kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση μνήμης στον αναρχικό Κυριάκο Ξυμητήρη

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄ τις φωνές, το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω.Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.[...]Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.[...]Να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον. Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη» Τ. Λειβαδίτης

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τον θάνατο του αναρχικού συντρόφου μας και ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη, ο οποίος έχασε τη ζωή του στις 31/10/24 μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας ενώ επεξεργαζόταν εκρηκτικές ύλες. Δύο χρόνια που αυτός ο πολύτιμος άνθρωπος δεν είναι πια μαζί μας αλλά η μνήμη του μας συντροφεύει σε κάθε στιγμή αγώνα, ενώ παράλληλα φωτίζει το μονοπάτι της επαναστα-τικής προοπτικής, μαζί με τόσους και τόσες άλλες που έδωσαν την ζωής τους για το όραμα ενός καλύτερου κόσμου: ενός κόσμου που δεν θα ασφυκτιούμε καθημερινά και η ελευθερία δεν θα είναι κάποιο δικαί-ωμα αλλά η βασική προϋπόθεση της ύπαρξης μας. Ο σύντροφός μας αγωνίστηκε με συνέπεια και αφοσίωση στον πολύμορφο αναρχικό αγώ-να επιλέγοντας να δράσει σε αμέτρητα πεδία του: από την αλληλεγγύη στους φυλακισμένους/ες, την υπεράσπιση καταλήψεων και γειτονιών, τους αντιπατριαρχικούς και αντιφασιστικούς αγώνες μέχρι και την ένο-πλη πάλη όπου και έδωσε την τελευταία του πνοή.

Ο κρατικός μηχανισμός, όπως και σε κάθε περίπτωση που μια συνθήκη ξεφεύγει από τα όρια επιτήρησης του, έπρεπε να «απαντήσει» άμεσα ώστε να υπενθυμίσει την παντοδυναμία του και τον βαθμό ελέγχου που έχει πάνω σε ό,τι γίνεται κάτω από την επιρροή του. Έτσι μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα προχωράει στις συλλήψεις πέντε ατόμων. Πέρα από τη συντρόφισσα Μαριάννα που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο διαμέρισμα με τον Κυριάκο, η συντρόφισσα Δήμητρα και ο Δημήτρης συνελήφθησαν στην ουσία για τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις που διατηρούσαν με τον Κυριάκο, ενώ οι άλλοι δύο, ο Α. και ο Ν. Ρωμανός συνελήφθησαν για μισό αποτύπωμα σε μια σακούλα που βρέθηκε στο διαμέρισμα. Με τις διώξεις αυτές λοιπόν που ακολούθησαν την απρόσμενη έκρηξη της 31 Οκτώβρη το κράτος επιχείρησε να κρατήσει μια παραδειγματική στάση απέναντι σε όποιο επιλέγει πιο αναβαθμισμένα μέσα αγώνα, προφυλα-κίζοντας με σαθρά στοιχεία τέσσερις ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με την υπόθεση. Η αντιτρομοκρατική συνέλαβε την συντρόφισσα Μαριάν-να, που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο διαμέρισμα με τον Κυριάκο και, όσο ήταν πολυτραυματίας, της πήρε υποχρεωτικά DNA ενώ μαζί με την εισαγγελέα πίεσαν να της γίνει ανάκριση όσο ακόμη ήταν στο νοσο-κομείο.

Παρ' όλες τις πρακτικές εκφοβισμού της αντιτρομοκρατικής και της διαπόμπευσης από τα ΜΜΕ των προσώπων όλων των διωκόμενων για την υπόθεση, οι συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα στάθηκαν αξι-οπρεπώς τόσο κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής τους όσο και στην δίκη. Μέσα από τις απολογίες τους υπερασπίστηκαν τη δράση του Κυ-ριάκου και την επιλογή του να ακολουθήσει το μονοπάτι της ένοπλης αντίστασης. Με μια αναδρομή στην ιστορία των κινημάτων, των αναρ-χικών αγώνων και των ένοπλων οργανώσεων τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, ανέδειξαν πως όσο υπάρχει η εξουσία και η εκμε-τάλλευση πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα αντιστέκονται. Οι βαρύτατες ποινές με τις οποίες η αστική δικαιοσύνη καταδίκασε τις συντρόφισσες (19 χρόνια στη Μαριάννα και 8 στη Δήμητρα, παρά την μη εμπλοκή της δεύτερης) έδειξαν τον ρεβανσισμό του κράτους απένα-ντί τους. Καθώς με περηφάνεια μίλησαν στο εδώλιο για την αγωνιστική δράση και μνήμη του επαναστάτη Κυριάκου αλλά και τη δική τους αναρ-χική ταυτότητα, το κράτος αφού δεν κατάφερε να τις φιμώσει, μέσα από τα πρόσωπα του προέδρου και της εισαγγελέως, επιδόθηκε σε καθαρά εκδικητικές και παραδειγματικές καταδίκες. Σημασία έχει και η σύλληψη και προφυλάκιση του αγωνιστή Νίκου Ρωμανού, ο οποίος σαφώς μετά το πέρας της δίκης αθωώθηκε. Πέρα από τον εκδικητικό χαρακτήρα που δείχνει η εξουσία ως προς τον ίδιο και τις επιλογές του, το όνομα του χρησιμοποιήθηκε λόγω ιστορικού και πολιτικού βάρους ώστε να στηθεί ένα μιντιακό αφήγημα. Σκοπός ήταν να περαστεί η εικόνα πως η τάση ανθρώπων να επιλέγουν αυτές της μορφές δράσης ανήκει σε μια προ-ηγούμενη γενιά που ο κρατικός μηχανισμός είχε καταστείλει επιτυχώς.

