλιστα, ξεδιπλώνεται ολοφάνερα ο καταμερισμός της εργασίας που συντελέστηκε: οργανωμένη δομή στρατολόγησης γυναικών, μεταφορά, στέγαση, ιατρικές διαδικασίες, εμβρυομεταφορές, παρακολούθηση της κύησης και διαχείριση της απόκτησης παιδιών. Μέσα σε αυτή την αλυσίδα διαμεσολαβούν μεσίτες, κλινικές, γιατροί, γυναικολόγοι και εμβρυολόγοι, με αποτέλεσμα το σώμα να μετατρέπεται σε «χώρο» παραγωγής.
Είμαστε πάντα με την αυτοδιάθεση των σωμάτων…
Κάπου εδώ, όμως, χρειάζεται μια σημαντική και απαραίτητη διευκρίνηση. Σε καμία περίπτωση, δεν εξισώνουμε την παρένθετη μητρότητα με την εμπορία ανθρώπων ούτε και θεωρούμε ότι κάθε άτομο που κυοφορεί είναι θύμα ή κάθε άνθρωπος που προσφεύγει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή συμμετέχει σε μια σχέση εκμετάλλευσης. Αντίθετα, θα φωνάζουμε πάντα ότι τασσόμαστε υπέρ της αυτοδιάθεσης των σωμάτων. Μακριά, λοιπόν, από ψευδοδιλλήματα και δίπολα, θα αγωνιζόμαστε για την αυτονομία και την επιθυμία των σωμάτων μας και την ίδια στιγμή θα ορατοποιούμε τις πρακτικές του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας που με την αρωγή της ιατρικής και της τεχνολογίας παρεμβαίνουν και διεισδύουν όλο και πιο βαθιά στον έλεγχο και τη διαχείριση των σωμάτων. Το ζήτημα φυσικά δεν είναι αν μπορεί κάποια να γίνει παρένθετη μητέρα ή δότρια ωαρίων, αλλά έγκειται στο ποιες είναι οι υλικές και κοινωνικές συνθήκες που λαμβάνει χώρα αυτή η επιλογή.
Η σύνδεση των καταπιέσεων/διαθεματικότητα…
Ακριβώς σε αυτό το σημείο, αναδεικνύεται η ανάγκη να μην προσεγγίζεται το φύλο ως ξεχωριστός και μοναδικός μηχανισμός καταπίεσης και ιεράρχησης, αλλά να βιώνεται ως αυτό που τέμνεται με την τάξη, την εθνικότητα, το μεταναστευτικό καθεστώς και την οικονομική επισφάλεια. Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι ποια επιθυμία θεωρείται δικαίωμα και ποια σώματα καλούνται να πραγματοποιήσουν αυτό το δικαίωμα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κύκλωμα είχε διεθνείς διασυνδέσεις και μετέφερε γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, με σκοπό να τις εντάξει στις παράνομες δραστηριότητές του ως παρένθετες ή δότριες ωαρίων. Το καθεστώς της μετανάστευσης, της οικονομικής ανασφάλειας, της παρανομίας ως προς την άδεια παραμονής τις καθιστά αόρατες και ταυτόχρονα «πεδίο» κερδοφορίας για τις κλινικές, τους γιατρούς και τους κάθε λογής μεσάζοντες.
Επομένως, δεν αρκεί να μιλήσουμε μόνο για «γυναικεία» εκμετάλλευση. Δεν υπάρχει μια αφηρημένη «γυναίκα» που βρίσκεται απέναντι σε μια αφηρημένη «πατριαρχία». Υπάρχουν συγκεκριμένα σώματα, τοποθετημένα σε συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις. Με άλλα λόγια, τα σώματα αυτά ήταν διαθέσιμα όχι μόνο επειδή είχαν μήτρα, αλλά ακριβώς επειδή βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη, ταξική, μεταναστευτική, γεωπολιτική θέση. Το ζήτημα, λοιπόν , που παραμένει είναι η εξαπάτηση, η εκμετάλλευση, ο εξαναγκασμός και η κατάχρηση της ευαλωτότητας. Έτσι, η μετανάστρια παρένθετη εμφανίζεται ως «γυναίκα» της οποίας το σώμα έχει συγκεκριμένη βιολογική χρησιμότητα και μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν πόρος που μπορεί να αξιοποιηθεί, να οργανωθεί, να μετακινηθεί και να ενταχθεί σε μια αλυσίδα παραγωγής.
Άλλωστε, η ιστορία της αναπαραγωγικής εργασίας δεν είναι ίδια για όλα τα άτομα με μήτρα. Είναι διαμορφωμένη από τη φυλή, την τάξη, το έθνος και την αποικιοκρατία. Η εγκυμοσύνη, η φροντίδα και η αναπαραγωγή δεν κατανέμονται απλώς «ανάμεσα στα φύλα». Κατανέμονται, επίσης, ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και διαφορετικά φυλετικοποιημένα σώματα.
