kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κάτω το κράτος – Κάτω η εξουσία | Πολυτεχνείο 2026

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Σήμερα, 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, οι εξουσιαστές συνεχίζουν με την ίδια επιμονή την ίδια επιχείρηση: να μετατρέψουν μια εξέγερση σε μνημόσυνο και ένα ανοιχτό ζήτημα σε κλειστό κεφάλαιο της ιστορίας. Όμως το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια «φοιτητική διαμαρτυρία για τη δημοκρατία», όπως θέλει να το παρουσιάζει η επίσημη ιστορία. Ήταν εξέγερση. Τον Νοέμβρη του 1973 χιλιάδες φοιτητές, νέοι και νέες, εργάτες και άνεργοι κατέλαβαν το Πολυτεχνείο, έστησαν οδοφράγματα στους γύρω δρόμους, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής και μετέτρεψαν το κατειλημμένο συγκρότημα σε εστία ανοιχτής αμφισβήτησης κάθε εξουσίας. Τα συνθήματα που γράφτηκαν στους τοίχους και ακούστηκαν από τον σταθμό των εξεγερμένων ξεπερνούσαν κατά πολύ την απλή αντίθεση στη χούντα: ήταν συνθήματα ενάντια στο κράτος, στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό, για την αυτοοργάνωση και την κοινωνική απελευθέρωση. Γι' αυτό το καθεστώς απάντησε με τανκς, σφαίρες και νεκρούς, και γι' αυτό η εξέγερση ξεπέρασε από την πρώτη στιγμή τις κομματικές καθοδηγήσεις που προσπάθησαν να τη συγκρατήσουν. Αυτό ακριβώς το εξεγερσιακό περιεχόμενο επιχειρούν εναγωνίως να σβήσουν, κλείνοντας τον κύκλο της διαρκούς ανταρσίας που άνοιξε στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο. Κι όμως, είναι πιο φανερό από ποτέ πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτέλεσε το τέλος αλλά την αρχή μιας μακράς σειράς αγώνων, συγκρούσεων και εξεγέρσεων των ριζοσπαστικότερων τμημάτων της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας. Το περιεχόμενο και τα προτάγματά της δεν ανήκουν στο παρελθόν, όπως θα ήθελαν όσοι επιχειρούν να την εγκλωβίσουν σε κομματικές γενεαλογίες και επετειακά τελετουργικά• ανήκουν στο μέλλον. Το πνεύμα του Νοέμβρη παραμένει ζωντανό παρά τη μακροχρόνια επιχείρηση διαστρέβλωσης και καπηλείας από όσους το χρησιμοποίησαν για να οικοδομήσουν έναν μυθικό, αιματοβαμμένο βωμό της δημοκρατίας, ιδεολογικό θεμέλιο της μεταπολιτευτικής εξουσίας. Το Πολυτεχνείο δεν θα γίνει ποτέ ο καθαγιασμένος μύθος των επίσημων τελετών, των υπουργικών στεφανιών και των πρυτανικών πρωτοκόλλων. Θα παραμένει σημείο αναφοράς μιας εξέγερσης που άλλοτε ξεσπά κι άλλοτε υποβόσκει και που ακόμα και σήμερα δεν έχει κατασταλεί. Από τις μαθητικές καταλήψεις του 1991, τις μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις του 2002-03, τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07, την κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του '08 και τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 2010-12, τις μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2021 ενάντια στον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη και την πανεπιστημιακή αστυνομία, μέχρι το κοινωνικό ξέσπασμα για το έγκλημα των Τεμπών το 2025 και το νέο κύμα μαθητικών και φοιτητικών αγώνων αυτού του φθινοπώρου, τα προτάγματα των εξεγερμένων του '73 αποτέλεσαν και αποτελούν διαχρονικά ζητούμενα που αναπνέουν αδιάκοπα στην καρδιά των αγώνων.
