τι; : πορεία θεματική : 25η Νοέμβρη από :

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2026 στις 18.30

2 καλέσματα : 1 2

25η Νοέμβρη: Ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα

25η Νοέμβρη
Ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία

Η έμφυλη βία ήταν και παραμένει δομικό στοιχείο του κράτους, του κεφαλαίου και της πατριαρχίας. Ενός συστήματος εξουσίας όπου οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι παιδοβιασμοί και τα κυκλώματα τράφικινγκ προωθούνται και συγκαλύπτονται από τους κρατικούς θεσμούς και την αστυνομία. Του ίδιου συστήματος εξουσίας, όπου προσφύγισσες και μετανάστριες εξευτελίζονται και κακοποιούνται στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονούνται στα κέντρα των πόλεων, όπου οι διακρίσεις και οι επιθέσεις σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας διαρκώς πληθαίνουν, όπου οι φτωχές και οι εργάτριες βρίσκονται αντιμέτωπες με παρενοχλήσεις, απολύονται λόγω εγκυμοσύνης, δολοφονούνται στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, όπως αυτό της "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, ενώ ταυτόχρονα οι αντικοινωνικές αναδιαρθρώσεις σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας οξύνουν τις συνθήκες εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Ταυτόχρονα η έμφυλη βία σε συνθήκες πολέμου και γενοκτονίας αποτελεί όπλο καθυπόταξης, όπως επίσης μέσο τρομοκράτησης και καταστολής των αγωνιζόμενων και εξεγερμένων από τα σώματα ασφαλείας. Οι θεσμικές επέτειοι και οι υποκριτικές διακηρύξεις δεν είναι παρά το προσωπείο αυτού ακριβώς του συστήματος, το οποίο γεννά, θρέφει και συγκαλύπτει την έμφυλη βία.
Η χειραφέτηση δεν θα έρθει από τους καταπιεστικούς θεσμούς των κυρίαρχων, που στόχο έχουν την υποταγή, την εκμετάλλευση και τον κατακερματισμό των καταπιεσμένων. Θα κατακτηθεί στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, μέσα από την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και τον αγώνα. Στεκόμαστε στο πλευρό των εξεγερμένων γυναικών σε κάθε γωνιά του πλανήτη: στην Παλαιστίνη, στο Σουδάν, στο Ιράν, στο Μεξικό και παντού όπου οι καταπιεσμένες αγωνίζονται για ζωή, γη και ελευθερία. Στεκόμαστε δίπλα στις εργάτριες, στις μετανάστριες και προσφύγισσες, στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, στις έγκλειστες στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ελληνικού κράτους. Με όπλο μας τη συλλογικοποίηση και την οργάνωση των αντιστάσεών μας, να αγωνιστούμε για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης για όλες και όλους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΒΑΡΒΑΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΘΗΝΑ: Προπύλαια, 6:30 μ.μ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Καμάρα, 6:30 μ.μ

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων


>>>Scroll down for English

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΠΟΡΕΙΑ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ, 18:30, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Εξοργιζόμαστε με τις έμφυλες επιθέσεις, τους βιασμούς, τους ξυλοδαρμούς, τις κακοποιήσεις, τις απειλές και τους καθημερινούς τραμπουκισμούς με έμφυλο πρόσημο. Εξοργιζόμαστε που τα σώματά μας εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως διαθέσιμα, ελέγξιμα, τιμωρήσιμα και αναλώσιμα. Εξοργιζόμαστε να ακούμε κάθε φορά την ίδια ιστορία. «Δεν είχε δώσει δικαιώματα». «Ήταν καλό παιδί». «Δεν έδειχνε τέτοιος». «Γιατί δεν έφυγε;». «Γιατί δε μίλησε νωρίτερα;». «Μήπως το παρεξήγησε;». «Ε θα προκάλεσε».

Και μετά κάνετε τους έκπληκτους.

Εμείς πάντως δεν εκπλησσόμαστε καθόλου.