Η αποδόμηση της ιατρικής/το ιατρικοποιημένο σώμα…
Παράλληλα, πρέπει να σταθούμε και στην ίδια την επιστήμη της ιατρικής. Η λεγόμενη αντικειμενικότητα της ιατρικής αποδομείται πλήρως αν σκεφτούμε απλώς ότι η επιστήμη παράγεται από ανθρώπους μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και ιστορικές σχέσεις. Με αυτό τον τρόπο και η ιατρική γνώση δεν παράγεται έξω από τις σχέσεις εξουσίας και έτσι εύλογα αναρωτιόμαστε: Ποιος αποφασίζει ποιο σώμα θα μελετηθεί; Ποιο σώμα θεωρείται πρότυπο; Ποια εμπειρία θεωρείται «αντικειμενικό δεδομένο» και ποια απορρίπτεται ως υποκειμενική; Ποιος έχει το δικαίωμα να μιλήσει για το σώμα; Και ποιος τελικά έχει τον λόγο για το σώμα;
Η ιστορία της σύγχρονης ιατρικής δεν είναι απαλλαγμένη από τον ρατσισμό, την αποικιοκρατία, την έμφυλη ιεραρχία και τον σεξισμό, καθώς και τη χρήση σωμάτων ως αντικείμενο έρευνας. Προκειμένου να επωφεληθεί η ανθρωπότητα από τα επιτεύγματα της ιατρικής, ορισμένα σώματα έγιναν αντικείμενα πειραματισμού -όπως αυτά σε υποδουλωμένους πληθυσμούς- ενώ άλλα αποτέλεσαν το άτυπο πρότυπο της «καθολικής» ανθρώπινης εμπειρίας. Η κυριαρχία, για παράδειγμα, του λευκού αρρενωπού σώματος ως πρότυπο στην ανατομία και την κλινική έρευνα είναι αδιαμφισβήτητη και αναδεικνύει ποια σώματα είναι ικανά και άξια να ζουν και να εξελίσσονται.
Μάλιστα, υπάρχει ιστορικά μια ιδιαίτερη σχέση της ιατρικής και του «γυναικείου» σώματος ως πεδίου ελέγχου της αναπαραγωγής. Η «γυναικεία» σεξουαλικότητα, η εγκυμοσύνη, η γέννα, η αντισύλληψη και η γονιμότητα αποτέλεσαν διαχρονικά πεδία, όπου η ιατρική γνώση συναντήθηκε με το κράτος, την οικογένεια και την πατριαρχική κοινωνική οργάνωση. Αυτό δημιουργεί σε μια πρώτη ανάγνωση μια αντίφαση: η ιατρική μπορεί να απελευθερώνει το σώμα και ταυτόχρονα να το πειθαρχεί. Για παράδειγμα, πράγματι, η αντισύλληψη μπορεί να δώσει στις γυναίκες μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στη γονιμότητά τους. Η μαιευτική, από την άλλη, μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου στον τοκετό και η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να προσφέρει δυνατότητες που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Την ίδια στιγμή, όμως, η ίδια τεχνολογία μπορεί να δημιουργήσει νέες μορφές ελέγχου, επιτήρησης, πειθάρχησης και εμπορευματοποίησης. Αλλιώς, όσο περισσότερο μπορούμε τεχνικά να διαχειριστούμε την αναπαραγωγή, τόσο περισσότερο πρέπει να ρωτάμε ποιος έχει την εξουσία να τη διαχειρίζεται.
Τα σώματα, έτσι, ιατρικοποιούνται και μετατρέπονται σε αντικείμενα που μπορούν να μετρηθούν, να ελεγχθούν, να ρυθμιστούν, να παρακολουθηθούν και να παράξουν ένα «βιολογικό» αποτέλεσμα. Και είναι ακριβώς αυτή η εξουσία στα χέρια των γιατρών που -ως «ειδικοί» και «φορείς» της επιστημονικής γνώσης- τους επέτρεψε να στήσουν ένα τέτοιο κύκλωμα που μέσα σε όλα κατηγορούνται και για παραποιημένες καταχωρήσεις ωοληψιών και ιατρικών εγγράφων και για εικονικές εμβρυομεταφορές. Είναι αυτή η εξουσία που τους επιτρέπει να «πειραματίζονται» πάνω στα σώματά μας υποβάλλοντάς τα σε φαρμακευτικές αγωγές, ορμονικές θεραπείες και εξετάσεις μόνο και μόνο για να πλουτίσουν.
