Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026 στις 19.30
Εκδήλωση με προβολή slides και συζήτηση με αντιδικτατορικό αγωνιστή
Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει! Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, ήταν Εξέγερση αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική
από Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)
Ταξική Αντεπίθεση | Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει! Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, ήταν Εξέγερση αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική!
53 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου που άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή της επταετούς αμερικανοκίνητης δικτατορίας.
Μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου, αλλά και στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων τα γεγονότα της Εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 αποτέλεσαν την κορύφωση των πολύμορφων μαχητικών διαδικασιών αγώνα που αναπτύχθηκαν σε όλη την διάρκεια της χούντας. Σε συνθήκες παρανομίας, άλλοτε μέσα από μαζικούς αγώνες στον δημόσιο χώρο, άλλοτε μέσα από μειοψηφικούς, αντάρτικους σχηματισμούς, το αντιστασιακό υποκείμενο κατάφερε να καταδείξει το ταξικό υπόβαθρο, τον φασιστικό χαρακτήρα και τις υπερατλαντικές εξαρτήσεις του καθεστώτος και παράλληλα να συγκροτήσει τις αντίστοιχες οργανωτικές δομές, συμβάλλοντας με ανυπολόγιστο κόστος στην ανατροπή του.
Λίγους μόνο μήνες μετά την 21η Απριλίου 1967, και ενώ η προδικτατορική στοίχιση της επίσημης Αριστεράς πίσω από το Κέντρο ρίχνει βαριά τη σκιά της τόσο στην προετοιμασία του λαϊκού κινήματος απέναντι στο ενδεχόμενο της δικτατορίας όσο βέβαια και στην άμεση ανάπτυξη ενός μαχητικού αντιδικτατορικού κινήματος, μια στρατηγική συντριβής του κινήματος και εδραίωσης παράλληλα κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών που θα καθιστούσαν αδύνατη τη μελλοντική επανεμφάνισή του, βρίσκεται σε τροχιά ταχύτατης υλοποίησης.
Φραγμό σε αυτή την πορεία υποχώρησης του λαϊκού κινήματος θα βάλουν οι πρώτοι μαχητικοί πυρήνες του κομμουνιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που αποστοιχίζονται από την πνιγηρή κηδεμονία της ρεφορμιστικής Αριστεράς, διεκδικώντας μια νέα σύνδεση με την επαναστατική εμπειρία των παλαιότερων γενεών, και ανανεώνοντας παράλληλα την τακτική και τη στρατηγική του επικοινωνώντας με τις σύγχρονες τάσεις του διεθνούς επαναστατικού κινήματος στη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Ευρώπη.
Λίγο πριν η καταστολή δημιουργήσει μη αντιστρέψιμα τετελεσμένα στο κίνημα, η επαναστατική τάση που ενυπήρχε στο εσωτερικό του θα κάνει ως «ώριμο τέκνο της ανάγκης» την εμφάνισή της, στρέφοντας την πορεία του προς άλλη κατεύθυνση, που ως επόμενο σταθμό θα έχει, μέσα από μια αναπόφευκτα αντιφατική πορεία διεργασιών, την ανάπτυξη και τη μαζικοποίηση ενός πολύμορφου αντιδικτατορικού κινήματος. Ενός κινήματος που σπάει το φόβο, ξαναβγαίνει στο δρόμο, αντιμετωπίζει δυναμικά την τρομοκρατία, «κρατάει γερά» στα βασανιστήρια και τις εξορίες, παράγει πολιτισμό και τραγουδάει ποίηση, ενός κινήματος που δίνει πολιτική υπόσταση και μορφή στην πηγαία λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στη Χούντα και τους πάτρωνες της.
Οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι δυναμικές και ένοπλες ενέργειες στα χρόνια της δικτατορίας κατέστησαν ορατή και δημόσια την αντίσταση του συλλογικού υποκειμένου και ταυτόχρονα αποτέλεσαν τον καταλύτη για ευρύτερες κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ έβαλαν τα θεμέλια για τη συνέχιση της επαναστατικής πάλης στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ειδικότερα η δυναμική αντιδικτατορική αντίσταση μέσα σε συνθήκες ακραίας καταστολής, κατέδειξε κοινωνικά ότι η δικτατορία δεν ήταν άτρωτη και ότι το ζήτημα της σύγκρουσης με τη Χούντα είναι ένα άμεσο ρεαλιστικό επίδικο, ενώ ανέδειξε και συνολικά προτάγματα που ξεπερνούσαν τον στόχο της ανατροπής της χούντας, στην προοπτική της συνέχισης του επαναστατικού αντικαπιταλιστικού /αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας.