Οι διώξεις για την υπόθεση της 01/07 στη Θεσσαλονίκη

Ερχόμενα στην υπόθεση της Θεσσαλονίκης, στις 10/07 η «αντι»τρομο-κρατική συλλαμβάνει μία συντρόφισσα, έναν σύντροφο και ένα τρίτο άτομο με αφορμή την επίθεση στο σπίτι της βουλεύτριας της ΝΔ Αφρο-δίτης Νέστορα, για την οποία και τους κατηγορεί. Λίγες μέρες μετά στις 16/10 ύστερα από την ψευδή μαρτυρία του τρίτου ατόμου, και μόνο με αυτή, ως «στοιχείο», συλλαμβάνεται ένας ακόμη σύντροφος, ενώ ποι-νικοποιούνται οι συντροφικές και φιλικές σχέσεις που είχε με τα άλλα δύο συντρόφια. Στήνεται ένα βαρύ κατηγορητήριο απέναντι και στους 3 καθώς τα συντρόφια κατηγορούνται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, τετελεσμένη και σε απόπειρα, συμμετοχή σε τρομοκρατική οργά-νωση, έκρηξη, εμπρησμό και παράβαση νόμου περί όπλων που περιλαμ-βάνει κατοχή εκρηκτικών. Από την πρώτη στιγμή τα κανάλια επιδόθηκαν σε αντιαναρχική προπαγάνδα: διέσυραν τα πρόσωπα των συντροφιών μας, φτιάχνοντάς τους το προφίλ των «σκληρών» αναρχικών και έχοντας προδικάσει μια απόφαση, τους βάφτισαν δολοφόνους. Να πούμε εδώ πως δεν θα αφήσουμε κανένα κρατικό αφήγημα περί «καλών» και «κακών» αναρχικών να μας διαχωρίσει και να ευτελίσει αν-θρώπους που δόθηκαν και συνεχίζουν να δίνονται ολόψυχα στον αγώνα. Οι κρατικές διώξεις με βάση τους «αντι»τρομοκρατικούς νόμους κατα-δικάζουν σε αυθαίρετα μεγάλες ποινές αγωνιστές και αγωνίστριες, προ-σπαθώντας να τους εξοστρακίσουν από το υπόλοιπο σύνολο της κοινω-νίας και να τους διασύρουν ως κάτι επικίνδυνο προς αυτήν. Προφανώς αυτό συμβαίνει σε μία περίοδο συνεχόμενων κρίσεων για το κράτος και το κεφάλαιο, όπου το προλεταριάτο και το περιθώριο της κοινωνίας ζο-ρίζεται να επιβιώσει και έχει συσσωρευμένη οργή. Έτσι, με τους νέους ποινικούς και σωφρονιστικούς κώδικες των τελευταίων ετών βλέπουμε το ποσοστό των κρατουμένων να έχει αυξηθεί πολύ σε σημείο που οι ελληνικές φυλακές να είναι υπερπλήρεις και κατά συνέπεια οι ζωές των κρατουμένων να δυσχεραίνονται ακόμη περισσότερο, ενώ παράλληλα ανοίγει και ο δρόμος για τη δημιουργία ιδιωτικών φυλακών. Με λίγα λό-για άνθρωποι του κοινωνικού περιθωρίου μπαίνουν πιο εύκολα φυλακή ακόμη και για μικροπαραβάσεις κατά τον ποινικό κώδικα, ενώ έχουν γί-νει πολύ πιο δύσκολες οι συνθήκες αποφυλάκισης.

Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες

Το κράτος και το κεφάλαιο εξαθλιώνουν τις ζωές μας. Στην τωρινή συ-γκυρία δεν μπορεί να κρυφτεί το ποιος επωφελείται από την καταπίεση της ταξικής/κοινωνικής βάσης. Είναι ξεκάθαρο πως οι ζωές των ανθρώ-πων διαχωρίζονται σε αυτές που έχουν αξία και σε αυτές που δεν έχουν, ανάλογα με το ποιος παράγει και ποιος κερδοφορεί από αυτό… Εμείς μπορεί να αντιλαμβανόμαστε τη κατάσταση στην οποία ζούμε ως προπο-λεμική αλλά αυτό δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει από την παγκό-σμια συνθήκη. Σε χώρες όπως η Παλαιστίνη ή ο Λίβανος επιχειρείται μια συνεχιζόμενη γενοκτονία με τους ανθρώπους εκεί να βιώνουν καθημερι-νά την βαρβαρότητα του πολέμου καθώς και να αντιστέκονται σε αυτόν. Το ελληνικό κράτος βρίσκεται όλο και πιο βαθιά στο πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ αφού ολοένα συνάπτει και νέες διακρατικές συμφωνίες οι οποίες συντηρούν την πολεμική μηχανή. Εντός λοιπόν αυτής της πολεμι-κής προετοιμασίας, η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο αβίωτη με την ακρίβεια και την επισφάλεια. Για αυτό το λόγο προάγεται το αφήγημα της εθνικής ενότητας ως η λύση στα προβλήματά μας, για να επιτευχθεί η σύγχυση στο ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του προλεταριάτου. Με τη φασιστικοποίηση που έχει επέλθει, έχει αποκρυσταλλωθεί ως κάτι κα-θημερινό και συνηθισμένο η εικόνα πνιγμένων μεταναστών στα ανοιχτά του Αιγαίου. Παράλληλα τα αφεντικά θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των εργατριών ενώ μετράμε 200 και πλέον εργοδοτικές δολοφονίες το χρόνο. Η Βιο-λάντα, η Motor Oil, η πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο δεν είναι μεμονωμέ-να παραδείγματα αλλά αποτελέσματα της πολιτική του κράτους και του κεφαλαίου. Και εδώ διαφαίνεται για ακόμη μία φορά η ταξική φύση της αστικής δικαιοσύνης: ο εκάστοτε Βαρδινογιάννης και ο εκάστοτε Τζιωρ-τζιώτης δεν θα πληρώσουν ποτέ για τα εγκλήματά τους από το σύστημα που συντηρεί τα κέρδη τους και που την ίδια στιγμή εξαπολύει ανθρωπο-κυνηγητό σε όποια επιλέγει το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης σε αυτό το σάπιο κόσμο.

Είμαστε εδώ να πιάσουμε το νήμα της αντίστασης από εκεί που το άφησε ο σύντροφός μας...

Η δράση και μόνο του συντρόφου μας Κυριάκου είναι εκεί για να υπεν-θυμίζει πως η ένοπλη αντιπαράθεση με την εξουσία δεν αποτελεί κά-ποιου είδους πρωτοπορίας, αποκομμένη από τους ευρύτερους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες αλλά αναπόσπαστο κομμάτι ενός κινήματος που θέλει να λέγεται επαναστατικό. Δεν λειτουργεί αντιπαραθετικά η αντα-γωνιστικά με τους δημοσίους αγώνες αλλά συνδυαστικά και σκοπός εί-ναι η επίτευξη μιας δυναμικής και αλληλοτροφοδοτούμενης σχέσης. Υπε-ρασπιζόμενες όλα τα μέσα αντίστασης στο κατεστημένο, θα συνεχίσουμε με πείσμα και επιμονή να παλεύουμε για μια ζωή αδούλωτη. Γιατί η ζωή αποκτά αξία όταν μαθαίνεις να μάχεσαι και για αυτή της διπλανής σου.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΣΑΡΑ ΚΑΙ ΣΑΝΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑ-ΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ 01/07

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση της 01/07 στη Θεσσαλονίκη

Αποσπάσματα από την πολιτική δήλωση της Μαριάννας στη δίκη των Αμπελοκήπων

«Βρίσκομαι, σήμερα ενώπιον σας 1,5 χρόνο μετά την έκρηξη, τον θάνατο του συντρόφου μου, Κυριάκου Ξυμητήρη, και τον δικό μου βαρύ τραυμα-τισμό. Δεν νιώθω όμως κατηγορούμενη, επειδή δεν θα μου το επέτρεπε η συνείδησή μου και η πολιτική μου υπόσταση. Δεν μπορώ να νιώσω κατη-γορούμενη απέναντι σε έναν καταπιεστικό μηχανισμό, που είναι εδώ για να εξυπηρετεί τις επιταγές του συστήματος. Ένα σύστημα που και εγώ, τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου, αγωνίζομαι εναντίον του, αλλά και ο ίδιος μου ο σύντροφος αγωνιζόταν.Είμαι εδώ πιο πολύ από τη θέση της κατήγορης, ενάντια στην εργα-λοιοποίηση του θανάτου του συντρόφου μου, της δικής μου απαράδεκτης και εκδικητικής μεταχείρισης από την αντιτρομοκρατική· κατήγορη για το διογκωμένο κατηγορητήριο και την αυθαίρετη δίωξη των υπολοίπων συγκατηγορουμένων μου. Βρίσκομαι εδώ όμως και για να αναδείξω και να υπερασπιστώ το δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά σε συνθήκες όπου η καθημερινότητα χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από τη βία, ο πόλεμος αποτελεί για τα περισσότερα κράτη μία λύση, και μόνο η επιβίωσή μας είναι πραγματικά ένα μεγάλο στοίχημα [...][...] Από τους Αναρχικούς της Βαρκελώνης και τους ΕΛΑΣΙΤΕΣ της Αντί-στασης που πολέμησαν ενάντια στο τέρας του ναζισμού. Από τους Μαπού-τσε και τις Κούρδισσες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα στη γη ενάντια στους αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές. Από τους Αϊτινούς και τις Παλαι-στίνιες που δεν άντεξαν τον δυτικό επεκτατισμό. Αλλά και από τους πεσό-ντες της RAF, Ulrike Meinhof Baader, Ensslin που αγωνίστηκαν στη κοιλιά του κτήνους υπερασπίζοντας στους αγώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Από τη Margarita Cagol των Ερυθρών Ταξιαρχιών και από τους ένοπλους προλεταριακούς πυρήνες που φέραν τις συγκρούσεις στις σύγ-χρονες Μητροπόλεις. Τους/τις πεσόντες του IRA και της ΕΤΑ που αγω-νίστηκαν κατά χιλιάδες για αυτοδιάθεση και αυτοθέσμιση. Αλλά και τους νεκρούς συντρόφους που έπεσαν στα στενάκια της Αθήνας, του Ρέντη, του Γκύζη, της Δάφνης. Τον Χρήστο Κασίμη, τον Χρήστο Τσουτσουβή, το Χρι-στόφορο Μαρίνο, το Μιχάλη Πρέκα και το Λάμπρο Φούντα. Ανθρώπων των οποίων το ήθος, η επιμονή και η ευρηματικότητα δεν τους επέτρε-ψε να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους στη ζωή, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία. Πίστεψαν σε έναν κόσμο όπου ο ανθρώπινος σκοπός δεν θα εί-ναι η εργαλειακή αντιμετώπιση των σχέσεων, της γνώσης και της φύσης. Η κοινωνία δεν θα είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ο άνθρωπος δεν θα αντιμετωπίζεται ως φορέας δεξιοτήτων και προσόντων χρήσιμα μόνο για εκμετάλλευση. Ανθρώπους που πίστεψαν σε έναν κόσμο ο οποίος δεν με-τρά τα πάντα με όρους αποτελεσματικότητας και κυριαρχίας.Και ο θάνατός τους, όπως και ο θάνατος του Κυριάκου Ξυμητήρη, είναι μια απέραντη κατάφαση ζωής, μια ανανέωση της ελπίδας. Δεν είναι ήττα ούτε διακοπή, είναι μια παύση που δίνει αφορμή για νέο ξεκίνημα. Διότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο ξεχωριστοί ζουν ανθρώπινα. Και ζουν ανθρώπι-να διότι ζουν επικίνδυνα. Και ζουν επικίνδυνα γιατί η καλοσύνη δεν είναι ασφαλής, αλλά αξίζει διότι το να αγαπάς, το να αναλαμβάνεις ευθύνη, το να δεσμεύεσαι είναι ηθικά αναγκαίο. Διότι η ηθική απαιτεί δέσμευση. Η δέσμευση απαιτεί ρίσκο και το ρίσκο φέρνει ευαλωτότητα. Η ευαλωτότητα όμως δεν είναι ελάττωμα. Είναι το τίμημα της ανθρωπινότητας. Και ο σύ-ντροφός μου αυτό το επέλεξε. Το να είναι, ακόμη και σήμερα, άνθρωπος. Και εγώ δεν μπορώ παρά να στέκομαι περήφανα δίπλα του. Με οποιοδή-ποτε κόστος, με σταθερότητα, και με όση φωνή αντέχει ακόμα να μιλάει».