Έρχεται και το δημογραφικό…
Μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία, έχουμε και το ελληνικό κράτος που μάς μιλά όλο και περισσότερο για το «δημογραφικό». Από το 2024, η λέξη αυτή εγκαθίσταται ακόμη πιο έντονα στον δημόσιο λόγο: «η Ελλάδα γερνάει, οι γεννήσεις μειώνονται, ο πληθυσμός συρρικνώνεται, οι νέοι δεν κάνουν παιδιά, η οικογένεια πρέπει να στηριχθεί, η τεκνοποίηση πρέπει να ενισχυθεί». Το δημογραφικό, όμως, δεν είναι απλώς ένας αριθμός γεννήσεων. Και κυρίως δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο που απλώς «συμβαίνει» στην κοινωνία και το κράτος καλείται εκ των υστέρων να το διορθώσει.
Αντίθετα, το δημογραφικό είναι ο πολιτικός τρόπος να μιλάμε για το ποιο γεννιέται, ποιο δεν γεννιέται, ποιο θεωρείται ότι πρέπει να γεννήσει και υπό ποιες κοινωνικές συνθήκες. Είναι, με άλλα λόγια, ένας τρόπος διαχείρισης της αναπαραγωγής του πληθυσμού. Και εδώ ακριβώς συναντιούνται δύο φαινομενικά διαφορετικές ιστορίες: από τη μία, η κρατική αγωνία για τις λίγες γεννήσεις και από την άλλη η υπόθεση της Κρήτης. Ιστορίες που μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε την αναπαραγωγή ως πεδίο πολιτικής, οικονομικής, έμφυλης και ιατρικής εξουσίας.
Για να τελειώνουμε…
Η υπόθεση αυτή δεν είναι μια ιστορία για «κακούς γιατρούς», «παράνομους μεσάζοντες» ή «θύματα». Ούτε αφορά μόνο την παρένθετη μητρότητα και την εμπορευματοποίηση του σώματος. Η υπόθεση αυτή μας καλεί να δούμε πώς το κράτος, το κεφάλαιο, η πατριαρχία, η ιατρική και η δημογραφική πολιτική συναντιούνται πάνω στα ίδια σώματα και πώς διαφορετικά σώματα αποκτούν διαφορετική αξία μέσα σε αυτά τα συστήματα.
Εμείς από την πλευρά μας, θα είμαστε πάντοτε καχύποπτες απέναντι σε πρακτικές και πολιτικές που εργαλειοποιούν τις επιθυμίες μας για το κέρδος, τη διαχείριση και τον έλεγχο των ζωών μας. Θα στεκόμαστε πάντοτε απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, ακόμα και όταν αυτή εμφανίζεται με το πρόσωπο της προστασίας, της προόδου, της εξέλιξης και υπόσχεται ότι δρα «για το καλό μας». Θα είμαστε καχύποπτες απέναντι σε ό,τι παρουσιάζεται ως αυτονόητο, ουδέτερο και αναπόφευκτο, αναζητώντας διαρκώς ποια σώματα προστατεύονται, ποια σώματα εκτίθενται και ποιες φωνές μένουν έξω από τη συζήτηση.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε θηλυκότητα που τραυματίζεται, βασανίζεται και κακοποιείται σωματικά και ψυχικά - τόσο στη συγκεκριμένη υπόθεση όσο και συνολικότερα μέσα στο πατριαρχικό και καπιταλιστικό σύστημα. Χτίζουμε αναχώματα απέναντι στην εμπορευματοποίηση των σωμάτων, τη ρατσιστική και έμφυλη βία και σε κάθε μορφή εξουσίας που μετατρέπει την ανάγκη σε μηχανισμό εκμετάλλευσης. Με όπλα την αλληλεγγύη και τη συλλογικοποίηση προσπαθούμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες μέσα στις οποίες καμία ζωή δεν θα είναι περισσότερο διαθέσιμη από μια άλλη για εκμετάλλευση. Έναν κόσμο όπου καθένα μας θα μπορεί να μιλά για τον εαυτό του, για το σώμα του και για τη ζωή του χωρίς ανισότητες, χωρίς επιβολή, χωρίς εξουσία πάνω του.
ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ Η ΕΠΙΛΟΓΗ
ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΜΗΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧA
ΟΠΛΑ ΜΑΣ Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Καλούμε σε:
ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Τρίτη 13/10, 19:00, πλ. Αγοράς
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ:
Τετάρτη 14/10, 9:00, ΜΑΙΧ (Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων)
αγκίδες
συλλογικότητα ενάντια στις έμφυλες καταπιέσεις & σε κάθε μορφή εξουσίας
Οκτώβρης 2026, Χανιά
πηγή : email που λάβαμε στις 9 Οκτωβρίου 16h