53 χρόνια μετά, το αστικό σύστημα επιχειρεί πεισματικά να σβήσει τον φάρο αντίστασης του Πολυτεχνείου αντιλαμβανόμενο την ιστορική του φόρτιση, την πηγή 'έμπνευσης που συνεχίζει να αποτελεί για χιλιάδες νέους και νέες και τον κόσμο της εργασίας, τη διαχρονική επικαιρότητα του, πόσο μάλλλον σήμερα σε συνθηκες πλήρους μετατροπής της χώρας σε στρατιωτική βαση ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραηλ, σε συνθήκες ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου, έντασης της κρατικής τρομοκρατίας και εκφασισμού. Στην κατευθυνση αυτή επιχειρεί να απονευρώσει και να καταστείλει τα επαναστατικά περιεχόμενα που φέρει. Ειδικότερα, η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, με ιδεολογικό όχημα την συντριβή της «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» στην μεταπολίτευση επιχειρεί να απονευρώσει τα τοπόσημα του αγώνα και να επιβάλλει την λήθη της εξουσίας απέναντι στην μνήμη της αντίστασης. Αξιοποιώντας εξουσιαστικά, εκφυλιστικά και απολίτικα φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στο ίδιο το Πολυτεχνείο όσο και ευρύτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους, φαινόμενα που θίγουν το ηθικό πλεονέκτημα της αντίστασης και υπονομεύουν στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας τον ίδιο τον χαρακτήρα της Εξέγερσης του Νοέμβρη, στρώνει το έδαφος στους ήδη δρομολογημένους σχεδιασμούς για κλειστό Πολυτεχνείο.
53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στην εκπνοή αυτού που η αστική ιστοριογραφία ονόμασε "κύκλο της μεταπολίτευσης" και στην αυγή μιας νέας ακόμα πιο σκληρής φάσης ταξικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, κι οι τελευταίες αστικοδημοκρατικές ψευδαισθήσεις για "ομαλές περίοδους ειρήνης και ευμερίας" θρυμματίζονται. Η διαρκής επέκταση /συσσώρευση είναι για το κεφάλαιο το θεμέλιο της ύπαρξης του, το κίνητρο και ο σκοπός του. Όμως τα περιθώρια επέκτασης της εκμετάλλευσης και της κερδοφορίας εξαντλούνται, η καπιταλιστική μηχανή ασθμαίνει, ο πολέμος (ταξικός, διακρατικός, ιμπεριαλιστικός) γίνεται μονόδρομος και οι εκπρόσωποι του συστήματος αφηγούνται ιστορίες επιχειρηματικών κολοσσών και χρηματιστηριακών δεικτών που καταρρέουν και βαλτωμένων πολέμων και στρατιωτικών επεμβάσεων.
Την ίδια στιγμή οι φτωχοί, οι προλετάριοι, οι αποκλεισμένοι εκείνοι που ουσιαστικά βιώνουν τις συνέπειες πίσω από στατιστικές απολύσεων, εργατικών δυστυχημάτων, εξώσεων και συσσιτίων κατακλύζουν τα καπιταλιστικά κέντρα αντιστεκόμενοι/ ες με όπλο την εξέγερση, γνωρίζοντας είτε συνειδητά, είτε ενσικτώδικά, ότι καμια εξυγίανση του συστήματος δεν μπορεί να γίνει, όπως και ότι καμιά έστω πρόσκαιρη ανακούφιση από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν χάσει πλούτο, δύναμη και εξουσία ο ταξικός εχθρός. Στο έδαφος αυτό, οι σημαίες των αντιαποικιοκρατικών/αντιιμπεριαλιστικών αγώνων για ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση, για γη και ελευθερία, ανεμίζουν στις προλεταριακές εξεγέρσεις των δυτικών μητροπόλεων, αναγνωρίζοντας τον κοινό εχθρό, στέλνοντας σινιάλο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την αντίσταση του.