Αυτή η βία δεν πέφτει από τον ουρανό. Χτίζεται θεμέλιο-θεμέλιο από τα ίδια τα στόματα που το παίζουν «αθώοι, ευηπόληπτοι πολιτες». Κάθε φορά που κάποιος πετάει ένα σεξιστικό αστείο, θεωρώντας το μηδαμινό, συμβάλλει στον κύκλο της έμφυλης βίας.

Ας ξεβολέψουμε, επιτέλους, τα αφηγήματα που μας βολεύουν. Οι βιαστές, οι κακοποιητές και οι δολοφόνοι δεν είναι κάποια σκοτεινά, απρόσωπα τέρατα που πετάγονται από τους θάμνους στις τρεις τα ξημερώματα για να σε αρπάξουν στον δρόμο. Είναι ο διπλανός σου. Είναι ο φίλος, ο συνάδελφος, ο θείος στο οικογενειακό τραπέζι, ο «παιχταράς» που όλοι συμπαθούν, ο σύντροφος που κρατάει το χέρι σου. Είναι οι καθημερινοί άντρες που κυκλοφορούν ανάμεσά τους, προστατευμένοι από μια πατριαρχική κοινωνία και τα φιλαράκια του που κάνουν τα στραβά μάτια.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι κάπου εκεί έξω - τους ξέρεις. Εσύ είσαι αυτός που κάνει σχόλιο για τον κώλο της φίλης σου στα «αγόρια» τη στιγμή που αυτή δεν μπορεί να σε ακούσει. Εσύ είσαι αυτός που έχεις έναν φίλο τον οποίο βλέπεις να «γίνεται 'λίγο' πέφτουλας» όταν έχει πιει μερικά ποτά, ενώ εσύ κάθεσαι απλά δίπλα. Γελάς με τα τρανσφοβικά αστεία της φίλης σου, και σίγουρα ξέρεις κάποιον που έχει παρενοχλήσει μια γυναίκα επειδή είναι τρανς. Έχεις έναν θείο ή έναν φίλο που έχει φερθεί βίαια στη σύντροφό του, αλλά τον θεωρείς λίγο μαλάκα σε αντίθεση με εσένα. Ωστόσο, έχεις «παίξει τον δικηγόρο του διαβόλου» απέναντι στις καταγγελίες που έχουν βγει στη δημοσιότητα, αναρωτιέσαι αν μήπως αυτά άτομα είναι και λίγο υστερικά.

Η βία δεν ξεκινάει με το μαχαίρι, τον στραγγαλισμό, τον βιασμό ή τον ξυλοδαρμό. Ξεκινάει πολύ νωρίτερα. Στο «πού ήσουν;», στο «με ποιον μιλούσες;», στο «μη βάλεις αυτό, θα σε κοιτάνε», στο «δεν θέλω να βγαίνεις με αυτές τις φίλες». Στο «έλα μωρέ, ένα αστείο κάναμε», στο «μην είσαι υπερβολική», στο «έτσι είναι οι άντρες». Στο «έχουμε ποινικοποιήσει και το φλερτ». Στο «όλες ίδιες είστε» ή «εσύ δε μοιάζεις με τις άλλες».

Αυτές και τόσες φράσεις δεν είναι αθώες. Δεν είναι απλώς κακό χιούμορ, κακή διατύπωση ή μια άτυχη στιγμή. Είναι η καθημερινή γλώσσα της πατριαρχίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο κανονικοποιείται η υποτίμηση, δικαιολογείται ο έλεγχος και η κακοποίηση. Ο σεξισμός και η ομοτρανσφοβία δεν είναι απλώς απόψεις που μπορεί να μας ενοχλούν. Είναι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που παράγουν πραγματική βία.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ, ΟΠΟΙΟΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ

Η πατριαρχική βία δεν περιορίζεται μόνο πίσω από μια κλειστή πόρτα. Αναπαράγεται στον δρόμο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο, στις παρέες, στην οικογένεια, παντού.
Τη συναντάμε στη δουλειά, όταν ακούμε «ε καλά, για να έχει τέτοια θέση σίγουρα πηδιέται με το αφεντικό», «πολύ ευέξαπτη είσαι, περίοδο έχεις;», «μην το κάνεις θέμα, θα χαλάσουμε το κλίμα», όταν η σεξουαλική παρενόχληση βαφτίζεται φλερτ και η κατάχρηση εξουσίας θεωρείται επαγγελματική συμπεριφορά.

Τη συναντάμε στα οικογενειακά τραπέζια, όταν μας προτρέπουν να δώσουμε σε αυτόν τον θείο «ένα φιλάκι», ή να κάτσουμε στα πόδια του. Όταν θα σχολιαστεί εάν είμαστε μόνα και πότε θα κάνουμε παιδιά, σαν να είναι αυτοσκοπός της ύπαρξής μας. Όταν οι γονείς θα ντραπούν και θα προσπαθήσουν να αποκρύψουν ποια είμαστε και πώς επιλέγουμε να ζούμε. Όταν ολόκληρη η ολότητά μας είναι ένα διακύβευμα προς συνδιαμόρφωση από κάθε λογής «αυθεντία της ζωής» που αναγάγει τον εαυτό της ως σύμβουλο και που ξέρει είναι καλύτερο για εμάς, χωρίς εμάς.

Τη συναντάμε όταν κάποιος μας ακολουθεί στον δρόμο και αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε πεζοδρόμιο. Όταν μπαίνουμε σε ένα λεωφορείο και πρέπει να υπολογίσουμε πού θα καθίσουμε, ποιος βρίσκεται δίπλα μας και πώς θα αντιδράσουμε αν κάποιος μας αγγίξει. Όταν ακούμε «χαμογέλα λίγο», «μην είσαι ξινή», «με τέτοια μούτρα δε θα βρεις γκόμενο». Τη συναντάμε όταν το σώμα μας, η προφορά μας ή τα χαρτιά μας γίνονται αφορμή για έλεγχο, χλευασμό και βία. Όταν μας φέρονται σαν να είμαστε αόρατα και ξέρουμε πως ό,τι και να πούμε κανείς δεν θα μας πιστέψει. Όταν το όχι μας αντιμετωπίζεται ως πρόσκληση για διαπραγμάτευση. ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ.

Τη συναντάμε, ακόμη, και όταν η βία δεν αφήνει σημάδια στο σώμα. Όταν η απειλή, ο εξαναγκασμός, η ψυχολογική και οικονομική κακοποίηση, ο έλεγχος, η απομόνωση και η διαρκής υποτίμηση δεν αναγνωρίζονται ως βία επειδή δεν είναι αρκετά «θεαματικά» για να προκαλέσουν κοινωνική κατακραυγή.

Και ύστερα, έρχονται τα μέσα ενημέρωσης να κάνουν τη «δουλειά» τους. «Έγκλημα πάθους». «Την έπνιξε από ζήλια». «Δεν άντεξε τον χωρισμό». «Οικογενειακή τραγωδία». ΟΧΙ. Δεν είναι πάθος, δεν είναι ζήλια, δεν είναι οικογενειακή τραγωδία. Είναι έμφυλη βία. Είναι πατριαρχία. Είναι γυναικοκτονίες. Και κάθε προσπάθεια να παρουσιαστούν ως «προσωπικά δράματα» αφαιρεί από πάνω τους την πολιτική και κοινωνική τους διάσταση.

Η ίδια κοινωνία που ανέχεται την παρενόχληση ως αστεία, που αναπαράγει την κουλτούρα του βιασμού, που αντιμετωπίζει τις καταγγελίες ως υπερβολές, είναι αυτή που υποτίθεται ότι συγκλονίζεται στην είδηση κάθε γυναικοκτονίας, στην είδηση τρανσφοβικών επιθέσεων, σε κάθε είδηση κακοποίησης ή παρενόχλησης με έμφυλα χαρακτηριστικά. Και είναι αυτή που τελικά θα αναρωτηθεί «γιατί δεν μίλησε νωρίτερα;».

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ, ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Λίγα λόγια για την πρόσφατη καταγγελία βιασμού και όχι μόνο. Ας σταματήσουμε να παριστάνουμε ότι το κίνημα είναι ένας μαγικός χώρος απαλλαγμένος από την πατριαρχία. Δεν είναι. Αυτή η σαπίλα δεν σταματάει έξω από τις πόρτες των καταλήψεων, των συνελεύσεων και των κινηματικών χώρων. Η πατριαρχία δεν κάνει διακρίσεις και η ταμπέλα του «αναρχικού» ή του «αντιεξουσιαστή» δεν λειτουργεί ως αυτόματο αντισηπτικό απέναντι στον σεξισμό και την κακοποίηση. Το ότι φωνάζετε συνθήματα στον δρόμο, διαβάζετε βιβλία για την επανάσταση, συγκρούεστε με μπάτσους και φασιστες δεν σας κάνει αυτόματα μη σεξιστές, ούτε σας απαλλάσσει από τις πατριαρχικές σας συμπεριφορές.

Πολύ συχνά, οι ίδιοι «σύντροφοι» που μιλάτε για ελευθερία, είστε αυτοί που αναπαράγατε τοξικό ανδρισμό, υποτιμάτε τις θηλυκότητες* στις συνελεύσεις, είστε οι αναρχοπατεράδες που θα μας εξηγήσετε γιατί εμείς δεν ξέρουμε.

Δεν μας ενδιαφέρει πόσο αντιεξουσιαστές δηλώνετε, όταν δεν έχετε αποτάξει τις εξουσίες μέσα σας και τις αναπαράγετε, αφού δεν κατανοείτε ούτε στο ελάχιστο τα προνόμια σας. Δεν είναι επαναστατικό να μιλάτε για ελευθερία στις συνελεύσεις και παράλληλα να ασκείτε έλεγχο στις σχέσεις σας. Δεν είναι συντροφικό να προστατεύετε τον φίλο σας επειδή «τον ξέρετε χρόνια». Δεν είναι πολιτική ωριμότητα να αποφεύγετε μια καταγγελία επειδή «δε ξέρουμε όλη την ιστορία». Δεν είναι αλληλεγγύη να μη στηρίζετε μια δράση που έχει έμφυλα χαρακτηριστικά, άρα δε βρίσκεται στο δικό σας πολιτικό λόγο, οποτε ας γίνει ανάθεση στα φεμινιστά.

Στην τελική, δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη. Αν η πολιτική σας συγκρότηση είχε και συνέπεια, θα αναγνωρίζατε την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, το κράτος, την αποικιοκρατία, ως αλληλένδετα συστήματα καταπίεσης και πειθαρχίας. Αν στα αντανακλαστικά σας η πατριαρχία δεν φιλτράρεται, δεν χωράτε στους χώρους μας σήμερα ούτε και αύριο, γιατί δεν θέλουμε να μοιραζόμαστε κανένα όραμα κοινωνικής επανάστασης μαζί σας.

Αυτό που εξοργίζει ακόμα περισσότερο είναι το ξέπλυμα. Όταν βγαίνει μια καταγγελία για άτομο μέσα στον χώρο, ξαφνικά τα αντανακλαστικά αλληλεγγύης πάνε περίπατο. Και φυσικά, το κλασικό: «Δεν είναι τώρα η στιγμή». Πότε είναι η στιγμή, λοιπόν; Όταν θα συμβεί η επόμενη κακοποίηση, ο επόμενος βιασμός; Όταν θα φύγει και άλλο συντρόφι από τον χώρο επειδή δεν αντέχει άλλο;

Και δεν είναι μόνο όσα λέγονται. Είναι και όσα δε γίνονται. Είναι οι απουσίες από δικαστήρια, πορείες και δράσεις με έμφυλο χαρακτήρα. Είναι η επιλεκτική αλληλεγγύη. Είναι η απροθυμία να πάρετε θέση όταν ο κακοποιητής είναι «φίλος», «σύντροφος», «συναγωνιστής». Είναι η σιωπή που ονομάζεται ψυχραιμία και η συγκάλυψη, πολιτική διαχείριση.

Δεν υπάρχει πολιτική συνέπεια χωρίς σύγκρουση με την πατριαρχία. Δεν υπάρχει αντιεξουσιαστικός λόγος που να μπορεί να συνυπάρχει με την αναπαραγωγή της έμφυλης εξουσίας.

Οι άντρες σύντροφοι φέρουν ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη δεν μεταφράζεται με πράξεις όπως το να δηλώνουν φεμινιστές, να περιμένουν επιβράβευση επειδή δεν κακοποιούν και να ζητούν από τις θηλυκότητες να τους καθοδηγούν σε κάθε βήμα. Έχουν ευθύνη να ακούσουν, να διαβάσουν, να αναγνωρίσουν τα προνόμιά τους, να σταματήσουν να προστατεύουν τους κακοποιητές και να συγκρουστούν έμπρακτα με τις πατριαρχικές συμπεριφορές αρχικά μέσα τους, και ύστερα στις παρέες και στις συλλογικότητές τους.

ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ, ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ

Δεν έχουμε καμία διάθεση να χαμηλώσουμε τους τόνους ΞΑΝΑ για να μη θιχτεί κανείς. Δεν έχουμε καμία υποχρέωση να κάνουμε τη βία πιο εύπεπτη, να μετατρέψουμε την οργή μας σε ευγενική παράκληση ή να εξηγούμε για εκατοστή φορά γιατί ο σεξιστικός λόγος δεν είναι αστείο. Δε θα σας δώσουμε για άλλη μια φορά μασημένη τροφή. Δεν θα κάνουμε εμείς όλη τη δουλειά για να καταλάβετε τι είναι η πατριαρχία.

Υστερογραφο: Επειδή ακούμε συχνά γηπεδικά και άλλα συνθήματα για μάνες, πουτάνες, γουρούνια σε κινηματικές πορείες να ξεκαθαρίσουμε κάτι, «Με τις πουτάνες είμαστε μαζί, τους μπάτσους λέμε σκουπίδια και ναζί». Η απελευθέρωση ή θα είναι τρανσφεμινιστική και αντιπατριαρχική στην πράξη, ή δεν θα υπάρξει ποτέ.

*κατανοούμε ότι ο όρος θηλυκότητες είναι ελλιπής και ότι ενέχει τον κίνδυνο να αναπαράξει το δίπολο του φύλου με όρους βιολογίας. Σε αυτό το κείμενο ο όρος χρησιμοποιείται καταχραστικά για να αναδείξει την φεμ-φοβία, δηλαδή την πατριαρχική αντιμετώπιση ατόμων που διαβάζονται ως «θηλυκότητες» στα μάτια αντρών και σεξιστών. Αυτή η υποσημείωση είναι και μια πρόσκληση να δημιουργήσουμε καινούργιους όρους μαζί.

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ,
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΣΕΞΙΣΤΗ ΚΙ ΟΜΟΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΟ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΤΣΟΥΛΑΡΑ ΜΕ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΟ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ.
ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.

Μ(Π)ΑΤΣΙΛΑ ΤΕΛΟΣ, ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση και τη Χειραφέτηση
Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω

(ENGLISH)

FIGHT THE PATRIARCHY UNTIL ALL FORMS OF CONTROL ARE OVERTHROWN

MARCH, NOVEMBER 25, 6:30 PM, PROPYLAIA (Metro red line, Panepistimio Station)

We are outraged by the daily gender-based violence around us-- the rapes, the beatings, the abuse, the threats. We are outraged that our bodies continue to be treated as disposable, controllable, punishable, and expendable. We are outraged to hear the same story over and over again. "He was a good guy." "He didn't seem like that kind of person." "Why didn't she leave?" "Why didn't she speak up sooner?" "Did she maybe misinterpret it?" "Well, she must have provoked it."

And then you act surprised.

We, however, aren't surprised at all.

This violence doesn't just fall from the sky. It's built brick by brick by the very mouths that pretend to be "innocent, respectable citizens." Every time someone cracks a sexist joke, thinking it's no big deal, they contribute to the cycle of gender-based violence.

Let's finally dispel the convenient myths that prop up the patriarchy. Rapists, abusers, and murderers aren't some shadowy, faceless monsters who leap out of the bushes at three in the morning to snatch you off the street. They're the person next to you. They're the friend, the coworker, the uncle at the family dinner table, the "life of the party" everyone likes, the partner who holds your hand. They are the ordinary men who walk among us, protected by a patriarchal society and their buddies who turn a blind eye.

You know them. In fact you're the one who makes comments about your friend's ass to the "guys" when she can't hear you; you're the one who has a friend who you see get a little handsy when he's had a few drinks, while you just sit there. You laugh at your friend's transphobic jokes, and you definitely know someone who has harassed a woman because she's trans. You have an uncle or a friend who has been violent toward his partner, but you think of him as a bit of a asshole, unlike yourself. However, you've "played devil's advocate" regarding the allegations that have come to light, wondering if maybe these people are being just a little too hysterical.

Violence doesn't start with a knife, strangulation, rape, or a beating. It starts much earlier. With "Where were you?", "Who were you talking to?", "Don't wear that-people will stare at you," "I don't want you hanging out with those friends." In "Come on, it was just a joke," "Don't be so dramatic," "That's just how men are." To "We've even criminalized flirting." To "You're all the same" or "You're not like the others."

These and so many other phrases are not innocent. They are not simply bad humor, poor phrasing, or an unfortunate moment. They are the everyday language of patriarchy. It is the way in which devaluation is normalized, and control and abuse are justified. Sexism and homotransphobia are not merely opinions that may bother us. They are political and social conditions that produce real violence.

ON THE STREET, AT WORK, AND ON THE BUS, THE GUYS WHO RAISE THEIR HANDS WILL BE TAKEN AWAY ON STRETCHERS

Patriarchal violence isn't confined to behind closed doors. It plays out on the street, on public transportation, at work, at the university, among friends, within the family-everywhere.

We encounter it when someone follows us down the street and we're forced to cross to the other side. When we get on a bus and have to figure out where to sit, who's sitting next to us, and how to react if someone touches us. We experience it when our bodies, our accents, or our documents become a reason for scrutiny, ridicule, or violence. When we're treated as if we're invisible, and we know that no matter what we say, no one will believe us. When we hear "smile a little," "don't be so sour," "with a face like that, you'll never find a boyfriend." When our "no" is treated as an invitation to negotiate. NO NEGOTIATION.

We encounter it at family dinners, when we're urged to give this uncle a kiss, or to sit on his lap, when people will comment if we're single, when we're asked when have children as if that were the sole purpose of our existence, when our parents are ashamed and try to hide who we are and how we choose to live, when these so-called "authorities" claim to know what's best for us without us.

We encounter it at work, when we hear "Well, to have a position like that, she's definitely sleeping with the boss," "You're so short-tempered-are you on your period?", "Don't make a big deal out of it; we'll ruin the atmosphere," when sexual harassment is passed off as flirting and the abuse of power is considered professional conduct.

We encounter it even when violence leaves no physical marks. When threats, coercion, psychological and financial abuse, control, isolation, and constant belittlement aren't recognized as violence because they aren't "spectacular" enough to provoke a public outcry.

And then the media comes along to do its "job." "A crime of passion." "He strangled her out of jealousy." "He couldn't handle the breakup." "A family tragedy." NO. It's not passion, it's not jealousy, it's not a family tragedy. It's gender-based violence. It's patriarchy. It's femicide. And every attempt to portray these incidents as "personal tragedies" strips them of their political and social dimensions.

The very same society that tolerates harassment as a joke, that perpetuates rape culture, that dismisses allegations of violence as exaggeration-is the one that is supposedly shocked by every report of femicide, at the news of transphobic attacks, and at every report of abuse or harassment with gender-based characteristics. And it is this same society that will ultimately ask, "Why didn't she speak up sooner?"

THERE ARE MANY OF US, WE WON'T KEEP QUIET-WE'LL BURN DOWN THE GOVERNMENT AND THE PATRIARCHY

A few words about the recent rape allegation-and more. Let's stop pretending that the movement is a magical space free from patriarchy. It isn't. This rot doesn't stop at the doors of squats, assemblies, and movement spaces. The label of "anarchist" or "anti-authoritarian" doesn't automatically prevent you from spreading sexism and abuse. The fact that you shout slogans in the street, read books about the revolution, and clash with cops and fascists does not automatically make you non-sexist, nor does it absolve you of your patriarchal behaviors.

All too often, the very same "comrades" who talk about freedom are the ones who perpetuate toxic masculinity, belittle the voices of women and nonbinary people at assemblies, and act like anarchist patriarchs who feel the need to explain things to us because "we don't know any better." We don't care how anti-authoritarian you claim to be when you haven't cast aside the authority within yourselves and continue to reproduce it, since you don't understand your privileges in the slightest.

It's not revolutionary to talk about freedom at assemblies while simultaneously exercising control over your relationships. It's not comradely to protect your friend just because "you've known him for years." It's not political maturity to avoid filing a complaint because "we don't know the whole story." It's not solidarity to refuse to support an action that has feminist characteristics-and therefore doesn't fit into your own political discourse-so let's just pass it off to the feminists.

Ultimately, we do not trust you. If your political stance were consistent, you would recognize patriarchy, capitalism, the state, and colonialism as interlinked systems of oppression and discipline. If your instincts do not filter out patriarchy, you have no place in our spaces today or tomorrow, because we do not want to share any vision of social revolution with you.

What's even more infuriating is the whitewashing. When an allegation is made against someone within our political circles, suddenly all sense of solidarity goes out the window. And, of course, the classic line: "Now is not the time." So when is the right time, then? When the next assault happens, the next rape? When yet another comrade leaves the movement because they can't take it anymore?

And it's not just what's said. It's also what isn't done. It's the absences from courtrooms, marches, and feminist actions. It's selective solidarity. It's the reluctance to take a stand when the abuser is a "friend," "comrade," or "fellow activist." It is the silence called "composure" and the cover-up, political maneuvering.

There is no political consistency without a clash with patriarchy. There is no anti-authoritarian discourse that can coexist with the reproduction of gendered power.

Cis Male comrades bear responsibility. And this responsibility expands beyond declaring yourself feminists, expecting praise simply for not abusing others, or asking women and queer comrades to guide you at every turn. You have a responsibility to listen, to read, to acknowledge your privileges, to stop protecting abusers, and to actively confront patriarchal behaviors-first within yoursselves, and then within your social circles and collectives.

CLASS STRUGGLE AND TRANSFEMINIST STRUGGLE WILL BE THE ANSWER FROM HERE ON OUT

We have absolutely no intention of toning things down AGAIN just so no one gets offended. We have no obligation to make violence more palatable, to turn our anger into a polite request, or to explain for the hundredth time why sexist language isn't funny. We won't spoon-feed you yet again. We won't do all the work just so you can understand what patriarchy is.

P.S.: Since we often hear stadium chants and other slogans about "mothers," "whores," and "pigs" at protests, let's set the record straight: "We stand with the whores; we call the cops trash and Nazis." Liberation will either be transfeminist and anti-patriarchal in practice, or it is no liberation at all.

GENDER-BASED VIOLENCE IS A REGIME, AS LONG AS THE STATE AND CAPITALISM EXIST.

FOR EVERY SEXIST AND TRANSPHOBE, THERE'S A SLUT WHO WILL SWING A METAL ROD

NOT ONE LESS. NO ONE ALONE.

THE END OF MACHISMO, A BEAUTIFUL WORLD

The House, for Empowerment & Emancipation

Feminist Collective From the below

πηγή : email που λάβαμε στις 19 Νοεμβρίου 15h