Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026 στις 18.30
Συγκέντρωση για το Δικαίωμα στη Στέγαση
ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ
Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ - ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
Στηρίζουμε την συγκέντρωση για το δικαίωμα στην στέγαση |Ημέρα δράσης: Τετάρτη 11/11, 18:30, Πάρκο Ν.Παπάζογλου, Κάτω Τούμπα
Από το πρωί της Δευτέρας 2/11 και για μια εβδομάδα περίπου, στην Κάτω Τούμπα, στην οδό Καππαδοκίας 64, δόθηκε ένας σκληρός συλλογικός αγώνας με κύριο στοιχείο του την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη. Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, εργαζόμενοι, φοιτήτριες, συνταξιούχοι, φίλαθλοι αθλητικών ομάδων, μετά από καλέσματα σωματείων, πολιτικών οργανώσεων και συλλογικών φορέων της πόλης, συγκεντρώθηκαν ξανά και ξανά, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έξω από την οικία ηλικιωμένου ζευγαριού με σοβαρά θέματα υγείας, που κινδύνευε να πεταχτεί στον δρόμο από την μια στιγμή στην άλλη, αφού οι τράπεζες και τα κοράκια των funds έβγαλαν στο σφυρί το σπίτι τους κοψοχρονιά.
Ο κύριος Λαοκράτης και η κυρία Γεωργία είχαν μπει εγγυητές σε δάνειο του γιου τους για άλλο σπίτι, το οποίο ο τελευταίος δεν κατάφερε να ξεπληρώσει. Η τράπεζα επέλεξε με δόλο να βγάλει πρώτα στο σφυρί το σπίτι στην Καππαδοκίας σε εξευτελιστική τιμή, ώστε να έχει διπλό όφελος. Ο νέος ιδιοκτήτης, ένα μεσιτικό γραφείο, θέλησε να αδειάσει το σπίτι γρήγορα από τους μέχρι πρότινος ιδιοκτήτες του ώστε να το εκμεταλλευτεί, παρά τα αιτήματα για αναβολή της έξωσης μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ακύρωσης του πλειστηριασμού. Μάλιστα, επιχείρησε να αλλάξει τις κλειδαριές στα μουλωχτά, παρουσία δικαστικού επιμελητή. Εν τέλει, ήταν η συνεχής μαζική κινητοποίηση έξω από το σπίτι και η κοινωνική αλληλεγγύη που πίεσαν ώστε, τουλάχιστον, η έξωση να αναβληθεί και το ζευγάρι να παραμείνει στο σπίτι μέχρι τις 8 του Γενάρη.
Η υπόθεση αυτή είναι μόνο ένα από τα εκατοντάδες παρόμοια καθημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι της τάξης μας πετιούνται στον δρόμο, αφού οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έχουν πάρει φωτιά. Άνθρωποι που πείστηκαν -μέσα και από τις υποσχέσεις των τραπεζών- να πάρουν στεγαστικό δάνειο σε μια άλλη περίοδο, αρκετές φορές ακόμη και πριν από το ξέσπασμα της κρίσης και από την μια μέρα στην άλλη έχασαν τις δουλειές τους ή τους πετσοκόφτηκαν οι μισθοί και άρα αδυνατούν να ξεχρεώσουν. Ακόμη και μια καθυστερημένη δόση είναι αρκετή για τις τράπεζες και τα funds ώστε να βάλουν χέρι στα σπίτια των φτωχών ανθρώπων.
Ταυτόχρονα, για όσους και όσες ζουν στο ενοίκιο, τα πράγματα είναι εξίσου άσχημα. Οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευθεί και το κόστος στέγασης καλύπτει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων ενός νοικοκυριού. Το ζήτημα ξεκινάει από τους μικρούς και μεσαίους ιδιοκτήτες σπιτιών που, σε συνεργασία με τα μεσιτικά γραφεία, προσπαθούν να αποκομίσουν όσο μεγαλύτερο κέρδος γίνεται από τους ενοικιαστές, ενώ χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι να μείνουν και επεκτείνεται στα μεγάλα funds, κυρίως από χώρες του εξωτερικού -με τα ισραηλινά να κατέχουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας- αγοράζουν ολόκληρα κτίρια και τα μετατρέπουν σε AirBnB και άλλα σχήματα βραχυχρόνιας μίσθωσης, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τις τιμές και αυξάνοντας την έλλειψη των διαθέσιμων κατοικιών. Σε αυτό συμβάλει και η λεγόμενη golden visa, δηλαδή η παροχή άδειας παραμονής στην χώρα σε όσους πραγματοποιήσουν μεγάλες επενδύσεις σε ακίνητα. Εξαιτίας όλων των παραπάνω, αλλάζει ο χαρακτήρας ολόκληρων γειτονιών, οι οποίες χάνουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους και μεταμορφώνονται σε τουριστικά και επενδυτικά hubs, ενώ η στέγη πλέον παύει να αποτελεί δικαίωμα και ανάγκη και μετατρέπεται σε εμπόρευμα.
Φυσικά δεν ξεχνάμε πως η πλειοψηφία όσων νομοθέτησαν διαχρονικά για όλα τα παραπάνω, είτε δεξιοί, είτε κεντρώοι, είτε "αριστεροί", ζουν πλουσιοπάροχα και κατέχουν, μερικές φορές, ακόμη και δεκάδες σπίτια. Δεν θα μπορούσαν ποτέ -και δεν θέλουν άλλωστε- να έχουν καμία σχέση με τα προβλήματα των απλών ανθρώπων της τάξης μας και ούτε έχουν καμία έγνοια για αυτά.
Για εμάς η μοιρολατρία και η αποδοχή της ήττας, του ξεσπιτώματος των φτωχών ανθρώπων και γενικότερα μιας ζωής ρημαγμένης, δεν αποτελεί επιλογή. Από τις κινητοποιήσεις των χιλιάδων Ισπανών ενάντια στην έξωση της ηλικιωμένης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ στην Μαδρίτη μερικούς μήνες πριν, μέχρι και την -μερική έστω- νίκη του κινήματος αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας στην Κάτω Τούμπα, επιβεβαιώνονται όλα όσα πιστεύουμε: Ο αγώνας ενάντια σε όσους μας εκμεταλλεύονται και μας καταπιέζουν δεν είναι μάταιος, είναι αναγκαίος. Και πρέπει να είναι συλλογικός και μαζικός. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε τις ζωές μας πίσω.
Συλλογικός, αδιαμεσολάβητος αγώνας, λοιπόν, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας: Στους εργασιακούς μας χώρους, τις σχολές μας, τις γειτονιές μας. Να χτίσουμε όλοι και όλες μαζί την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να χαλάσει τα σχέδια των καταπιεστών και των εκμεταλλευτών μας. Μέχρι ένας άλλος κόσμος αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας να μην φαντάζει πια ουτοπία.
Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
