kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πολυτεχνείο, η ρίζα του Ακηδεμόνευτου Αγώνα και των Εξεγέρσεων

Η επιλογή του Πολυτεχνείου ως κέντρου αγώνα των εξεγερμένων (φοιτητ(ρι)ών κι εργατ(ρι)ών) το 1973, σηματοδότησε τη συνέχεια της αντίστασης στη χούντα των (αμερικανο)συνταγματαρχών αλλά και το αποκορύφωμα για την πτώση της. Συνιστά επίσης την υπενθύμιση πως η μπατσο-στρατοκρατία της δημοκρατίας στο σήμερα επικρατεί ακόμα, υποβάλλοντας τις κοινωνίες σε άμεσο κίνδυνο πολέμουκι εξαθλίωσης, κοινωνικής και πολιτικής απομόνωσης, υποταγής και βίας.Το αμερικανικοϊσραηλινό λόμπι εξουσίας εξακολουθεί να κινεί την πολεμική βιομηχανία και είναι υπεύθυνο για τη δολοφονία τεράστιου πλήθους ανθρώπων ανά τη Γη αλλά και γιατις απρόβλεπτες συνέπειες που έπονται.

Το κράτος και οι τράπεζες, ο πρύτανης Χατζηγεωργίου, οι μπάτσοι κι η ΑΡΑΣ, έχουν δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό αποκλεισμού γύρω από το Πολυτεχνείο και τα πανεπιστήμια συνολικότερα, με πολύ χρήμα στη μέση αλλάκαιμε πολιτικά νταλαβέρια βίας και εξουσίας.Οι πρυτανικές αρχές σε συνεργασία με τις τράπεζες, τα funds και τα κόμματα προσπαθούν να στήσουν μια συμμαχία που θα πνίξει κάθε φωνή εξέγερσης μέσα στο τριήμερο.

Το Πολυτεχνείο ως ιστορικό πεδίο σύγκρουσης παραμένει ζωντανό μέχρι και σήμερα -αυτό άλλωστε καταμαρτυρεί το σταθερά επίκαιρο των συνθημάτων του: «ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ» - «ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ», «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός» - «Κάτω η Χούντα» - «Κάτω ο Στρατός»,«Εργάτες, αγρότες και φοιτητές» - «Το προλεταριάτο είναι νεκροθάφτης της μισθωτής εργασίας» - «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα»,«Κράτος = καταστολή» - «Κάτω το Κεφάλαιο» - «Κάτω τοΚράτος», «Κάτω η Εξουσία» - «Γενική Εξέγερση», «Κοινωνική Επανάσταση».

Η αμερικανική αυτοκρατορία (της οποίας σταθερός συνεργάτης στη γενοκτονία παραμένει το ελληνικό κράτος), ξαναμοιράζει μαζί με τις λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη (Ρωσία, Κίνα κλπ.) την ενέργεια και τα σύνορα παγκοσμίως, φροντίζοντας παράλληλα οι σφαγές κι ο ολοκληρωτισμός να καλπάζουν ασταμάτητα, με επιταχυντή την εκ νέου προώθηση της Διεθνούς του Φασισμού. Ο φασισμός, λοιπόν, κράτους και κεφαλαίου καλά κρατεί, το ίδιο κι η«χούντα» που ξεπροβάλλει ως μετασχηματισμένη εκδοχή της δημοκρατίας στα δύσκολα, και φυσικά, ο πόλεμος, η γενοκτονία κι η εξουσία. Όσο ο εχθρός είναι εδώ, εδώ είναι κι ο αγώνας για την κατάλυση κράτους και κεφαλαίου, για τη λευτεριά και για έναν κόσμο κοινοτήτων αλληλεγγύης κι ισότητας.