Σε πείσμα των κρατούντων, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή, την Αφρική, την Ασία και τη Λ.Αμερική και ο ταξικός ολοκληρωτικός πόλεμος στην Δύση δεν πτοούν τους λαούς παρά τους ατσαλώνουν με θέληση και πίστη στον δρόμο της αντίστασης, στο δρόμο που θεμελίωνει την προοπτική της συγκρότησης ενός διενούς μέτώπου των λαών, ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου που θα επιτίθεται από τα μετόπισθεν των Δυτικών μητροπόλεων και θα αντιστέκεται με λαϊκά αντάρτικα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, στην αποικιοκρατία, στις γενοκτονικές πολιτικές.
53 χρόνια, μετά η ολομέτωπη επίθεση κρατών, κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών εναντίον των λαών συνεχίζεται συντονισμένα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Οι ακραίες συνθήκες ταξικής εκμετάλλευσης και πολεμικών επιδρομών στρώνουν το έδαφος στον φασισμό και διαμορφώνουν ένα περιβάλλον γενικευμένης φτώχιας και έντασης της εκμετάλλευσης από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις (δεξιές και σοσιαλδημοκρατικές) που ως όργανα του κεφαλαίου εκτελούν τις εντολές των οικονομικών τραστ, των μονοπωλίων του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για πολιτικές δημοσιονομικής πειθάρχησης, μόνιμης λιτότητας και φτώχιας.
Μέσα σε αυτόν τον ολοκληρωτικό πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οφείλουμε κι εμείς από την πλευρά μας να «κρατήσουμε γερά» διατηρώντας τα κάστρα της αντίστασης απόρθητα, περιφρουρώντας και διευρύνοντας τις ταξικές διεκδικήσεις και τις λαϊκές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αίμα. Ας "μην καρτεράνε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή" λοιπόν απέναντι στην ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμο που μας εχουν κηρύξει, απέναντι στην καταστολή, τις φυλακίσεις, τις διώξεις. Αντλώντας δύναμη και έμπνευση από τους χιλιάδες αγωνιστές/τριες που δεν έκαναν βήμα πίσω από την πύλη του Πολυτεχνειου ακόμα κι όταν το τανκ τη γκρέμιζε, παίρνοντας κουράγια από την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού και των λαών όλου του κόσμου που μάχονται με το όπλο στο χέρι αλλά και από τις κοινωνικές και ταξικές εξεγέρσεις που πυρπολούν την Ευρώπη Φρούριο, να σηκώσουμε το δικό μας "ατίθασο πύργο", ανοίγοντας το δρόμο για τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις της εποχής μας.
Ολοι/ες στο Πολυτεχνείο στο τριήμερο τιμής και μνήμης για την Εξέγερση κόντρα στους σχεδιασμούς κυβέρνησης, πρυτανικών αρχών
Ολοι/ες στη διαδήλωση στην πρεσβεία των ΗΠΑ στις 17 Νοέμβρη
*Εν όψει της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα πραγματοποιηθούν στα γραφεία μας, (Καλλιδρομίου 49 Εξάρχεια) οι παρακατω εκδηλώσεις. Σήμερα, στις 19.30 η παρουσίαση του βιβλίου του ιστορικού Δημ. Γαρρή με τίτλο "Ο τελευταίος ήρωας, η συγκρότηση της μνήμης του Αλέκου Παναγούλη (1968-1981)" (εκδ. Θεμέλιο)Την Κυριακή 15.11 την ίδια ώρα εκδήλωση με προβολή slides και συζήτηση με αντιδικτατορικό αγωνιστή για τη δυναμική αντισταση κατα την περίοδο της Χούντας. Επίσης την Πέμπτη 19/11 θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Λ. Βαρδαρού «Γυναίκες Μαχήτριες, Μέρος Γ», που μιλά για τους αγώνες των γυναικών τη δεκαετία του 1960 και την περίοδο της Δικτατορίας, καθώς και την καταστολή και τα βασανιστήρια που υπέστησαν
Εικόνες:
