Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026 στις 19.30
Ημέρα Μνήμης για τον Ανέες Μιρ- Προβολή ταινίας: “Souleymane’s Story”
Στις 10/10 συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από την εργοδοτική δολοφονία του 18χρονου μετανάστη διανομέα Ανέες Μιρ στη γειτονιά μας, τη γειτονιά της Καλλιθέας. Ο Ανέες Μιρ είναι ένας ακόμα ταξικός μας αδελφός που έχασε τη ζωή του στον αγώνα δρόμου για το μεροκάματο έπειτα από τροχαίο.
Όσα βιώνουμε καθημερινά την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση γνωρίζουμε πολύ καλά πως θάνατοι όπως αυτός του Ανέες Μιρ δεν αποτελούν ούτε τυχαία ούτε μεμονωμένα περιστατικά, για αυτό και δε δεχόμαστε τον παραπλανητικό τίτλο "εργατικά ατυχήματα". Για εμάς, συνιστούν δολοφονίες από τα αφεντικά με τη βοήθεια της κρατικής αντεργατικής νομοθεσίας. Αποτελούν την τραγική συνέπεια των εξαντλητικών ωραρίων, των μισθών πείνας και της ακρίβειας που αναγκάζουν πολλές από εμάς να δουλεύουμε 2 δουλειές, συνεχόμενες υπερωρίες.
Δεν είναι, μάλιστα, τυχαίο ότι ο κλάδος των διανομέων βρίσκεται σταθερά τα τελευταία χρόνια στις λίστες με τα μεγαλύτερα ποσοστά εργοδοτικών δολοφονιών. Οι χιλιάδες άνθρωποι της τάξης μας που απασχολούνται σε αυτόν τον κλάδο καλούνται καθημερινά να είναι ώρες πάνω σε ένα μηχανάκι το οποίο πολλές φορές συντηρούν με δικά τους έξοδα, ενώ εξαιρετικά σπάνια τους δίνεται κανένα ποιοτικό μέσο προστασίας. Πολλές φορές είναι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν να δουλεύουν υπό συνθήκες βροχής, χιονιού και καύσωνα. σε πλήρως.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά οι εταιρείες πλατφόρμες με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Wolt και την efood εντείνουν την κατάσταση επισφάλειας των διανομέων. Οι εταιρείες προσπαθούν να καθιερώσουν το μοντέλο εργασίας του free-lancing. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η επιβίωση των εργαζομένων συνεχίζει να βρίσκεται στα χέρια των αφεντικών τους χωρίς, όμως, να τους παρέχονται τα εργασιακά δικαιώματα που προκύπτουν από την αναγνώριση της μισθωτής/εξαρτημένης σχέσης εργασίας. Πολλοί πληρώνονται ανά παραγγελία, με κυμαινόμενο μάλιστα μισθό ανά παραγγελία και αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό Με άλλα λόγια, τα εργαζόμενα δεν έχουν σταθερό μισθό & ωράριο αναγκάζονται να βάλουν από την τσέπη τους το κόστος της ασφάλισής τους, ενώ πρέπει να διαπραγματευτούν ατομικά τους όρους εργασίας τους χωρίς τη δύναμη που παράσχει η συλλογικότητα και η συναδελφική αλληλεγγύη.
Στον κλάδο των διανομέων, καθώς και σε όλους τους υποτιμημένους και επικίνδυνους κλάδους εργασίας, απασχολούνται πολλοί μετανάστες όπως ο Ανέες Μιρ. Έχοντας έρθει αντιμέτωπες με την αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και της Ευρώπης-Φρούριο αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης και άρα την "τέλεια λεία" για τις εκμεταλλευτικές διαθέσεις της εργοδοσίας. Ο Ανέες Μιρ, όπως και χιλιάδες ακόμα εργαζόμενα μεταναστά, δούλευε αδήλωτα και χωρίς χαρτιά διαρκώς εκτεθειμένος σε κάποιο εργατικό "ατύχημα" που δε θα αναγνωρίζονταν ως τέτοιο, διαρκώς εκτεθειμένος στον κίνδυνο της απόλυσης χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αποζημίωση, διαρκώς εκτεθειμένος στη ρατσιστική βία της εργοδοσίας.
Πάμπολλες είναι οι εταιρείες που έχουν πλουτίσει από τον ιδρώτα των μεταναστριών ενώ η διαρκής και εντεινόμενη καταπίεσή τους εντός και εκτός των χώρων εργασίας τους παραμένει στην αφάνεια. Πώς, όμως, έχει κανονικοποιηθεί η βαθιά και τόσο μα τόσο αορατοποιημένη εκμετάλλευση των μεταναστριών; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έρχεται αν ξεδιπλώσουμε το μακρύ νήμα των ρατσιστικών μεθόδων ελληνικού κράτους & ΕΕ, με τη βοήθεια εγχώριου & διεθνούς κεφαλαίου. Αρχικά, τα μεταναστά αναγκάζονται να επιδοθούν σε έναν αγώνα να γλιτώσουν από τις στρατιωτικές επεμβάσεις, τους βομβαρδισμούς και τις εξωτερικά εγκαθιδρυμένες δικτατορίες στις χώρες τους, ενώ στη συνέχεια αυτό που τα περιμένει στα χερσαία και υδάτινα σύνορα του ελληνικού κράτους είναι πυροβολισμοί, επαναπροωθήσεις και βασανισμοί. Όσα επιβιώσουν από τη δολοφονική συνοριακή βία βρίσκονται πολύ συχνά φυλακισμένα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών με την καθημερινή απειλή της απέλασης να καραδοκεί αφού ο ρατσιστικός μηχανισμός του ελληνικού κράτους χορηγεί σε ελάχιστους μετανάστες άσυλο και χαρτιά.
Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την προσπάθεια διάχυσης εθνικιστικού μίσους, αποτελούν τον απαιτούμενο προθάλαμο των εργασιακών κατέργων στα οποία αναγκάζονται να δουλεύουν τα μεταναστά. Η εκμετάλλευση των μεταναστριών αποτελεί, μάλιστα, τόσο επικερδή "μπίζνα" που πρόσφατα θεσπίστηκε νόμος που προβλέπει την παροχή προσωρινής άδειας διαμονής σε εργαζόμενα, τα οποία ωστόσο θα υπόκεινται σε απέλαση σε περίπτωση απόλυσής τους. Προϋπόθεση, δηλαδή, της αναγνώρισης τους είναι η δυνατότητα εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο ενώ όσα δε θεωρούνται εκμεταλλεύσιμα λογίζονται ως "πλεονάζοντας πληθυσμός".
Για όσα από εμάς τα θύματα των εργοδοτικών δολοφονιών δεν είναι απλά ένα στατιστικό αλλά λόγοι για να αγωνιστούμε ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου, για όσα από εμάς το δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια θα έπρεπε να είναι αυτονόητο για όλα τα μεταναστά και όχι να κρίνεται σε διαγράμματα κόστους-οφέλους, για όσα από εμάς η επισφάλεια, το άγχος και η εξάντληση δεν είναι απλά λέξεις σε ένα κείμενο αλλά καθημερινή βιωμένη εμπειρία, για όσα από εμάς ονειρευόμαστε καθημερινά ένα κόσμο αλληλεγγύης και συλλογικότητας, είναι χρέος μας να μην αφήσουμε την κινηματική μνήμη να ξεχαστεί και να οικοδομήσουμε κοινότητες αγώνα ντόπιων & μεταναστριών ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και την εκμετάλλευση των μεταναστριών.
πηγή : email που λάβαμε στις 21 Οκτωβρίου 16h