Με τις εργοδοτικές δολοφονίες της τελευταίας 3ετίας, να τείνουν να ξεπεράσουν το ρεκόρ σφαγής των ολυμπιακών έργων -τούτες τις μέρες, το σφαγείο της Lamda Development στο "Ellinikon"του Λάτση συναγωνίζεται την παραδοσιακά πρωτοπόρο σφαγέα Motor Oil του Βαρδινογιάννη,για τα ηνία της πιο αιματοβαμμένης εταιρείας εφοπλιστικού κεφαλαίου στον ελλαδικό χώρο-, η σύνδεση των αγώνων καθίσταται πιο κομβική παρά ποτέ. Άλλωστε, το 1973, συνέλευση εργαζομένων και γενικότερα μη-φοιτητ(ρι)ών που βρισκόντουσαν στον χώρο του Πολυτεχνείου, κάλεσε στο κτίριο Γκίνη τους/τις εργαζόμενους/ες για να συμμετάσχουν. Ήταν μάλιστα η τακτική των κομματικών αυτή που πάλευε να αποδομήσει την Εργατική Συνέλευση στη συνέχεια, μην κι αυτονομηθεί προς την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, φτάνοντας στο σημείο να μην επιτρέπουν στους/στις εργάτ(ρι)ες (που δεν διέθεταν φυσικά φοιτητική ταυτότητα) να μπαίνουν στο Πολυτεχνείο, με το πρόσχημα ότι είναι ασφαλίτες. Βεβαίως κάθε ασφαλίτης μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα με κάθε προσφερόμενο μέσο. Η χαφιεδολογία δίπλα στην προβοκατορολογία, συνιστούν σταθερά μέσα των λακέδων του κράτους και του κεφαλαίου, κατά την επίθεσή τους προς ό,τι δεν μπορούν να ελέγξουν και το οποίο με ζωτική ανυπότακτη ορμή, απειλεί το καθεστώς τους.

Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή βιώνει εξεγερτικές στιγμές, από το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ιταλία, μέχρι τη Γερμανία και την Ελβετία, την Ισπανία και την Αλβανία. Στο κατώφλι της ενεργειακής, πολιτικής κι οικονομικής διάλυσης της ΕΕ, κι ενώ η στρατιωτικοποίηση κι ο νεοφασισμός επιστρατεύονται πανευρωπαϊκά για την καταστολή της κοινωνικής βάσης, οι αγώνες δείχνουν να πυροδοτούνται. Σε αυτή τη συγκυρία, λοιπόν, τα ιστορικά ορόσημα των εξεγέρσεων, θυμίζουν πως η αντίσταση είναι παρούσα στο εδώ και το τώρα.

Οι αριστεροί υμνητές των διεθνών εξεγέρσεων όσο αυτές βρίσκονται μακριά από μας, βεβαίως εξυμνούν εκ του ασφαλούς την ορμή της σύγκρουσης και το εξεγερμένο πνεύμα. Αρκεί γι' αυτούς, να μείνει ο αγώνας σε απόσταση ασφαλείας και θεάματος, αρκεί να μην απειληθεί η αστική νομιμότητα... Διότι αλλιώς, τα μέσα καταστολής είναι έτοιμα: ηθική κι ιδεολογική υπονόμευση - δολοφονία (λ.χ. προβοκατορολογία - χαφιεδολογία), τάγματα επιτήρησης κι αστυνομικού ελέγχου, από τα ΚΝΑΤ μέχρι την ΑΡΑΣ, μέτωπα προστασίας κι επικύρωσης της δημοκρατικής ισχύος. Παλαιότερα, την πρωτοκαθεδρία είχε το ΚΚΕ με τα ΚΝΑΤ ως εσωτερικός μηχανισμός καταστολής (επίθεση στο κατειλημμένο Χημείο από τα ΚΝΑΤ με επικεφαλής τον Μαλάμη το 1979, περικύκλωση του αναρχικού μπλοκ το 1998 από τα ΚΝΑΤ και συνεργασία τους με τα ΜΑΤ για τις 153 συλλήψεις αναρχικών, περιφρούρηση της Βουλής από τις δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στη γενική απεργία της 20/10/2011, ενώ μαινόταν ο αντιμνημονιακός ξεσηκωμός). Σήμερα τη σκυτάλη έχουν πάρει οι ΛΑΕ/ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ. Τίποτε δεν έχει αλλάξει από το κατάπτυστο φύλλο της Πανσπουδαστικής Νο8 (τον Γενάρη - Φλεβάρη του '74), όταν το ΚΚΕ έκανε λόγο για «τους 350 προβοκάτορες της ΕΥΠ και του Ρουφογάλη - Καραγιαννόπουλου», στο πλαίσιο συνολικής επίθεσης στο εξεγερμένο Πολυτεχνείο του '73. Δεν είναι τυχαία η αποσιώπηση των συγκρούσεων του πεζοδρομίου και των γύρω δρόμων του Πολυτεχνείου εκείνων των ημερών, από την επίσημη κομματική αφήγηση.

Η προβοκατορολογία παραμένει σταθερό κι εδραιωμένο μέσο της καθεστωτικής αντιεξέγερσης, όποτε το κράτος (δεξιό κι αριστερό) ανησυχεί για τη σταθερότητα του οικοδομήματός του. Το ίδιο κι η αγκάλη των μονιασμένων παλλαϊκών μετώπων, που υπόσχεται την ασφάλεια της υποδούλωσης. Όσο κι αν οι τελευταίες ανακαινιστικές μέθοδοι του «κόμματος του λαού», περιλαμβάνουν πού και πού καμιά θεαματική κίνηση προς τους αστυνομικούς φραγμούς, ίσα για το ξέπλυμα στο όνομα του αντιφασιστικού «όλοι μαζί μπορούμε», αν μη τι άλλο ξεχωρίζουμε το μάρκετινγκ του κωμικοτραγικού «κρατικού αντιφασισμού» από τον πραγματικό - ακηδεμόνευτο αγώνα των από τα κάτω.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, χρειάζεται ακόμα περισσότερο να κρατήσουμε τη φλόγα της εξεγερσιακής μνήμης και πράξης αναμμένη. Η μνήμη στέκεται και αντιστέκεται μέσα στον χρόνο, όταν το παρελθόν της μεταμορφώνεται σε ενεργή προσφορά αγώνα στο εδώ και το τώρα. Η απενεργοποίηση του κτιρίου του Γκίνη και μετέπειτα η σταδιακή απονέκρωση του Πολυτεχνείου επέφεραν στρατηγικό χτύπημα στα εδάφη της κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Η αποσύνδεση του Πολυτεχνείου από την εξέγερση, δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλάαποτέλεσε απόρροια πολιτικών επιλογώνκαι τακτικών ομάδων που εδώ και χρόνια,άνοιξαν την πόρτα στη ρεφορμιστική αριστερά (ήδη από την τετραετία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αλλά και της προσπάθειας αλλαγής και διάβρωσης των τρόπων σκέψης και δράσης του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, ακόμη και με ηθική - ιδεολογική υπονόμευση. Όσον αφορά το ποιόν της σοσιαλδημοκρατίας και των ταγμάτων της προς υπεράσπιση των κεφαλαιούχων, της άρχουσα τάξης και των συμφερόντων τους, μέρες που 'ναι, ας θυμηθούμε τη σχέση του Καμμένουτων ΑΝΕΛ (της συγκυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ, στον κοινό παρονομαστή των ΗΠΑ), με τον θεωρητικό προπαγανδιστή της χούντας, Γεωργαλά.*

Το ενωμένο μέτωπο του ρεφορμισμού (θυμίζοντας άλλες ματωμένες ιστορικές σελίδες της αναρχίας, όπως στην περίπτωση λ.χ. του αστικοδημοκρατικο-μπολσεβικικού Λαϊκού Μετώπου της Ισπανίας το 1936-1937, βάσει της τότε σταλινικής ντιρεκτίβας), είναι αυτό που έφερε τη διαλυτική διχαστική νοοτροπία του διαχωρισμού ανάμεσα στους/στις/στα αναρχικούς/ές/ά σε σοβαρούς/ές και μη, προκαλώντας έτσι την περαιτέρω κρατική στοχοποίηση των κομματιών που δηλώνουν την αντιπαράθεσή τους σε τέτοιες πολιτικάντικες τακτικές κι εδραιώνοντας κι άλλο την ευρύτερη κινηματική τάση προς την υποχώρηση και την αφομοίωση από το κράτος. Πρόκειται για τακτικές που προήλθαν μέσα από το σαθρό πλαίσιο ειρήνευσης με τον κομματικό μηχανισμό της σοσιαλδημοκρατίας ΣΥΡΙΖΑ και την ερμηνεία για δήθεν ευκαιριακή απόκτηση προνομίων προς το συμφέρον του κινήματος.

Σημεία καμπής στάθηκαν το Πολυτεχνείο του 2017, με την πρεμιέρα πολιτικοστρατιωτικής συστράτευσης των χωροφυλακών του αριστερού καθεστώτος σε μορφή μετώπου, και στον δρόμο που άνοιξε το προηγούμενο,το εντεταλμένο χτύπημα της 5ης φάλαγγας**, ΑΡΑΣ, το 2025, στον κόσμο της Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών για τη 17Ν, της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας και πολλών ακόμη συντροφιών, με κίνδυνο να χαθούν ακόμα και ζωές.

Η κοινωνική - ταξική εδαφικοποίηση και η επαναφορά απελευθερωτικών χαρακτηριστικών συνάντησης, οργάνωσης και αγώνα αποτελούν τα επίδικα για τη συνέχεια και την καλλιέργεια της επαναστατικής συνείδησης και προοπτικής, καθώς και για τη χειραφέτηση του Πολυτεχνείου από την κρατική καταστολή.

«Μεταπολιτευτικά», οι Αναρχικοί/ές και η άγρια νεολαία δεν αποδέχτηκαν την απάτη της δημοκρατίας, όσο κι αν οι αριστεροί νεκροθάφτες πάσχιζαν να καπηλευτούν σε κάθε «επέτειο» την εξέγερση που και τότε και τώρα πολεμούν, ώστε να φτάσουμε με την τρέχουσα ακροδεξιά κυβέρνηση ΝΔ, στην τελική μουσειοποίηση του Πολυτεχνείου ακόμη και σε υλική μορφή, στην τελική μετατροπή δηλαδή του συγκροτήματος Πατησίων σε μουσείο - μαγαζί, για να ξεχρεωθούν και τα 25 εκατομμύρια των γνωστών τεσσάρων τραπεζών που θα επενδυθούν στην ανάπλασή του.

Δεν ξεχνάμε ότι ο κόσμος της εξέγερσης ήταν αυτός που φρόντιζε σε κάθε «επέτειο» Πολυτεχνείου αλλά και σε άλλες στιγμές ιστορικών αγώνων (μαθητικοί-φοιτητικοί αγώνες, συγκρούσεις κατά την έλευση αμερικανών προέδρων, καταλήψεις για τις δίκες του δολοφόνου του Μιχάλη Καλτεζά, κατάληψη αμέσως μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στην εξέγερση του 2008, καταλήψεις σε αλληλεγγύη με απεργίες πείνας κρατουμένων), να σπέρνει τον τρόμο στα αφεντικά και τους λακέδες τους, δημιουργώντας συγκρουσιακές - εξεγερσιακές καταστάσεις, έτσι ώστε το Πολυτεχνείο να μην είναι απλό θεσμικό πανηγύρι κι αθώα γιορτούλα, όπως θα το ήθελαν οι εξουσιαστές, δεξιοί και αριστεροί. Η υπόθεση του Πολυτεχνείου είναι πάντα ανοιχτή για τον κόσμο που δεν συμβιβάζεται, που δεν συνθηκολογεί, που δεν πουλιέται, που δεν υποδουλώνεται.

Ο αναρχικός χώρος κι ο κόσμος της αυτοοργάνωσης και των ακηδεμόνευτων αγώνων, βρίσκεται σε θέση ευθύνης στην τρέχουσα συγκυρία. Καλούμε σε αυτό το κρίσιμο τριήμερο, με σκοπό την ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα που πρεσβεύει το Πολυτεχνείο κι η ιστορία των αγώνων του.

Καλούμε στη συγκέντρωση ενάντια στις απαγορεύσεις, την αποστείρωση και την καταστολή του τριημέρου του Πολυτεχνείου, την Κυριακή 15/11/2026, στις 10:00 π.μ., εντός του Πολυτεχνείου (ιστορικό κτίριο Γκίνη).

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ - ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Ενάντια στη Διεθνή του Ρεφορμισμού και του Φασισμού

ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών

Νοέμβρης 2026

*Ας θυμηθούμε επίσης στο σημείο αυτό, τη συνεργασία τη γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας το 1918-1919, με τις ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες της Βαϊμάρης (Freikorps), στο άρμα της αντεπανάστασης.

**Όταν ο φασίστας Emilio Mola, ένας από τους διοικητές των εθνικιστών στην Ισπανία του 1936, πλησίαζε για να πολιορκήσει τη Μαδρίτη μαζί με 4 φάλαγγες, υπήρχε ήδη μια 5η (συμπαθούντες του πραξικοπήματος) στο εσωτερικό των δημοκρατικών μέσα στη Μαδρίτη, η οποία όταν θα ερχόταν η ώρα, θα έκανε τη δουλειά της, με σκοπό την αποδυνάμωση της λαϊκής αντίστασης.

πηγή : email που λάβαμε στις 14 Νοεμβρίου 22h