Απέναντι στη διαστρέβλωση των νοημάτων της εξέγερσης από τους λακέδες του κράτους, απέναντι στο αφήγημα περί «νίκης της δημοκρατίας», ορθώνεται η ίδια η πραγματικότητα που τους διαψεύδει. Η φτώχεια και η εξαθλίωση των καταπιεσμένων, η ακρίβεια που ροκανίζει μισθούς και συντάξεις, η στέγαση που έχει μετατραπεί σε πολυτέλεια, ο αποκλεισμός μεγάλων κοινωνικών κομματιών από τα βασικά κοινωνικά αγαθά, οι βασανισμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι συλλήψεις των αγωνιζόμενων δεν σταμάτησαν ποτέ. Οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει και καταστρέφει τις κοινωνίες και τον φυσικό κόσμο. Αυτό μαρτυρούν οι πέντε εργάτριες που χάθηκαν στη νυχτερινή βάρδια της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα τον περασμένο Γενάρη και οι δεκάδες εργάτες που δολοφονούνται κάθε χρόνο στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας. Αυτό αποδεικνύει η δίκη για το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς, που σέρνεται στη Λάρισα από αναβολή σε αναβολή, την ώρα που οι πολιτικοί προϊστάμενοι της συγκάλυψης μένουν μακριά από το εδώλιο. Αυτό αποδεικνύουν τα χιλιάδες καμένα στρέμματα δάσους κάθε καλοκαίρι, η Θεσσαλία που ακόμα δεν έχει συνέλθει από τον πνιγμό της στη λάσπη, οι δολοφονημένοι Ρομά από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ., οι δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα υδάτινα και χερσαία σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο και στα αστυνομικά τμήματα. Η υλοποίηση μιας άκρως επιθετικής πολιτικής αναδιαρθρώσεων σε όλα τα κοινωνικά πεδία κινείται παράλληλα με τη στοχοποίηση και καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στο σύνολό τους: εκκενώσεις καταλήψεων και διώξεις καταληψιών, σκευωρίες και συλλήψεις αγωνιστών, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Μέσα στα πανεπιστήμια η πρυτανική εξουσία λειτουργεί πλέον ως προέκταση του κατασταλτικού μηχανισμού, με τον αναρχικό φοιτητή Ζ.Μ. να καταδικάζεται πρωτόδικα σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Η κατασταλτική εκστρατεία έχει σαφή στόχο την επιβολή ενός καθεστώτος τρομοκρατίας, μιας κοινωνικής συνθήκης όπου θα κυριαρχεί η σιωπή, ο φόβος και η υποταγή. Αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός, η αλλαγή της κοινωνικής συνείδησης και η εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων είναι οι προϋποθέσεις για το βάθεμα των όρων επιβολής. Κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να καθυποτάξουν κάθε φωνή που αρθρώνεται ενάντια στους σχεδιασμούς τους, είτε με την αστυνομία και την καταστολή είτε με την αναβάθμιση του νομικού και θεσμικού τους οπλοστασίου.
Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος, προσδεδεμένο πλήρως στο δυτικό άρμα κυριαρχίας, έχει περάσει από τη διπλωματική στήριξη στην ενεργή εμπλοκή στον πόλεμο. Από τις 28 Φλεβάρη, όταν ξεκίνησαν οι αμερικανοϊσραηλινοί βομβαρδισμοί στο Ιράν, η βάση της Σούδας παραμένει στη διάθεση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, ελληνικές συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία αναχαιτίζουν πυραύλους, ελληνικά μαχητικά και φρεγάτες αναπτύσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ οι στρατιωτικές σχέσεις συνεργασίας με το κράτος του Ισραήλ βαθαίνουν ολοένα. Στη Γάζα η γενοκτονία συνεχίζεται πίσω από το προπέτασμα μιας «εκεχειρίας»: πάνω από 74.000 Παλαιστίνιοι έχουν δολοφονηθεί σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Γάζας, σχεδόν 1.500 από αυτούς μετά την υποτιθέμενη κατάπαυση πυρός του Οκτώβρη του 2025, ενώ στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων διώκονται όσοι και όσες αγωνίζονται για τη λευτεριά της Παλαιστίνης. Τον λογαριασμό του πολέμου τον πληρώνουμε κι εδώ: με την εκτόξευση των τιμών της ενέργειας και των βασικών αγαθών, με τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προγραμμάτων την ώρα που η δημόσια παιδεία και υγεία καταρρέουν, με την εθνικιστική υστερία και την καλλιέργεια του κλίματος «εθνικής ενότητας» που καλεί τους καταπιεσμένους να σωπάσουν μπροστά στον «εξωτερικό κίνδυνο».
Απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, για ακόμη μια φορά να προτάξουμε την αξιοπρέπεια, την αντίσταση, την αλληλεγγύη. Ο μαθητικός και φοιτητικός κόσμος έχει ήδη δείξει τον δρόμο: στις 21 Οκτώβρη και στις 5 Νοέμβρη μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί κατέβηκαν στους δρόμους δεκάδων πόλεων, την ίδια ώρα που σε όλη την Ευρώπη ένα νέο κύμα αγώνων της νεολαίας συναντιέται με τις απεργίες των εργαζομένων. Απέναντι στην υποτίμηση της ζωής μας, τη φτωχοποίηση και την καταπίεση, απέναντι σε πολέμους και εθνικισμό, απέναντι σε κράτη και αφεντικά που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, να εντείνουμε τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και να δώσουμε μαζικό, μαχητικό και ταξικό περιεχόμενο στη γενική απεργία της 25ης Νοέμβρη. Να σταθούμε όλοι και όλες μαζί στον δρόμο και στους αγώνες της κοινωνικής αντίστασης και της ταξικής αλληλεγγύης. Να αγωνιστούμε συλλογικά και από τα κάτω ενάντια στους δυνάστες μας, να δυναμώσουμε και να περιφρουρήσουμε τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής και να οργανώσουμε νέες. Να υπερασπιστούμε τα πανεπιστήμια ως ελεύθερο δημόσιο χώρο, κατακτημένο με αίμα καθόλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, απέναντι στην πρυτανική και αστυνομική πειθάρχηση, απέναντι στην απονέκρωσή τους που ανοίγει τον δρόμο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και απέναντι σε όποιον επιχειρεί να επιβληθεί δια της ισχύος και να διαχειριστεί τους χώρους των αγώνων σαν ιδιοκτησία του. Χωρίς να έχουμε αυταπάτες για τον ρόλο των θεσμών, χωρίς να προσφέρουμε καμία συναίνεση στη διαχείριση της ζωής μας, να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω σε όσα έχουμε κατακτήσει και διαρκώς διακυβεύονται, και να κάνουμε τους χώρους όπου εργαζόμαστε, φοιτούμε και ζούμε εστίες αντίστασης και αγώνα.
Η παραστρατιωτικού τύπου επίθεση, που οργανώθηκε ενάντια σε αναρχικούς συντρόφους και συντρόφισσες το πρωί της 15ης Νοέμβρη του 2025 μέσα στον ίδιο τον χώρο του Πολυτεχνείου από την ΑΡ.ΑΣ/ΕΑΑΚ, αποτέλεσε την κορύφωση της διαχρονικής στρατηγικής επιβολής δια της ισχύος της συγκεκριμένης παρακρατικής γκρούπας: ένα αντιαναρχικό πογκρόμ που η πρυτανεία του ΕΜΠ δεν άργησε να αξιοποιήσει για να ξαναγράψει το πλαίσιο του τριημέρου στα μέτρα των θεσμών. Γιατί όπως ακριβώς το κράτος επιδιώκει να πειθαρχήσει τα πανεπιστήμια, έτσι και όσοι παλεύουν να ελέγχουν τα γραφειοκρατικά απομεινάρια του φοιτητικού κινήματος αποστρέφονται θανάσιμα τους ανοιχτούς, μαζικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες, και βλέπουν στον αναρχισμό, μια πραγματικά ανερχόμενη δύναμη μέσα στη νεολαία και στην πιο οργανωμένη και κοινωνική μορφή του, τον σημαντικότερο εχθρό τους: το ακηδεμόνευτο ελευθεριακό πνεύμα της κοινωνικής αντίστασης. Απέναντι σε όλα αυτά, όσο αναγκαία είναι η απομόνωση τέτοιων πρακτικών, άλλο τόσο σημαντική είναι η προστασία του ίδιου του Πολυτεχνείου ως ανοιχτού δημόσιου χώρου, μέσα από τον οποίο μπορούν να αναγεννηθούν οι αγώνες του μέλλοντος. Και ο αναρχισμός μας, ακατάβλητος και μαχητικός, έρχεται από πολύ μακριά για να βρει εμπόδιο σε όσους λογαριάζουν το Πολυτεχνείο για ιδιοκτησία τους. Βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν πάντα, στον δρόμο, στα αμφιθέατρα και στον χώρο της εξέγερσης, με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στο μέλλον, εκεί όπου το αναρχικό κίνημα έχει κυριολεκτικά ματώσει καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης για να κατακτήσει έναν χώρο ελευθερίας που χωρά όλες τις ριζοσπαστικές φωνές.
Απέναντι στον πόλεμο, που αποτελεί μονόδρομο σωτηρίας για το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, απέναντι στο σχέδιο αλληλοεξόντωσης των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, απέναντι στον εθνικισμό, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό κάθε πόλου, η μόνη ελπίδα είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και η οργανωμένη αντεπίθεση των από τα κάτω. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και απομυζά μια κάστα εξουσιαστών, και η οργάνωση του αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση, για έναν κόσμο κοινοκτημοσύνης, ειρήνης, αλληλεγγύης και ελευθερίας, μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΕΣ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα: Πλ. Κλαυθμώνος, 15.00 - Προσυγκέντρωση Πολυτεχνείο, 13.00
Θεσσαλονίκη: Πολυτεχνείο, 17.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων