Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026 στις 19.00
Συνέλευση για την οργάνωση μπλοκ και προπαγανδιστικών δράσεων ενόψει της 1/11
Κάλεσμα σε συνέλευση για την οργάνωση μπλοκ και προπαγανδιστικών δράσεων ενόψει της 1ης Νοέμβρη
Πέμπτη 15/10, 19.00, Προσφυγικά
Έχουν περάσει δεκατρία χρόνια μετά την ένοπλη επίθεση στο Ν. Ηράκλειο εναντίον νεοναζί της Χρυσής Αυγής ως δίκαιη απάντηση στις δολοφονίες ντόπιων και μεταναστών από φασίστες και είκοσι περίπου χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης που συνέβαλε καθοριστικά στην άνοδο του φασιστικού φαινομένου και την αναρρίχηση ακροδεξιών κομμάτων στην εξουσία σε όλον τον κόσμο.
Στην Ελλάδα, η έλευση της οικονομικής κρίσης που διαρκεί μέχρι σήμερα, η μνημονιακή περίοδος και η φτωχοποίηση που -μεταξύ άλλων- επήλθε σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνικής βάσης, αλλά κυρίως στο ντόπιο και πολυεθνικό προλεταριάτο, ανέσυραν και πάλι από το σκοτάδι τις χειρότερες εκδοχές του ελληνικού φασισμού, του βαθιά ριζωμένου επί δεκαετίες συντηρητισμού, ρατσισμού και μεγαλοϊδεατισμού. Είναι προφανές πως το εγχώριο φασιστικό φαινόμενο δεν γεννήθηκε το 2009, κάθε άλλο. Όμως, η ελληνική ακροδεξιά -με κύριο όχημα την Χ.Α.- γνώρισε μέρες μεγάλης άνθησης και εμφανίστηκε δυναμικά, πέραν του κοινοβουλίου, στον δημόσιο χώρο, στον δρόμο.
Οι φασίστες σε κάθε ιστορική συγκυρία προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν «αντισυστημικοί», προβάλλοντας ένα προφίλ «εναντίωσης» στη παγκοσμιοποίηση και τον «εθνικό εκφυλισμό», με στόχο να ενεργοποιήσουν τα αλλοτριωμένα μικροαστικά αντανακλαστικά. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι κάτι παραπάνω από θεματοφύλακες του σημερινού τρόπου κοινωνικής οργάνωσης και παραγωγής που υποτίθεται πως πολεμούν, καθώς ο βασικός τους ρόλος μέσα στη σύγχρονη αστική δημοκρατία είναι η αντιεξέγερση. Κράτος και φασίστες αλληλοσυμπληρώνονται, με τους δεύτερους να προωθούνται από τους μηχανισμούς του πρώτου όποτε υπάρχει η ανάγκη για επαναδιαπραγμάτευση του κοινωνικού συμβολαίου, χωρίς αυτό να σημαίνει (όπως έχει φανεί ιστορικά) ότι, ανάλογα με τις συνθήκες, δεν θα επιχειρήσουν να αυτονομηθούν και να δράσουν για τα δικά τους συμφέροντα. Αποτελούν την προέκταση της κρατικής καταστολής επιχειρώντας να ανακατευθύνουν τις κοινωνικές συγκρούσεις με αντιδραστικό τρόπο, κάνοντας έτσι σε πρώτο χρόνο τη δουλειά που το «επίσημο» κράτος δε θέλει να κάνει. Αποτελούν τα τσιράκια των αφεντικών, κάτι που έχουν αποδείξει με συνέπεια και στον ελλαδικό χώρο, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Όταν σακάτευαν στο ξύλο εργάτες γης στη Μανωλάδα, στον Ασπρόπυργο, στο Πέραμα, στο Μενίδι με τις ευλογίες της αστυνομίας και των τοπικών φορέων. Όταν ίδρυαν εργοδοτικά σωματεία, όπως αυτό του Α. Νικόλα στο Πέραμα, και τσάκιζαν εργάτες στο ξύλο στο λιμάνι με τις ευλογίες του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Όταν πραγματοποιούσαν επίσημες επισκέψεις στην πρεσβεία της Κίνας για να αναλάβουν δράση για τα αφεντικά της cosco. Όταν δολοφονούσαν τον Λουκμάν στα Πετράλωνα, τον Φύσσα στον Πειραιά, όταν τσακίζανε μετανάστες στον Α. Παντελεήμονα, επιτίθονταν σε αναρχικούς και άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες σε περιόδους έντασης της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, εκεί που το κράτος όπλιζε τους συνοδοιπόρους του.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αντιφασιστικό κίνημα, με τον μαχητικό αντιφασισμό να παίζει κεντρικό ρόλο, έδωσε την απάντηση στον φασιστικό οχετό. Χτύπησε τους φασίστες όπου τους βρήκε, έδωσε μάχες σε κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου, διεξήγαγε μια μεγάλης κλίμακας αντιφασιστική προπαγάνδα και παρήγαγε ριζοσπαστικό, επαναστατικό, αντιφασιστικό λόγο. Οι θεωρητικές επεξεργασίες, οι δυνάμεις, τα ρίσκα, η αυτοθυσία των αντιφασιστών και των αντιφασιστριών κράτησαν τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του δημοσίου χώρου και έστειλαν τους νεοναζί και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς -και πάλι- μακριά από τον δρόμο. Η εκτέλεση των δύο χρυσαυγιτών νεοναζί στο Ν. Ηράκλειο αποτελεί κομβική στιγμή του μαχητικού αντιφασισμού, καθώς κατάφερε να αποδυναμώσει τους φασίστες και να αναχαιτίσει σημαντικά την εξάπλωση της ιδεολογίας και της δράσης τους.
Τα τελευταία χρόνια, φασιστικές ομάδες επιχειρούν να ξανακάνουν ορατή την παρουσία τους στον δρόμο, πραγματοποιώντας επιθέσεις, κατά κύριο λόγο, ενάντια σε μετανάστες, μετανάστριες και μη ετεροκανονικά άτομα. Σταθερό σημείο αναφοράς τους αποτελεί η επέτειος της εκτέλεσης των δύο φασιστών συνοδοιπόρων τους, οπότε και επιχειρούν να πατήσουν πόδι στη γειτονιά του Ν. Ηρακλείου αλλά και του κέντρου της Αθήνας. Οι αντιφασιστικές δυνάμεις σταθερά και με συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια στέκονται εμπόδιο στις φασιστικές τους φιέστες, με την αστυνομία να επιτίθεται επανειλημμένα στους αντιφασίστες και τις αντιφασίστριες, με αποκορύφωμα την άγρια επέμβαση στην αντιφασιστική πορεία το 2020 στο Γαλάτσι και τη δολοφονική αστυνομική επίθεση σε αντιφασίστρια κατά τη διάρκεια της προπερσινής αντιφασιστικής συναυλίας στο Ν. Ηράκλειο.
Ειδικά σήμερα, σε μια συγκυρία που οι φασίστες προσπαθούν να ξανασηκώσουν κεφάλι μετά την αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και τις εξαγγελίες του για ίδρυση νέου κόμματος, με αποκορύφωμα τη θρασύδειλη επίθεση με μαχαίρι σε αντιφασίστα στην Ελευσίνα, το κίνημα καλείται να μπει ανάχωμα και στα φετινά σχέδια των φασιστών να καταλάβουν, έστω και για λίγο, τον δημόσιο χώρο.
Αλλά και σε διεθνές επίπεδο, ο αντιφασιστικός αγώνας σήμερα είναι πιο αναγκαίος από ποτέ, καθώς ήδη, σε πολλά μέρη του κόσμου, ο πόλεμος και οι επεμβάσεις αποσταθεροποίησης δεν αποτελούν απειλή, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, από την αιματηρή εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του μέχρι τον πόλεμο που Ισραήλ και Αμερική εξαπέλυσαν ενάντια σε Ιράν και Λίβανο, μία σειρά «περιφερειακών» πολέμων και συγκρούσεων φαίνεται να στρώνουν τον δρόμο σε μια σύρραξη γενικευμένη και καταστροφική.
Οι πόλεμοι όμως, ακόμα και σήμερα, την εποχή των υπερανεπτυγμένων πολεμικών τεχνολογιών, δεν γίνονται από μόνοι τους. Είναι οι λαοί, οι κοινωνίες των εκάστοτε χωρών, που θα κληθούν να αναγνωρίσουν αυτόν που θα τους παρουσιάσουν ως εχθρό, να συναινέσουν κι εντέλει να πολεμήσουν, να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτή ακριβώς τη διαδικασία, ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούν απαραίτητα ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα του κράτους και του κεφαλαίου και η διάχυσή τους στην κοινωνία δεν υπακούει σε κάποια διαταξική μόδα, αλλά στην οργανωμένη προσπάθεια των εξουσιών, χωρίς να παραβλέπουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προκειμένου να μας μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους.
Σε αυτή την παγκόσμια συνθήκη, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα αντιπολεμικά προτάγματα της εποχής μας, χωρίς να αφήνει σπιθαμή γης στους φασίστες να παίζουν τον βρώμικο -ή σε περιπτώσεις δηλωμένο κι επίσημο- ρόλο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι συνθήκες πόλωσης που τείνουν να διαμορφωθούν τόσο σε θεσμικό επίπεδο (πολιτική και ποινική στοχοποίηση τουAntifaκινήματος καθώς και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, διευρυμένη ενσωμάτωση φασιστικού-ακροδεξιού λόγου στον κυρίαρχο), όσο και σε επίπεδο δρόμου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εφησυχασμό και μας καλούν να πάρουμε θέση.
Αγωνιζόμαστε για να μην περάσει ως οδοστρωτήρας ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός των πολέμων, των στρατοπέδων κράτησης, των εργατικών δολοφονιών, της φτώχειας, επιχειρώντας να συνεχίσουμε εκείνη τη μαχητική αντιφασιστική παράδοση που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χωροχρόνους καταφέρνει να συνδέει το νήμα που ενώνει τις καταπιεσμένες και διαχωρίζει τον καταπιεστή από τον καταπιεσμένο.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ
Αντιφασίστες/αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά